olijfje.punt.nl
Omdat ik een beetje baal van de baggerkwaliteit van de foto's op punt.nl en het uploaden ervan enzo enzo enzo, ga ik het (weer) elders proberen.
En dat is dan hier: www.susyschrijft.blogspot.com
 
Dus ik ben maar 1 click away.
Doe maar. Doe maar.
 
Lees meer...
Elke week als ik de Grote Boodschappen doe -niet te verwarren met EEN Grote Boodschap, want die uitdrukking gebruik ik nooit, ik zeg gewoon 'poepen'- vraag ik me af of ik eens een stukje moet schrijven over het inruimen van het boodschappenkrat.
Dat leek me namelijk bijzonder boeiend.
Want ik ga boodschaptechnisch heel strategisch te werk.
Nadat ik die kar heb volgestouwd met zo'n 100 euro aan boodschappen, kom ik bij de kassa en begin ik al een beetje zenuwachtig te worden.
Het volzetten van de loopband luistert namelijk heel erg nauw.
Wil ik dat krat enigszins slim vullen en de alle ruimte optimaal benutten dan moet ik bij de loopband al zeer strategisch te werk gaan.
De pakken melk, Optimel en de flessen frisdrank als eerste.
Daarna het pak Special K en de Cracottes.
Dan al het vlees en zwaardere pot -en fruitwerk.
Heel efficiënt pak ik dit aan. Heel efficiënt.
Maar dán! Begint het kassameisje te bliepen en de band te lopen en wiebel ik nerveus heen en weer tussen de naar beneden schuivende boodschappen en de loopband.
De race tegen de klok is begonnen.
Links gooi ik nog wat zakken appels, chips en wc-papier op de band, pleur dat 'volgende klant bordje' erachter en rechts begin ik in te pakken.
Als een manische tetris ik alles naast en op elkaar en oh oh, wat past het allemaal mooi.
Kijk hoe het pakje Conimex perfect tussen de Evergreen en de Coolbest past!
De spaghetti staat fier naast de rijst en de zak Senseopads omarmt het potje appelmoes.
Gebroederlijk. Hand in hand, kameraden.
Ik zie de bewonderende blikken van de klanten achter mij en ook de cassière is flabbergasted.
Ze fluisteren tegen elkaar: 'Dit zie je niet vaak. Die perfectie! Die trefzekerheid!'
Ik weet zeker dat ze dat zeggen.
De twee kuipjes smeerkaas sluiten naadloos aan op het dekseltje van de filet americain, de Wieger Ketellapper lijkt gemaakt te zijn om op de eieren te lig....
Eieren? Die moeten niet onderop!
Ja. En dan is het bekeken. Mijn ogen schieten naar de loopband, die is bijna leeg, m'n Bonuskaart ligt nog op dat plastic schapje boven de kassa en ik heb óók nog niet mijn pinpas bij de hand.
De gebliepte boodschappen schuiven op en over elkaar heen. Chaos! Massahysterie!
Er rest nu niks anders dan ongecontroleerd gegraai naar zakjes sla en broodjes.
Die moet ik koste wat het kost in veiligheid brengen!
Er volgt gesmijt en gegooi en geprop. Het halfje maanzaad neemt vreemde vormen aan onder het gewicht van 7 Jonagolds. Barbabenno is er niks bij.
Nergens is nog mijn kordate effiency van zojuist te vinden.
Ik ritsrats mijn pinpas door het apparaat, antwoord gedecideerd 'Nee. Nee. Ja. Hetzelfde' op de vragen van de cassière (Wilt u Eftelingzegels? Spaart u koopzegels? Wilt u het bonnetje? Een prettige dag verder!) en duw de volle niet te hanteren kar als een beschonken bestuurder richting de uitgang.
Het begon zo mooi. Maar het eindigt immer in mismaakte broden en kapotte eieren.
Een boodschappendeceptie. Elke week weer.
 
Neen. Ik moet er maar geen stukje over schrijven.
Dat zou zo'n logje zonder fatsoenlijk eind worden. Zonder degelijke verhaallijn zelfs.
 
Goh. De aarde is niet vergaan hè, zaterdag.
Gelukkig maar.
Lees meer...   (31 reacties)

Op dit moment zit ik aan de keukentafel met links van mij het aanrecht waar een kleine doch zeer schadelijke bom ontploft is.
Ik bak namelijk cakejes. Negenendertig om precies te zijn.
Olivia was jarig, dat weet u wellicht nog wel, en net toen ik het zweet van het kinderfeestje van me had afgeveegd en tot rust was gekomen in de meivakantie, realiseerde ik me dat ik nog één klein dingetje vergeten was; het Trakteren Op School.
Ohja.
Vorig jaar ging ik mezelf te buiten om cake in frietjesvorm te snijden en die dan in een frietbakje te serveren. Héél leuk. Héél creatief.
Dit jaar zou ik minder moeite nemen dacht ik.
Maar hoe het gebeurd is, geen idee, maar ik zit toch opeens met bakken beslag, rood glazuur, witte stippen, dropveters en meer van die shit te kloten.
Never mind. Alles voor het kind.
Nu ben ik niet zo'n keukenprinsesje hè. Neen.
Niet zo'n bakker. En niet zo'n koker ook nie.
Daar wordt nog wel eens een grapje over gemaakt. Zo van, haha, die Susy. Die kan niet koken.
Oh, je magnetron piept. Ben je aan het koken? Ha. Ha.
Ik kan niet plannen, zet een cake in de oven en verlaat dan het huis.
Bij gebrek aan paneermeel verkruimel ik geen beschuit, want dat heb ik niet, maar Wasa Sesamkrackers.
En ik roerbak óók nog wel eens kant-en-klare bami. Vindt men ook grappig. En een beetje sneu.
Ik vind het net echt.
Maar hee. Af en toe wat verse groenten uit een potje en zo krijgt iedereen tóch zijn vitamientjes binnen hè.
Mensen die goed kunnen koken intimideren mij een beetje.
Vriendinnen kunnen nog wel eens in nét geen geuren en kleuren vertellen over overheerlijke gerechten met voor mij mysterieuze ingrediënten en dan hang ik aan hun lippen.
Ik vind mezelf al een hele pief (pief?) als ik afwijk van het pakje Knorr en een gedurfd snufje zeezout aan het geheel toevoeg. Woewie!
Net als die Masterchefprogramma's. Die hebben een shock-and-aw-effect op mij.
Vorig jáár! Dat meiske van 18 dat won. Ik was verbijsterd!
Toen ik 18 was wist ik alleen hoe je jongens een bord spaghetti moest opwarmen in de magnetron, maar meer ook niet.
What can I say. Ik heb het niet van huis uit meegekregen.
Mijn moeder, een volbloed Indonesische, zat achterin de klas bij de Indonesische kookles.
'Wat doe jij hier?', vroeg de kookjuf streng en mijn moeder dook weg achter de hoogblonde dame die voor haar zat.
Mijn moeder heeft het dus ook niet van huis uit meegekregen.
Raar. Want de overdadige maaltijden van mijn oma, waarvoor ze 3 dagen in de keuken stond en ze de gado-gado achter haar oren had zitten, staan me nog helder voor de geest.
 
Eitherway. Het is 22.20 uur en ik sta al 2,5 uur in de keuken.
Ik bak paddenstoelencakejes. Ik ben de ongekroonde keukenkoningin. Ik zweer.
Ik zie eruit alsof ik oorlog heb gevoerd en er een bermbom in mijn gezicht ontploft is en er een verdwaalde scherf in mijn pols terecht is gekomen; met een slagaderlijke bloeding tot gevolg.
Maakt niet uit.
Anders zit ik ook maar wat op de bank.
En morgen eten we gewoon weer *kijkt in vrij lege koelkast* ...soep uit blik en een komkommer.
 
 
Spacecake?                                          Warzone.                    
 
 
Met slagaderlijke glazuurbloeding
 
 
 
En deze en deze.
Lees meer...   (52 reacties)
Hoewel ik regelmatig schrijf en veel lees, ontbreekt het mij soms inene aan parate woordenkennis.
Ik heb dat voornamelijk met het gebruik van de juiste werkwoorden.
Dan wil ik iets zeggen, misschien iets nét te interessants en dan stok ik gewoon ergens aan het einde van de zin, omdat ik het juiste werkwoord niet meer weet.
Zo wilde ik laatst zeggen: 'Toch kan ik me niet aan de.'
Dat zei ik dus ook maar dat is geen zin.
Ik kan me niet aan de. Ik kan me niet aan de. Gedachte onttrekken?
Ja, dat is het.
Maar dan zeg ik maar gewoon niets. Liever dat dan me verkeerd uitdrukken.
Toen ik een tijdje terug in een sollicitatiegesprek zat en de meneer informeerde naar mijn schrijfwerk en aanverwante zaken, wilde ik daar even heel blasé over gaan oreren maar liep vast toen ik wilde zeggen: 'Nouhou, dat klinkt me als....'
Als wat? Goud? Water? Engeltjes?
Muziek. Dat weet ik inmiddels.
 
Misschien ben ik niet het type om spreekwoorden te gebruiken maar soms komt de zeventigerjarenhuisvrouw opeens in me naar boven borrelen en wil ik heel graag zeggen: Nou en toen waren de rapen gaar!
Omdat ik eigenlijk niet zo goed weet wat rapen zijn en het ook nog klinkt als een werkwoord weet ik dan niet of de garen raap zijn of de gapen raar.
Ook met de kers of de aarbei op de slagroom. Of op de taart? Of de slagroom op de taart?
Dan raak ik weer in de war met het neusje op de zalm, al die etenswaren vliegen me tenslotte om de oren, maar dan heb je weer een hele andere betekenis aan het handje.
 
Zelfstandig naamwoorden zijn niet zo problematisch.
Ik weet dat een tafel een tafel is, een paardensportwinkel een paardensportwinkel en na heel lang nadenken dat een beautycase een beautycase is.
Het énige voorwerp dat ik niet kan benoemen is een plantenspuit.
Dat komt waarschijnlijk omdat zijn uiterlijk totaal niet verraadt hoe het zou kunnen heten.
Ik zie plastic, ik zie water, ik denk nat.
Ik zie het in de handen van de kapper en in die van de kinderen.
Maar ik zie het nooit in de handen van iemand die ermee naar een plant loopt en daar vervolgens dan wild op begint te spuiten.
Als ik het ding wil benoemen, maak ik een trekkeroverhalendevingerbeweging en zeg 'Dat waterding. Weet je wel. Pshh-pshh.'
 
Vreemd (of irritant) genoeg heb ik er geen problemen mee op momenten dat het niet noodzakelijk (of gewenst) is.
Zo stond ik laatst in een verhit gesprek met onze lokale Blokhakmeneer.
Ik had laarsproblemen die niet opgelost konden worden maar ik liet me niet zomaar wegsturen.
De meneer begon een ingewikkeld verhaal over hakken en hoe moeilijk dat allemaal was en voor ik het wist leunde ik fronsend naar hem toe en zei: 'Hee. Je gaat me toch geen hak zetten, hè?'
Om vervolgens verontschuldigend te ginnegappen en naar de overige 4 klanten te kijken die, heel raar, stug voor zich uitkeken.
Meneer ginnegapte niet mee en ging onverstoorbaar verder over de moeilijke herstelwerkzaamheden en dat hij dat niet zelf kon en, wóp, daar was ik weer: 'Nee, je moet wel bij je leest blijven! Schoenmakertjee!'
Inmiddels hinnikte ik al wat harder, vond mezelf bijzonder komisch en dat was het misschien ook geweest als het daarbij gestopt was.
Hij keek me even zwijgend aan en hervatte zijn verhaal.
Dat het nog maar een kwestie van tijd was dat mijn hak er zou afvallen.
Ik onderbrak hem gierend, zei dat ik natuurlijk níet naast mijn schoenen wilde gaan lopen en sloeg van gekkigheid met mijn hand op de balie.
Dat was het moment dat de hele Blokhak stil viel, ik het inmiddels uitgestoken oranje tasje met mijn laarzen erin aanpakte en schoorvoetend (....) het pand verliet.
 
Ik heb nog altijd geen idee waar de schoen nou precies wringde.
Wrong.
 
Moraal van het verha-
 
en toen viel mijn internet eruit, typte ik dit héle stukje gewoon nog eens, vloekend en tierend, terwijl de moed me in de....juist.
Lees meer...   (33 reacties)
Oh hemel.
Ik loop achter.
Want het was Koninginnedag en heerlijk zonnig en Kate had pronte tietjes en Pippa is een grappige naam en Obama deed een stand-up comedian na en Osama deed net of ie dood was en nou, voor je het weet ben je weer een week verder he.
Met het jaarlijkse Koninginnedagfietsversieren op het schoolplein won Tijl de eerste prijs in de categorie Peuters, maar ik durf te zweren dat het was omdat ie het 'rondje fietsen en je fiets showen' niet helemaal begreep en al lang voordat er ook maar 1 ander kindje van start was gegaan al 80 rondjes the size of a voetbalveld had afgelegd op z'n doortrappende driewieler.
Doorzettingsvermogen wordt beloond.
Tijdens het 87e rondje tussen alle kinderfietschaos besloot ie opeens dat hij geen zin meer had, draaide zich acuut om, liet talloze voetjes-tussen-spaken achter zich en spookfietste terug naar het schoolplein, om daar een plakkerig stuk cake te eten die was gesneden terwijl het plastic er nog omheen zat, waardoor je bij elk plakje cake ook een reepje verpakking erbij kreeg.
Lois won de eerste prijs in de groep 1-2 categorie, Oliva de tweede, maar uiteindelijk bleek dat zélfs de toevallig voorbijfietsende buurtbewoner een prijs had gewonnen, dus héél streng is de jury niet geweest.
Iedereen blij dus.
 
Nou en verder?
Vandaag viel de nieuwe Kinderen op de mat met (mat met mat met mat met) daarin mijn laatste column voor Kinderen.
Moving on naar Kek Mama dus want binnen afzienbare tijd (Afzienbare tijd. Dat moet je altijd zeggen met het accent op 'áf', vind ik, net zoals 'síg-nificant beter'.) gaat dat lawaaige sujet genaamd Tijl naar school.
Naar schóól!
Daar ga ik nu nog even niet hysterisch over doen, dat komt wel, maak je geen zorgen.
 
Nu had ik eigenlijk nog allemaal kleurrijke foto's.
Eens kijken of ik de zin nog kan vinden om ze hier neer te zetten.
En volgende keer weer een uiterst boeiend stukje over dat ik nooit weet dat een plantenspuit een plantenspuit heet.
Ik kan zelf al niet wachten...
 
Overigens won ik €7,50 in de Staatsloterij.
Dat is...ehm....ongeveer 0,125 cent per jaar en dus óngeveer 0,0104666666666666666667 eenheden per maand. Voor de rest van mijn leven.
Leuk.
 
 
 
Lees meer...   (10 reacties)
Ooooh, híer zijn jullie!
Jezus, ik zocht me rot joh.
Goed. Nu we er toch zijn, daar gaan we.
High speeeeeeeeed! [zwengelzwengel]
 
We gingen naar de tandarts, niemand had gaatjes, mama ook niet, maar mama heeft nog nooit een gaatje gehad, in haar tanden tenminste, Tijl kreeg een nieuw bed, dat vond ie stoer, Olivia kreeg een bureautje, daar legt ze haar kleren op, Nicole kwam op bezoek, we zaten in de tuin, Olivia speelde met Puck, Tijl hing aan een rek, ik zag een moderne Ken, met eyeliner, ik werkte, ik fietste met Olivia naar de stad en weer terug, Olivia at een ijsje, ik ging naar Gooische Vrouwen ('dus jij bent die snol die hem zo nodig moest pijpen in de poppenhoek.' Filmquote hè mensen, zo'n taal sla ik normaal niet aan.), ik dronk teveel pilskes, had een kater, ik werkte weer, ik dacht na over een aanstaand kinderfeestje en ben daar nog niet uit, ik kocht een LalaLoopsy (google dat maar) en een goochelbox, ik moet nog Bubblicious kopen, nasi maken, een column schrijven, de afwasmachine leeghalen en de kruidenkaas light terug in de koelkast zetten.
Foto's.
 
 
 
  
 
 
 

 
 
 
 
 
 
Zo. Zijn we weer bijgekletst hè.
Was gezellig! Moeten we vaker doen.
Je haar zit leuk trouwens, en zijn dat nieuwe laarzen?
Zeg, en hoe is het met....[fade out]
Lees meer...   (21 reacties)
Mensen mensen, het is lente! Het is lente mensen. Lente.
Ik heb totaal geen idéé wat ik zal schrijven, maar ik laat mijn vrolijke vingers het werk even doen.
Wie weet wat er uit komt vloeien!
 
 
*wacht zelf vol spanning*
 
 
Hm. Bar weinig.
Ik zou het kunnen hebben over die lintachtige sliertjes die in je kleren zitten.
Waarmee je ze handig aan een kledinghanger kunt hangen.
Kijk. Ik laat die er altijd in zitten. Geen zin om ze eruit te knippen.
Met als gevolg dat er altijd twee van die sliertjes over mijn schouder gedrapeerd zijn.
Quite charming. (Quite is een moeilijk woord. Ik weet nooit of het 'quiet' of 'quit' of 'quite' moet zijn. Ik ga nu even googlen. Ja. Quite dus.)
Soms zit er maar 1 in. Een lange. Van de ene naar de andere kant van de nekopening.
Waardoor je, als je niet goed oplet, dat sliertje aan de voorkant van je nek hebt zitten, wat, kan ik jullie vertellen, een beetje klunzig uitziet om nog maar te zwijgen van het wurgrisico dat je loopt.
Olivia daarentegen, vindt dat mooi. En ze moest en zou per se dat roze glanzende lintje in haar nek laten hangen.
....
Jezus, wat een slecht verhaal dit.
Goed. Ik knip ze er voortaan maar uit.
Voor ik weer in de verleiding kom om dit waardeloze onderwerp aan te snijden.
Hoe zouden die sliertjes eigenlijk he...*laat maar*
 
Dus.
Over ouder worden dan?
Ik kom binnenkort onvermijdelijk aan de verkeerde kant van dertig terecht en ik ben me al een tijdje aan het bedenken of dat nou vreselijk erg is of niet.
Vroeger had ik een heel ander beeld van 'vrouwen van mijn leeftijd'.
Dan was het leven éigenlijk over. Dacht ik.
Niets is minder waar en dat is dan wel weer een opbeurende ontdekking.
Hoewel ik daar 's ochtends, verkreukeld en berimpeld terwijl de zwaartekracht zonder genade alle losse delen aan mijn lichaam omlaagtrekt, toch anders over denk.
Toch raar. Ouder worden.
Vroeger, als je afsprak met vrinden, liep je naar elkaar toe, zei je hoi en dan ging je ergens rondhangen; door de stad lopen of met je vriendinnetje eindeloos langs het huis van het object van je affectie fietsen. Heel schattig. In a stalky kind of way.
En dan, zonder dat je het in de gaten hebt, kom je opeens op een punt dat je elkaar begroet met drie zoenen! Zóenen!
Ik weet nog precies de eerste keer dat dat gebeurde.
Ik was niet de initiatiefnemer in deze, maar liet het kusgebeuren toe en vroeg me ondertussen af wat er met 'hoi' was gebeurd.
Nah ja. Het zal er wel allemaal bijhoren. Zoals concealer, café's waar de muziek niet te hard staat zodat je nog met elkaar kunt práten, decolletécrème en een pergola.
 
Ik ben het met jullie eens.
Ik had beter niks kunnen schrijven.
Sorry.
Nou, hop. Naar buiten dan maar.

Lees meer...   (27 reacties)
Ja nu voel ik dus de druk hè. Kéihard, kéihard!
Heb ik mezelf opgelegd. Verwachting geschept. Geschepen.
Poeh.
Nou.
Ik wilde gaan vertellen dat ik heb besloten maar weer eens aan het werk te gaan.
Ja! How bout that!?
Ik dacht, nou nou, mevrouwtje. Hoe lang zit je nou al troosteloos voor je uit te staren?
NOU? Toen ging ik tellen en toen bleek dat afgelopen maandag precies een half jaar te zijn.
Een half jaar! Als in zes maanden.
Zes maanden en niet eens de ramen gewassen.
Wat betekent dat ik niet meer naar buiten kan kijken.
Wat betekent dat ik een ander raam moet gaan zoeken.
En wat ook betekent, trouwens, dat ik de poetsvrouw een zeem in de Bosnische handjes moet duwen.
Oh. En een zeem kopen.
Werken dus. Ja. Nou. En daar begin ik donderdag al mee. Joh.
Dus ik heb een half jaar thuisgezeten en heb nu 'maar' een week vakantie.
Ik ga niks flashy's doen, niet op een bruisende redactie van een ultrahip blad, nee gewoon dat wat ik eerder ook al deed.
Iets met financieel en iets met administratie.
Maar hoe dan ook; ik ga werken. De goden zij dank. Ik ben weer van de straat.
En zoals ik mezelf op 7 september 2010 ging troosten met een paar laarsjes, zo deed ik dat vanavond ook weer. Maar dan noemde ik het belonen.
Een vrouw heeft zó weinig nodig om de aanschaf van nieuwe kledij en schoeisel aan zichzelf te verantwoorden.
Wat basicjes, een wit colbert, heel eighties, heel Don Johnson, en crèmekleurige enkellaarsjes.
Met dank aan Nicole die mij via Whatsapp, nadat ik alle beschikbare kleuren had doorgestuurd, adviseerde om voor die te gaan.
Geweldig hè. Den nieuwen technieken.
Ik ben wat warrig. Ik merk het zelf.
Maar weet je. In de stad hè, op donderdagavond, mijn hemel, wat een scum loopt daar rond!
Er zat een complete zigeunerfamilie in één pashokje gepropt, die op luide toon met elkaar communiceerden, nee schreeuwden en ik hoorde telkens een paar blote voeten langsstiefelen.
Toen ik uiteindelijk maar eens geërgerd mijn hoofd uit het hokje stak, want zo ben ik, ik laat graag mijn ergernis merken, bonkte net de zigeunerdochter, 2 turven hoog en 8 turven breed, mijn hokje voorbij.
Ze droeg iets dat op z'n zachts gezegd, ehm, haar niet optisch slanker maakte.
Ah gossie.
Ze rook naar schnitzel. Zigeunerschnitzel dan.
 
Wat wilde ik zeggen?
Ik ga weer werken, ik heb nieuwe kleren en ik moet een zeem kopen.
En daar moesten jullie nou zo lang op wachten.
Tiswat hè.
 
 
 
Edit: ja luister. Ik heb niet beslóten weer te gaan werken hè.
Ik ben eindelijk áángenomen ergens. Na een half jaar solliciteren.
Ik formuleerde het graag even anders. Dan lijk ik namelijk zo'n vrije geest.
Dus.
 
Lees meer...   (23 reacties)
 Ja ja.
Komt er zo aan.
Lees meer...   (5 reacties)
 
Ja mensen, ja mensen.
Het groeit. En niet zo'n beetje ook.
De hemel zij geprezen. Ik kan wat laten groeien.
*schrapt dubbelzinnige opmerking*
Olivia was verrukt. Tot ze het proefte. 'Hm. Niet zo héél lekker.'
Terwijl ze eerst het hele kasje mee wilde nemen naar school voor als ze honger kreeg.
'Wat heb jij in je broodtrommel?'
'Aarde en wat toefjes tuinkers. Ruilen?'
'Neuh, laat maar.'
Maakt me niet uit. Ik vind het lekker. Gewoon bovenop mijn hüttënkäsë of crëämchëësë.
Ik vraag me opeens af; zou je het ook kunnen roken?
*sleept kweekbak naar de zolder, hangt er 2 zaklampen boven en bestelt reclamebord in neonletters: Susy's Growshop*
 
Nouja. Dat wilde ik enkel even delen met jullie.
Ga ik nu weer boven de verwarming hangen en naar de zon kijken.
Echt waar, ik zweer het je; do not go outside.
HET IS GEEN LENTE! HET IS EEN VALSTRIK!
HET IS DE IJSTIJD IN LENTEKLEREN!!
Ik dacht, ik zeg het maar even.
Lees meer...   (20 reacties)
Laatste tweets
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Categorieën
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl