olijfje.punt.nl
En als in slowmotion renden ze op elkaar af, Susy en Quirk.
Hun haren wapperden in de wind, hun hakken klakten op het plaveisel van het perron.
...kriii....
Nee, zo ging het niet helemaal, maar wel bíjna!
Want ik stond al een tijd te koekeloeren naar alle reizigers die de trein uitspuugde en was abrupt vergeten hoe ze er ook alweer uit zag en viel daarom al bijna in de armen van een Chinese vrouw met een bril....
Maar goed. Daar was ze dan!
'Nóu, wat leúk!' Riep ik en knalde vervolgens in een complete hysterie waarbij ik non-stop ratelde en dat eindigde eigenlijk pas toen ik 's avonds weer in bed lag.
Tussendoor lunchten we, liepen we door het regenachtige centrum van Roermond en zaten vervolgens weer op een terras aan de thee.
En kletsen hè. Ja, kletsen. Vooral ik dan. Mea culpa.
Maar zij ook hoor. Jaja, zij ook. Jezus hee.
's Avonds voegden Nicole en Iben zich bij ons en gingen we uit eten waarbij de wijn natuurlijk rijkelijk vloeide en de verhalen steeds sterker en goorder werden.
Een avond als geen ander dus.
Maar na een dag tussen kakelende limbo's was daar toch het onvermijdelijke afscheid, veel te vroeg natuurlijk, want we hadden naast het feit dat we nog geen laarzen voor Quirk gevonden hadden, óók nog geen mán gevonden!
Daar hadden we best even ons best voor willen doen. Zo zijn we wel.
Agendapuntje voor de volgende keer.
 
Het was in elk geval een superleuke dag die smetteloos had kúnnen zijn.....als mevrouw Quirk mijn kinderen niet voorzien had van een, houd u vast, mondharmonica.
Een mondharmonica.
Nou. Laat ik u dit zeggen.
Als u een flinke hekel aan bijvoorbeeld uw schoonzus heeft met die draken van kinderen, vooral die ene met dat te grote hoofd, maar dat zal ie wel van uw broer hebben, ik zeg maar wat, nou; geef ze dán een mondharmonica.
Tijl Thielemans, of dank je Nicole, eigenlijk leuker, Toots Tijlemans, produceert al 24 uur het geluid van een ambulancesirene.
Al vierentwintig uur. Rampgebied ja. Dat kunt u wel stellen.
De eerste tonen hoorde ik vanochtend reeds om 07.45 uur.
Het is nu 18.41 uur en ik heb de mondharmonica's verstopt.
Ja, gek hè?
Dus nu kijk ik in serene rust naar het geurige bosje bloemen en de Berlijnes matroesjkamokken die ik ook nog van d'r kreeg.
Dank je Quirkie! LIEF!
 
 
Quirk en Susy
 
 
 
Ohja. Ohja. Kijk ze blij zijn met hun mondharmonicaatjes.
En kijk haar duivelse lach. Zij daar links.
 
 
Iben matching with the curtains.
Nicole's hair matching with the wine.
Quirkie's jacket matching with the napkins.
Susy's skincolor matching with the shirt.
Wát een fashionista's toch hè...
 
 
 
Een boek, 3 woorden, in zijn geheel.
- De Glunderende Gluurder?
Ja goed!
 
 
De overkant.
 
 
De andere overkant.
 
 
Ja, daar ging ze weer. Tranen met tuiten natuurlijk.
Begrijpelijk. Van mensen zoals wij neem je nou eenmaal moeilijk afscheid.
Of het was omdat we de slechtste versie van het all time Liefdesverdrietlied numero uno op zéér slechte wijze ten gehore brachten. Kan ook.
Luistert u even mee?
Ja, hoort u eens, het is dít of Toots Tijlemans hoor!
 
 
Lees meer...   (19 reacties)
 
Morgen, nog voor 12 uur 's middags, heb ik al 3 zeer uiteenlopende doch allen zeer lichamelijke activiteiten achter de rug.
Vanaf mijn verjaardag sleepte ik de brief van het Bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker al in mijn tas mee, maar een afspraak maken, ho maar.
Dus dat formulier keek me elke keer heel beschuldigend aan zodra ik wat uit mijn tas pakte.
En dat is bij een vrouw zo'n 67 keer per dag, dat viel dus reuze mee.
Nu ben ik heel goed in het negeren van beschuldigende blikken, dus het deed me weinig.
Maar toen haalde hij er een vriendje bij, die door de brievenbus kwam en zich Herinnering noemde.
Fok. Ze zitten achter me aan! Ze weten waar ik woon!
Dus ik slaakte wat zuchten en belde toen uiteindelijk de huisarts.
Zo gaan volwassen vrouwen met dat soort zaken om.
Daadkrachtig. Hoppa en hatsekidee.
Nou. En dat is dus first thing tomorrow. Jippie.
Ik dacht, laat ik met het leukste beginnen!
Wacht eens even.
Was dit too much information?
Dat ik me, zoals Bianca het zo lieflijk noemt, 'lèg mot loate sjrape.'
Nee toch? Moet iedereen toch wel eens? Ja.
Goed.
Daarna ga ik bij de sportschool aan een vleeshaak hangen om mijn vetpercentage te meten en daarna een stukje met een hartslagmeter om fietsen en dat noemt men dan een fittest.
En om mezelf te belonen voor deze 2 rather mwoa-mwoa-dingen, laat ik daarna overtollige wenkbrauwharen uit mijn gezicht trekken bij de schoonheidsspecialiste.
 
Jaja. Ik heb een lijf, ik ben een vrouw en ik zal het weten ook.
 
Inmiddels ben ik ook aan mijn artikel begonnen, heb wat mensen benaderd die mogen figureren in mijn stukje en noem dat heel professioneel 'research'.
Dat betekent dus dat ik álle dingen van mijn to-do-lijstje van laatst gedaan heb of op z'n minst mee bezig ben.
Ik vind dat best goed van mezelf.
Nu nog een baan, maar dat kan met mijn 'hands on' mentaliteit toch niet lang meer op zich laten wachten!
 
Nu wat iFoto's van deze verbazingwekkend mooie nazomerdag.
 
Lees meer...   (22 reacties)
Dat ik lichamelijk niet aan het werk ben, is nog tot daaraan toe.
Maar dat mijn bovenkamer daarbij ook af en toe hapert, is op sommige moment ehm....ronduit genant.
 
Gisterochtend belde ik de huisarts.
Olivia had al een paar weken last van haar oog en klaagde over tranen en prik en jeuk.
Dus ik dacht, laat de dokter er maar eens even naar kijken.
Het was vroeg toen ik belde. Ik legde de klachten uit, mevrouwtje aan de andere kant zei:
'Joh, prima, kom maar om vier uur vandaag.'
Joh nou. Deed ik. Tijl mee. Olivia natuurlijk ook.
Netjes melden aan de balie en daar ging het fout.
De dokterassistente fronste een beetje terwijl ze in haar computerschermpje keek en mompelde iets van 'Ik zie geen afspraak.'
Toen zei ze: 'Ik zie geen afspraak.'
Huh. Zei ik.
Ja. Zei zij.
'Heb je gebeld?' Ja, ik had gebeld.
'Hm.'
'Hm.'
En trots als ik ben op mijn waterdichte geheugen omtrent telefoonnummers, verjaardagen en songteksten, dreunde ik het nummer nog even op.
'Dat is niet ons nummer.'
Oh en aha. Niet?
Nee, niet.
Ik keek in mijn iPhone, zag dat nummer en belde het right there at the spot, want hee hallo, ik zou eens laten zien dat dat heus hun nummer was.
Maar er rinkelde niks en toen hoorde ik aan de andere kant van de lijn:
'Dit het antwoordapparaat van tandarts R.'
Ow dacht ik. De tandarts. Hm.
Stamel stamel. Nieuwe afspraak ja? Morgen? Ja. Cool. Dag. Sorry. Dag.
Olivia en Tijl waren ondertussen al druk bezig om in de wachtkamer gore snotbacillen te vangen, dus ik haalde ze daar vandaan en zei tegen Olivia dat eh...de dokter weg was en dat we een andere keer terugkwamen.
Jaja, ik geef mijn fouten graag toe. Nee echt. Maar het is zo lástig uitleggen hè. Tegen een vijfjarige.
Toen bedacht ik me dat ik de schuld best bij die tandartsassistente kon neerleggen.
Ik had verdomme gebeld met klachten over ogen en het woord oogtest gebruikt en zíj zei dat ik kon kómen!
Naar de tándarts! Met oogklachten!
Oh oh, daar had écht iemand niet goed naar mij zitten luisteren, that's for sure.
Dat ik zélf misschien ook niet zo heel goed geluisterd had naar de begroeting van de dame in kwestie; aan dat feit wil ik graag even voorbij gaan.
 
Overigens. Vandaag mankeerde het kind natuurlijk niks. Geen traan uit dat oog weten te persen, met 100% zicht geslaagd voor de ogentest en 'neuh, het prikt nu eigenlijk niet.'
Juist, zei de huisarts.
Juist, zei ik. Tozziens!
 
Nouja.
En gisteren deed ik ook wat sollicitatiewerk.
Ik ging tot het gaatje om een leuke unieke brief te maken voor bedrijf A, propte mijn CV erbij en en mailde de boel door.
God en toen ik toch bezig was, kon ik dat allemaal net zo goed doorsturen naar bedrijf B en C.
Ik klopte mezelf trots op de schouders.
Hatsekidee. Drie sollicitaties op 1 dag. Daar zal werkcoach T. blij mee zijn!
Dus ik leunde maar weer even achterover.
Vrat nog maar een rijstwafel met kaas en jam.
Zong mee met Dr. Alban. It's my life, t'kt or leav't, set me freej. What's that crapperdepap...whatever he's singing.
Dat soort dingen.
Al vrij snel kreeg ik een mail terug van bedrijf B.
'Bedankt voor de interesse in ons bedrijf, blabla, momenteel geen mogelijkhe..blabla, cv in onze portfo...blabla.'
Hè jammer dacht ik, terwijl mijn vinger over het iPhoneschermpje bewoog richting een ps. die nog onderaan stond.
 
'Ps. ik zou als tip willen meegeven om bij het doorsturen van een email naar meerdere bedrijven, ook de bedrijfsnaam in het mailtje aan te passen.'
 
Mensen, mensen, het schaamrood steeg me naar de kaken. Echt waar. Nu nog steeds!
Wát een blunder. Wát een blamage. Wát een beginnersfout.
Wat vreselijk.
Het guitige knipoogje dat achter de ps. stond, maakte mijn schaamte niet minder.
'Bijzonder goede tip!', piepte ik terug per mail en ik lachte als een boer met kiespijn mijn hoofd tegen de muur.
Blunder. Blamage. Vreselijk.
Ik mag blij zijn als ik óóit iemand vind, die zó'n debiel type een baan wil geven.
 
Nou. Dat is natuurlijk onzin. Want ik ben hartstikke leuk.
En soms ook wel eens slim.
Zoals vandaag bijvoorbeeld!
Toen kwam i...
 
zzz.
Lees meer...   (17 reacties)
Er stond een handjevol moeders op het schoolplein in de zon gisterochtend.
De handen enthousiast in de zakken of de armen over elkaar geslagen.
Op het schoolplein lagen verschillende circusattributen, zoals een grote rode loopbal, gymnastiekmatten, jongleerkegels en lintstokken.
Wie wat wilde doen, vroeg Circusdirecteur Henk van Circusschool Hannes uit Vlaardingen.
Ik zag die matten liggen, dacht aan mijn eigen fenomenale lenigheid en verwachtte niet meer dan een paar frivole koprollen of radslagen als oefening en koos dus, blijkbaar, voor het onderdeel Acrobatiek.
Binnen een half uur keek ik vol jaloezie naar de moeder die zo verstandig was geweest om te kiezen voor de lintstokken waar een paar kleine meisjes engelachtig en hypnotiserend mee stonden te zwaaien.
Bij mij stortte er om de acht minuten een groepje van ongeveer 11 kinderen gillend op de matten en dat zo'n 8 keer.
Er lagen foto's van op elkaar gestapelde kleuters in ingewikkelde Kamasutrastandjes en elk kind wilde aan de 'juf', and that would be me, laten weten welk plaatje ze wilden uitvoeren.
Met het zweet op het voorhoofd stapelde ik kinderen op elkaar, zette gelaarsde voeten op frêle schoudertjes en probeerde me ondertussen verstaanbaar te maken boven het geluid van de overige krijsende kinderen en de hysterische circusmuziek.
Om half 12 kon ik enkel nog maar werkloos (ha.ha.) voor me uitstaren.
De kinderen klommen ondertussen steeds hoger op elkaar en ik dacht: 'Oeh.'
'Oeh. Als er maar niemand valt.'
 
Er kwam deze dag een diverse verzameling aan kinderen aan me voorbij.
Van verlegen kleuters tot en met opgeschoten groep 8-ers die 'homo' tegen elkaar riepen.
Van bescheiden, iele jongetjes, tot casanova's in de dop en hele eh...forse meisjes.
Een van die meisjes stond een beetje aan de zijlijn te kijken hoe haar schoolgenootjes lenig en moeiteloos bovenop elkaar klommen.
'Juf', zei ze. 'Ik wil dat ook.'
Aha, dacht ik. En ik keek een beetje zenuwachtig om mee heen naar een ander stevig kind dat haar gewicht wel dragen kon.
En nu zou ik het liefst willen vertellen dat ik zo inventief was, dat ik zelf op handen en knieën ging zitten om haar op mijn getergde schouderbladen te laten staan, maar dat was niet zo.
En ze was écht heel, heel fors.
En ik had een zwarte blouse aan, mensen!
Al die zanderige voetafdrukken op mijn kleding! Dat kan niet, hè.
Dus greep ik een ander wat steviger kind bij haar kladden. 
'Jij daar. Knielen. Goedzo.'
En ik hielp het meisje om een paar seconden op de rug van haar schoolgenootje te balanceren.
Ze glunderde van top tot teen.
 
Verder was er een meisje dat zich zorgen maakte over haar inlegzooltjes, er was een jongen uit de schakelklas die heel hard en raar praatte, er waren meisjes die zó ontzettend klaar waren voor de middelbare school en jongens die dat zó ontzettend niet waren.
Om 12.00 uur was het pauze en drapeerde ik me thuis hijgend op een keukenstoel.
Om 13.00 uur moest ik weer terugzijn en mocht ik met 18 Adriaan-wannabees aan de slag om een acrobatenact te gaan bedenken.
Ik was bijzonder van mezelf onder de indruk toen ik zomaar 18 kinderen stil kreeg en ze óók nog naar me bleken te luisteren!
Voor ongeveer 45 seconden.
Daarna duikelde weer alles over en onder elkaar door en werd het ene wilde idee na het andere in mijn oren getetterd.
Wonder boven wonder kreeg ik er toch een soort van choreografie uit.
'Here's the thing', zei ik. 'Het is niet onaardig, maar het kán beter hè. CHOREO!'
En ik blafte nog wat commando's.
 
En toen het om 14.00 uur tijd was voor de voorstelling, dit allemaal ter ere van het afscheid van de schooldirectrice, (mijn eigen kind deed een leeuwenact zonder brandende hoepel maar met veel theatraal gegrom) kropen en klommen 18 kinderen keurig netjes boven op elkaar in allerlei posities en eindigden met een piramidevorm terwijl ze kermend 'Tadaaa' uit hun keeltjes knepen.
Ja. Het was wonderschoon.
Ja nee maar echt.
Ondanks alle chaos ging het heel goed en was ik stiekem heel trots op mijn Adriaantjes.
 
Maar goed. Alles leuk en aardig.
Dit doe ik dus nooit meer hè.
 
Einde.
 
 
 
 
Lees meer...   (20 reacties)
Maandag was Olivia's eerste schooldag.
Gisteren was het mijn laatste werkdag.
Of ja, nou, werkdag, het waren 2 uurtjes en toen was het dag werk. Haha! Werkdag, dag werk, haha.
Hm.
 
Goh ja. Nou. Dus.
Kijk, het zat zo.
Het ging al een tijd niet zo best 'in de braaanche', teruglopende cijfers, geen beste vooruitzichten en vlak voor de bouwvak werd er aangekondigd dat er na de vakantie ontslagen zouden gaan vallen.
Geen beste timing, deze aankondiging, want vervolgens begon iedereen 6 weken lang in het wilde weg te speculeren over wie en waarom en hoe en wat.
Ik hield er rekening mee dat ik bij de ongelukkigen zou kunnen horen, net als ieder ander.
Nouja, lang verhaal kort.
Gisteren was het D-day. De weersomstandigheden waren veelbelovend optimistisch...
Ik had derhalve een dartel kort rokje aangedaan want hee, if you get fired, you might as well look fabulous!
En net toen ik dacht, jongens, wanneer gaan jullie nou eens eindelijk aan die gesprekken beginnen, werd ik van mijn stoel geplukt.
'Oehoehoeh', riep ik uilig en griste nog even mijn koffie van mijn bureau.
En floeperdiefloep, woesjwoesj, voor ik het wist zat ik in de vergaderruimte en zei mijn baas: 'Ik heb slecht nieuws.'
Het was niet het moment voor slechte grappen en daar stond dit keer mijn hoofd ook niet naar, dus ik ging er vanuit dat hij doelde op mijn dienstverband en niet à la Hugh Grant/Daniel Cleaver op de kortheid van mijn rokje...
Nouja. En toen ging alles zo snel.
Ik 'mocht' meteen gaan, wat ik ook wel prettig vond, want wat moet je nog ergens waar je net ontslagen bent? De motivatie is dan ver te zoeken, dus ik vond dit wel netjes opgelost.
Dus ik liep terug naar mijn afdeling, zei iets kraniger dan ik me voelde 'Nou, meisjes, ik ben weg,' tegen mijn lieve collegameisjes en toen gingen we maar even huilen.
Want dat deze baan, met veel cijfertjes en vereiste accuratesse en administratief werk, niet dé baan voor mij is, dat weet ik natuurlijk allang.
Maar als je werkomgeving gewoon zo prettig is en je álles deelt met je collega's, lief en leed, en iedereen elkaar met al zijn eigenaardigheden onvoorwaardelijk accepteert, ja, dán is het best moeilijk om daar zo abrupt afscheid van te moeten nemen.
De strategisch opgestelde Kleenex (midden op mijn bureau) werd dan ook even goed gebruikt.
Maarja, wegwezen moest ik, dus ik grabbelde mijn gore overvolle laden leeg, deed een laffe poging wat papieren op te stapelen, ik werk nogal chaotisch, moet u weten, en ontving nog wat in mijn nek gesnotterde lieve zinnen van mijn collega's.
Daarna sloeg ik de deur achter me dicht.
Nogal hard.
Maar dat moet altijd, want anders gaat ie niet goed dicht.
 
Nouja. En wat doet een meisje dan? Als ze plots op straat staat?
Op een regenachtige dinsdagmorgen rond de klok van half 11?
Dan moet je gaan lopen.
En lopen doe je het best op nieuwe laarzen. Of niet soms, Nancy Sinatra?
Precies. Dus eigenlijk bedoel ik kopen.
De eerste de beste schoenwinkel kon al aan mijn behoeftes tegemoet komen.
'Ik moet laarzen doemediema', zei ik. En gelukkig waren ze nog leuk ook.
En ik stond in een schoenenzaak dus Iben was daar toevallig ook, náh, en toen gingen we koffie drinken.
Dat is namelijk wat wij steuntrekkers doen. Schoenen kopen en koffiedrinken.
Maar geen úren natuurlijk, kom op zeg, we hebben ook andere verplichtingen.
'Ik moet gaan', zei Iben. 'Ik moet de poetsvrouw gaan betalen.'
'Ja, snotverdomme, dat moet ik nu ook gaan doen!'
En dat was natuurlijk wel een heel vreselijk decadent gesprek hè.
Dat zagen wij ook wel in.
Niet dat we er daarom minder van genoten, welnee, integendeel.
 
Maar nu ben ik thuis. En de beëindigingsovereenkomst ligt hier naast me.
Ter ondertekening, of ik accoord ben met het ontslag en met de gouden zilveren bronzen handdruk.
En ik probeer dit uiteraard te zien als een schop onder mijn reet om nu eens écht iets te gaan doen dat ik leuk vind, mits het uiteraard genoeg oplevert om van rond te komen.
Spijkers met koppen en koe bij de horens, zeg maar.
En met die instelling kreeg ik gisteren dan ook, na slechts 2 mailtjes heen en weer, een opdracht voor een groot artikel in Kek Mama!
Was ik blij mee.
Want nu kan ik tenminste écht zeggen, als iemand mij vraagt wat ik doe: 'Ik ben columnist.'
Of 'between jobs'. Ook altijd een goeie.
En ik maak me ook geen zorgen, ben niet depressief of ongelukkig, slechts een beetje overdonderd.
En voor degene die mij aanspreken of bellen op grafstemmentoon en heel Anita Witziers de tranen uit mijn ogen kijken; ik zit níet in de put! Het is níet het einde van de wereld.
Ik red me prima hoor, maar uiteraard sta ik open voor leuke joboffers en anonieme stortingen op mijn bankrekening.
So. Spread the word.
Susy is unemployed. Maar graag zo kort mogelijk.
Dank u.
 
(Overigens hebben nog 3 anderen gisteren de spreekwoordelijke zak gekregen en wellicht nog 1 of 2, dus helemaal alleen in mijn ellende was ik niet.)
Lees meer...   (47 reacties)
Dat we gisteren gingen uit eten voor Bianca's verjaardag bij Atelier 26 (aanrader, aanrader!) en ons daarna in de Roermondse Dweijelavond gooiden.
En over afschuwelijk blousen en toiletaanvallen en rattengel en ordinaire of niet ordinaire schoenen en hoe je Studio100 uit de opvoeding van je kind houdt en over Indonesen en Sjakkie van de Vloerenshop die naar het schijnt geadopteerd is.
Dat zou ik allemaal, zoals u van mij gewend bent, uitgebreid en wirklich hilarisch kunnen vertellen.
Maar ik was op een tijdstip thuis, dat bij sommige mensen met kinderen de dag al bijna begint.
Nu is het u wellicht ontgaan, maar ik ben ook een mens met kinderen.
Dus met een beetje logisch redeneren, snapt u dat ik onmogelijk in staat ben om alle eindjes aan elkaar te knopen en er een mooi chronologisch verhaal van te maken.
Lógisch lukt al niet.
Onmogelijk.
Bovendien staat er hier plots een kermisattractie voor mijn deur.
En dan overdrijf ik eens niet.
De Rups. Van je draaidraai en doek erover en gillen en zo'n pluim sliertjes vangen en joelerdejoel en nog een keer.
Want het Buurtfeest barst over 1,5 uur los.
En dan krijg je blijkbaar een Rups voor je deur.
Het is weer eens wat anders dan zo'n ordinaire naaktslak.
Enfin.
Alleen een foto dan. Van gisteravond.
Die spreekt voor zich.
In het kader van 'beelden zeggen meer dan woorden.'
Geen woorden maar daden.
Hand in hand, kameraden.
 
 
IbendeBarefoot.
Lees meer...   (15 reacties)
Dat was leuk dus.
We reden een zeer toeristische route, niet helemaal uit eigen keus, maar mevrouw Tomtom nam die beslissing, naar Plopsa in Coo.
Waar we van tevoren een beetje vraagtekens bij hadden, want voor élke Plopsaland wordt reclame gemaakt, behalve voor die in Coo.
Dus zou het vast niet veel zijn.
Het was ook niet véél, maar wel leuk en het was precies genoeg.
Met alles wat 2 kleuterinnen nodig hebben.
Een gezapig draaimolenritje en de thrills van een achtbaan die bést erg hard ging.
De zon scheen en de omgeving was mooi en dan is zo'n pretpark, ongetwijfeld van de grónd af opgebouwd door Gert himself, opeens een stuk minder erg.
Er was ook zo'n fonteinenspringding. Waar ik de 2 koters opjutte om doorheen te rennen.
Wilden ze niet. De schijtlaarzen.
Dus Bianca, ook geen watje natuurlijk, greep de 2 meisjes bij de hand en trok ze joelend over de waterende tegels.
Ja.
 
 
Als u een iPhone heeft of een superheldenoog met inzoomfunctie dan kunt u zien dat de waterstraal precíes ónder Lois omhoogspuit.
Het arme kind. Slachtoffer van de grillen van haar moeder.
Die er ook nog hartelijk om lacht.
Ik zei nog zo: 'Joh. Doe dat nou niehiet. Over die watertegels.'
 
 
Nouja.
Je wringt ze uit, geeft ze een ijsje van € 2,50 en je hoort ze niet meer hè.
Daarna moest er weer gekeken worden 'op de kaart' waar we heen moesten.
Dat namen ze na elke attractie héél erg serieus. De kaart.
Sniet erg. Er is tenslotte nog altijd een tekort aan succesvolle kaartlezende vrouwen.
 
 
Hop, een wildwaterbaantje. Nog een keer de achtbaan en oh god, daar stond een Meet en Greet met Plop en Bric op het programma.
Het zou nog druk worden, hee. Meet, Greet, Plop, Bric....
Het duurde overigens een halve dag voordat we erachter kwamen dat Bric niet 'gewoon' een andere kabouter was, maar simpelweg de Franse vertaling voor Klus. Dus.
Maar goed. Bric, Klus, whatever, díkke vrinden met Plop in elk geval.
Dat zie je hier wel....
 
 
Ik zie trouwens dat Oprah Winfrey haar Color Purple-kostuum nog wel eens draagt naar speciale gelegenheden...
 
Nah gut.
Rond vijf uur hadden we het wel gezien en toetsten we de bestemming in van ons hotel.
Geen idéé waar het was. In Cherain dus. Ja, ik had er nog nooit van gehoord hoor.
Maar we glooiden op en neer en Olivia en Lois keken afgemat naar het vakantieachtige landschap dat aan ons voorbijflitste.
En dat hotel, daar wil ik wel even reclame voor maken.
Want dat was echt leuk. En u weet tenslotte maar nooit wanneer u in de buurt ben van Cherain.
Of Gouvy of Houffalize.
Dus hier komt de link. Hier.
Overigens snapte Olivia het gegeven 'hotel' niet helemaal.
Toen we naar onze kamer liepen, kwamen we door een leuk ingerichte huiskamer waar de gasten eventueel even konden relaxen of een spelletje doen ofzo. (Dat volgens mij echt níemand ooit doet, maar goed.)
Dus toen ze had gezien waar we gingen slápen, wilde zij wat van haar spulletjes 'beneden' gaan neerleggen.
In de huiskamer. Want boven was de slaapkamer.
In de veronderstelling dat de héle toko voor ons alleen was.
Haha. Hm. Nouja. Ik vond het grappig.
Goed.
 
 
Beddentestelarij.
En wát een heerlijke bedden. Oók nog eens.
 
 
Nuja.
Honger dus. En de hoteleigenaar stuurde ons (het dorp uit, naar links en dan ligt het daar gewoon.)
naar een nabijgelegen manege seekuu eethut met de ongelooflijk Amerikaansefilm-achtige naam 'Willow Springs Way Station.'
(Bianca: 'Zou Willow een paard zijn die altijd springt?')
 
 
Met zo'n naam verwachte ik elk moment Clint Eastwood door het kralengordijn te zien stappen.
Dat was niet zo.
Er was eigenlijk niemand.
Dus zaten we rustig buiten, te genieten van de avondzon en in gezelschap van ouwe wrattenkophond Marie.
De hamburgers gingen op de grill en de meisjes ontwikkelden een plotselinge fascinatie voor stenen en het stapelen daarvan.
Geweldig hè. Hoe dan bij die stadskinderen metéén het back-to-basic naar boven komt drijven.
Prachtigprachtig.
 
 
Maar toen kwamen er meer mensen binnendruppelen.
En nog meer.
En we dachten: where de fok komen die lui vandaan man?
In de verste omgeving geen huis te zien, dit móet wel de place to be zijn!
Ja hoor. Dat was het ook.
Er werd met audioapparatuur gesjouwd door een meneer met een I love The Beatles t-shirt en toen begon....de linedanceles.
Jazeker.
 
 
Godsakke, dat swingde (swong? swung? hilary swang?) natuurlijk de pan uit hè.
Na afloop waren de zweetkringen in de spijkerblousen niet van de lucht!
En toen de meisjes klaar waren met hun hunebedden, de burgers en de tosti's waren verorberd, was het tijd om terug te gaan.
Om half 10 werd het uiteindelijk stil op de kinderslaapkamer.
En lagen wij met onze kleren aan onder de dekens (want kóud daar in de Ardennen) uitgeteld op bed.
 
 
Om half zeven 's ochtends deed Olivia met veel gehoest en gekuch moeite om haar vriendinnetje te wekken.
Terwijl er zachtjes werd gegiecheld en gepraat, sliepen wij nog een uurtje of twee door.
 
 
Lois. Duidelijk nog wat slaperiger dan Olivia.
 
 
We ontbeten met een heerlijk croissantje en een eitje en broodjes en zure koeienmelk en besloten toen op ons gemak weer huiswaarts te rijden.
De Belgische Verkeer -en Waterstaat dacht er ook zo over en leidde ons via een file van een uur dwars door Luik. Lekker op ons gemak.
Toen waren we thuis.
 
En ik heb een uur gedaan over dit logje.
En meer foto's staan hier.
Alsof u die werkelijk gaat bekijken. Maar toch.
Een fijn weekend nog!
Lees meer...   (21 reacties)
Dus ik was op een girlyroadtrip met vriendin B en de beide Grote Dochters.
En weet u.
Tweeënnegentig foto's van een dagje Plopsaland en een overnachting ergens diep in de binnenlanden van België, die gaan je niet in de kouwe kleren zitten.
Daarbij komt nog een Picasashitdingesgebeuren dat echt totáál niet meewerkt en foto's ondersteboven draait, écht, dat doe ik niet zelf hoor, nee, dat doet dat ding.
En dan zijn ze ook nog eens allemaal te groot dus moet ik ze verkleinen voor ik ze hier op dat schurfterige punt.nl kan plaatsen en en en zucht.
Maar het was zo leuk, dat Plopsa viel ook nog 100 % mee zo in een idyllische umgebung en dat hotel in een oud schoolgebouw met maar 7 kamers, oooh, dat was zo leuk.
En die totaal verlaten houten schuur waar we ons avondeten nuttigden en waar het later opeens volliep met vrouwen die uit de nabijgelegen dorpen kwamen kruipen om daar hun linedanceles te gaan volgen en ik er gauw stiekem een foto nam, dat was óók al zo leuk.
En het blauw-goudgeel-groene landschap van de Ardennen waardoor we ons gewoon écht in het buitenland waanden, dat was ook leuk.
En die anderhalf uur durende file door het centrum van Luik, ehm, nee, die was níet zo leuk.
Maar verder was het heel leuk!
Dus ik wil daar wel wat foto's van neerkwakken.
Ja, best, dat wil ik.
Maar dat duurt me nu écht even te lang.
Twee dan.
Hooguit drie.
En de rest verderop dit weekend.
Ja?
Kee.
En hee.
Hee!
Tis mooi weer hè.
Echt fijn.
 
 
De Mega Mindy Flyer.
Daar gingen we niet in.
Wel 2 keer in de achtbaan, 2 keer in de wild(woest)waterbaan
en nog meer van zulks.
 
 
De vriendinnetjes.
 
 
Uitzicht vanuit de badkamer
 
 
De ontijtzaal in het oude klaslokaal met een schoolbord en een lessenaar op de achtergrond
en een eitje onder een té schattig eiermutsje.
 
Ohja.
Vier dan. Foto's.
Lees meer...   (6 reacties)
Gisteren slenterde ik de stad eens in.
Met voeten, niet fiets.
Dat vond ik een heel gezonde keus van mezelf en bovendien stond mijn fiets bij de fietsenmaker met platjessymptomen.
Toen ik de Hema in liep, kwam er net een Pakiman naar buiten.
Hij trok voornamelijk mijn aandacht omdat hij met zo'n gele bigshopper van de Jumbo liep te zeulen en zijn lengte de indruk wekte dat ie er zelf ook wel in zou passen en misschien ook wel een beetje omdat het alarm afging toen hij door de poortjes liep.
Wiehoewiehoewiehoe klonk het en er ging een laf rood lampje branden.
Pakiman liep nét iets te stoïcijns door, ging toen over naar snelwandeltempo en trok toen een sprint, zó de hoek om! Wegwassie.
Ik draaide mijn hoofd richting de slipstream van Pakiman en toen richting de kassière en toen weer naar buiten.
Kassière 'Ik hoef nog maar een jaar te werken en dan mag ik met pensioen dus denk maar niet dat ik hier achter mijn toonbankje vandaan kom om achter een Pakiwinkeldief aan te rennen want dat staat niet in mijn functieomschrijving en bovendien heb ik de indruk dat ik er ook moe van word' keek wezenloos naar het nog zachtjes napiepende poortje.
Ik stond nog steeds in de deuropening me af te vragen of ik een soort van burgerplicht met betrekking tot winkeldiefstal had, maar er schoot me niets te binnen.
'Eejeh,' zei ik richting Kassière 'Ik hoef nog maar een jaar te werken en dan mag ik met pensioen dus denk maar niet dat ik hier achter mijn toonbankje vandaan kom om achter een Pakiwinkeldief aan te rennen want dat staat niet in mijn functieomschrijving en bovendien heb ik de indruk dat ik er ook moe van word'.
'Eejeh. Ik weet het niet hoor, maar iemand steelt iets hè. Ik bedoel eh. Ja. Niet dat het mij wat boeit. Maar eh.'
Daadkrachtig, ferm, zoals ik immer optreed.
'Joa, ich kin hiej toch neet eweg!' sprak Kassière 'Ik hoef nog etc...' met hart voor de zaak.
Nee natuurlijk niet.
Er stond een rij betálende klanten voor haar neus! Dan is de keus makkelijk gemaakt hè.
Maar ze wilde het toch even melden en sprak de Grote Geheime Code-oproep die de Hema heel inventief bedacht heeft voor als er een diefstal aan 't handje is: 'Dúizend! Kassa Hardwaren! Dúizend!'
Hardwaren, hardwaren?
Als die rookworsten eens niet zo hard waren....
Hahanee niet leuk.
Toen kwam daar een soort van bedrijfsleider aansloffen die door zijn ogen samen te knijpen een superieure blik probeerde te creëren, wat mijns inziens niet zo lukte omdat ie gewoon heel veel op Wolter Kroes leek.
Hij keek wat cool om zich heen en een winkelende dame, blijkbaar een fan van Wolter, wierp zich op om een 'signalement van De Dader' te geven.
Zo zei ze dat echt hè. Duh dadur.
Een avondje geen Opsporing Verzocht kijken zou haar goed doen.
'Hij had een grote gele tas en zwart haar.'
Uitmuntende opmerkzaamheid, Angela Lansbury.
Die dief hadden ze vast zó!
Nahja. Toen vond ik het allemaal niet zo boeiend meer en scharrelde naar de kinderkledingafdeling.
En nu kunt u misschien zeggen, ach ach, die Paki. Ze hebben natuurlijk ook níks meer in Pakistan nu.
En misschien had hij wel een Jip en Janneke-luchtbed en 2 SuperSoakers gestolen en ging ie dat opsturen naar zijn familie.
Maar misschien was het helemaal geen Paki.
Ik ben niet zo goed in al die nationaliteiten die ons landje zo kleurrijk maken.
Als ik iemand niet onder de noemer neger, Turk of Marokkaan kan stoppen, dan is iemand een Paki.
Of een poepsinees. Of indo.
En dat bedoel ik natuurlijk allemaal helemaal niet verkeerd.
 
Moraal van dit verhaal:
Wordt Murder She Wrote nog wel eens herhaald?
En De Zwakste Schakel zou ik ook wel weer eens willen zien.
Maar dat is weer een heel ander verhaal.
Lees meer...   (25 reacties)
 
Vakantie dus hè.
Poeh.
Ik heb er altijd een beetje moeite mee om daar een lekker ritme in te vinden.
Het is een beetje een zaterdag die drie weken duurt en dan weet ik ook nooit precies wat ik zal doen.
En op dagen dat het regent is het zelfs een zondag. Da's niet best.
Maar goed.
Ten eerste lig ik ook gewoon te lang in bed.
Eigenlijk zou ik gewoon om 7 uur up and about moeten zijn om halverwege de dag niet in een vermoeide put te vallen.
Maar dat doe ik dan niet want Olivia en Tijl schijnen zich tegenwoordig heel goed en vooral lang met elkaar te kunnen amuseren en zolang ik dus niets hoor, val ik van hazeslaapje in hazeslaapje.
Hm. Over haas gesproken.
Olivia wil een konijn.
Einde.
Nouja, uiteindelijk rol ik dan uit bed met een slaperigerererer hoofd dan op een werkdag en dan stink ik wat rond in het huis.
En met het weer van vandaag, zo'n nétnietweertje, zit je dan voor je het weet in een indoorspeeltuin.
Hilfe!
Dat zeg ik dan even in het Duits omdat dat gebeuren in een grensgebied ligt en ik zomaar opeens Telehüppelepüp DE ontving op mijn iPhone.
De smeerlappen. Want dan kun je niks hè.
'Schakel dataroaming in maar let op! Dat kost fokking veel geld hoor!' Zegt ie dan opeens.
Nou, dan kijk ik wel uit natuurlijk.
En ik jatte de nog ongelezen krant van de naar vette kroketten ruikende indoorspeeltuinbaas.
Nu ik er over nadenk. Hij ruikt niet alleen zo, hij ziet er ook zo uit.
Met van dat gebakken paneermeel op zijn gezicht.
Maar aardig was ie wel. Want ik mocht zijn krant lezen.
Dus.
En ohja. Ik was dus ook nog met Olivia naar Kiki geweest in het AZM.
Waar we overigens 1,5 uur over deden (normaal een half uur), want het was de vrijdag vóór Zwarte Zaterdag, zeg maar Vaalzwarte Vrijdag, dus het was absurd druk op de wegen.
Op zulke momenten dank ik het engelengeduld van mijn dochter, want ondanks lege snoepzakjes en drinkpakjes en volgelopen blazen, bleef ze toch gezellig door het vooruitzicht haar vriendinnetje weer te zien.
Bij Kiki lijkt overigens het Ergste Vermoeden naar de achtergrond te zijn verdwenen, maar toch kunt u hier eventueel uw hart onder een riem steken.
Want het is allemaal niet niks.
Al 2,5 week in het ziekenhuis, ín de grote vakantie en nog altijd zonder definitieve uitslag.
 
Verder is het zó vreselijk komkommertijd!
Iedereen lijkt wel te slapen of er vandoor te zijn.
Inclusief de zon.
Oh en zelfs poetsvrouw Fadila. Met de Bosnische noorderzon vertrokken.
Gevolg: goor huis.
Iedereen weg ja.
Behalve dan de komkommers.
Die lachen in hun knuistjes. 'Hihi, komkommertijd!' giechelen ze tegen elkaar.
 
Hee wacht es.
Komkommers hebben helemaal geen knuistjes.
 
Ndaag.
 
Edit: ow fok. De geschiedenis herhaalt zich.
Twee jaar terug was het niet beter during cucumbertime.
 
 
Hoort u ook Nelly Furtado's 'I'm like a bird?'
(nu wel hè?)
 
 
Sorry. Geen scherpe foto van de maken.
Neverending Bouncing Boy.
 
 
Vond ze leuk. Kon ze ook staand.
Ze wordt groot. Dat meisje van me.
 
 
Zo ziet vakantie er dus uit.
Plak, verf en puinhoop.
Lees meer...   (22 reacties)
Laatste tweets
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Categorieën
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl