olijfje.punt.nl
Gisteren was ik dus hártstikke jarig.
Ik kreeg cadeautjes, bloemen, taart, visite, kaarten, een etentje én als neusje op de kers práchtig weer!
Ik kreeg 24 uur lang berichtjes, van die ontzettende oldskool sms'jes, Whatsappies, telefoontjes (dat is met echte stemmen, live!) Twelicitaties en 41 Facebookberichten.
Van dat laatste ging ik me bíjna heel populair voelen.
Maar de meeste Facebookers, ik niet overigens, krijgen gewoon dagelijks een pop-up or whatever, die zegt: hee joh, je állerbeste vrind Whatshisname is vandaag jarig!
Ja, dan is het wel heel gemakkelijk om attent te zijn hè.
Hmmm. Hoe zit het dan met die ander 103 vrinden?
Tsss. De ongeïnteresseerde bastards..
Ik kreeg ook een afschuwelijk luid gezongen lang zal ze leven van mijn nichtje die over het zebrapad liep waar mijn auto voor stopte.
En als ik zeg afschuwelijk luid, dan bedoel ik ook afschuwelijk luid.
De hele stad viel stil.
En dat is knap met een triljoen Duitsers die ons stadje weer binnenvielen.
Met 'weer binnenvielen' bedoel ik echt niks Tweedewereldoorlogs natuurlijk, maar ze doen het gewoon vreselijk vaak hier. Binnenvallen.
Nun. Macht nichts. Ik heb er verder geen Last von ofzo.
's Avonds ging ik nog uit eten in een restaurant waar álles op was.
Alles opgevreten door die Dui...
Waar álles op was!
De knul die ons bediende was.....Hoe zeg ik dit netjes?
Mesjogge.
Dit schandknaapje was het souvenirtje dat één van de restauranteigenaren mee had genomen uit Thailand. Wist Iben me te vertellen.
Of, zoals zij zo poëtisch zei: He fell down the gaytree and hit every branch on the way down.
Hij giechelde en kirde en lag constant in een spreekwoordelijke deuk om iets dat alleen door hem te zien was, want we deden écht ons best, maar een imaginary Thaise stand-up comedian, is gewoon lastig te ontdekken.
Eerst was het nog wel grappig.
Maar als er dan verkeerde bestellingen worden opgenomen en er geen bestek wordt gebracht, ja, dan zit je aan m'n eten hè.
Gelukkig had het schandknaapje zelf ook weer een assistent die de puinhopen achter hem weer in orde maakte. Handig restaurangorde.
 
Nouja. En toen waren er cocktails.
En ik heb wel een keer of 5 gezegd dat ik zo'n fijne dag had.
Want dat was het ook.
Wel jammer dat ik daarvoor zes -en fokkingdertig moet worden.
Nee! Achtentwintig. Ja, dat was het.
 
     
Mijn Facebookvrinden....
Lees meer...   (15 reacties)
Vandaag was het Buitenspeeldag.
Formerly known as Straatspeeldag.
Maar Buitenspeeldag blijft bij ons toch Straatspeeldag want het is in onze straat.
Nickelodeon, de zender van de kinderjunk-tv, gaat dan zomaar 2 uurtjes op zwart.
Aardig initiatief. Dat wel.
Ook al in een dvd'tje er natuurlijk zo ingepropt.
Desalniettemin.
 
 
Toen gingen Tijl en ik ook nog naar het theater.
Naar de Buurman & Buurman-show.
Voordat de voorstelling begon, klonk er een Gooisch meisjesstemmetje doowrrr de sjaal, dat meedeelde dat de telefoons uit moesten en we geen foto's of video's mochten maken.
Oh.
Goed. Het licht ging uit, de show begon en ik graaide, rebels als ik ben, naar mijn iPhone om toch even een kiekje te maken.
Voor ik het wist, stond er een niet onaardig ogende Johnny Depp-achtige licht/geluidsknul voor me, waar ik instinctief bevallig naar glimlachte.
Tot ie zei: 'Mevrouw.' (hier ging het al fout. Glimlach. Bevriest.)
'Mevrouw, ik weet dat die mededeling niet in het Limburgs was, maar u mag toch geen foto's maken.'
- gepaste stilte -
Ex. Cuse. Me?
Jajajajaja, geen foto's ja, weet ik weet ik, stout hoor, stout, maar wát zei hij daar?
Toen liep ie weg. Terug naar z'n knopjes -en schuifjesgebeuren.
Ik moffelde sprakeloos mijn iPhone in mijn tas, kwam overeind en fluisterriep tegen z'n rug:
'Hee! Ik ben geen Limburger!'
Hij haalde z'n schouders op.
Tsss. Tsss. Tsstsstss!
Wie werd hier nou beledigd? Ik? De Limburgers? De mevrouwen op deze aardbol?
Ik kijk er nog steeds een beetje gekrenkt van.
Niet veel later zat een oma tegen het plafond omdat haar te hippe mobieltje afging, ringtone 'Oude Telefoon', volume 'alle streepjes', je kent het wel, en ze hem niet uitkreeg.
Maar niks dat Johnny Depp daar wat van zei hè.
Tsss. Tsss. Lousy Pirate of the Lightabbean.
Anyway. Buurman & Buurman.
Ik vond het niet leuk. En het duurde maar krap een uurtje!
Nuurman & Nuurman.
En dat voor 15 euro per persoon! Je zou toch denken dat die Buurmannen inmiddels een degelijk klusbedrijfje kunnen inhuren in plaats van er zelf zo'n kolerezooi van te maken elke keer.
Maarja, that's just me.
Tijl, ik weet niet wat hij er van vond.
Af en toe lachte hij beleefd, met een blik op mij en dacht ondertussen verlangend naar het springkussen dat nog bij ons in de straat stond.
Maar misschien vond ie het wel leuk.
Maar niet héél leuk.
K3 zou meer indruk gemaakt hebben.
*zucht en kijkt of die drie chicks nog ergens een showtje weggeven*
 
A je (fo)to.
 
 
En ze waren niet eens van klei.
Lees meer...   (15 reacties)
Vanmiddag was ik 2 uurtjes op vakantie.
Hip strandtentje, de mannen van de Buena Vista Social Club zaten in een hoekje zachtjes te spelen en er werd verse watermeloen geserveerd.
Heel relaxed.
Mijn kinderen maakten levensgevaarlijke sprongen over strandbanken, trokken de trendy witte vliegengordijnen van het plafond, aten zand en trapten met hun blote voeten in stekelplanten.
Heel relaxed. Zoals ik al zei. Ja nee, maar echt.
En zo ziet het er uit zonder geluid.
 
 
 
 
 
 
 
 
En zo met geluid:
 
Maar morgen gaat de vakantie zelf even op vakantie, als ik de weerlui mag geloven.
Overigens zag ik vandaag Peter Timofeef.
Ik moet daar nog steeds aan wennen. Dat hij geen snor meer heeft.
Ik wéét het niet. Peter Timofeef zonder snor is als....*zoekt een enorm grappige vergelijking*...als als als *faalt jammerlijk*.
God. Wisten jullie dat er in een pakje Honig aspergesoep maar een half procent asperge zit?
Dat komt neer op, en ik heb het echt persoonlijk uitgerekend hoor, jaja, dat komt neer op dríe centimeter asperge in een pan van anderhalve liter soep.
Tis wat hè. Godsgeklaagd. Echt waar.
En nu niet allemaal gaan lopen roepen dat je 'ook geen pákjes soep moet gebruiken, maar het zélf moet maken', want dat weet ik heus wel. En dat doe ik ook altijd hoor.
Ik probeer enkel dit stukje wat op te leuken met een interessant feitje dat ik net op Nu.nl las.
Waarom geen idee.
Want de foto's zijn best leuk. Als je van baggerkwaliteit houdt.
Ik had ook kunnen kiezen voor dat verhaal van die meneer met dat getransplanteerde gezicht, maar da's een beetje jakkie.
Nou goed. Wat zit ik nog hier?
Ik ga mijn zweterige sportschoollijf op den bank neervlijen en me voor het eerst wagen aan een handje Patatje Joppie-chips.
Yes people, you read it good. Patatje Joppie-chips.
Ik bedoel maar. The sky is the limit.
Lees meer...   (18 reacties)
En opeens moet ik van álles doen hè. Van alles!
Ik ren de hele ochtend al van hot naar her.
Bij hot was ik vrij snel klaar, her duurde wat langer en moest ik ook nog van het kastje naar de muur.
Het kastje was chagrijnig maar de muur bleek flexibeler dan ie in de eerste instantie leek.
Goed.
En toen kocht ik dit weekend ook nog zo'n broek. Zo'n broek, weet je wel.
Dat noemt men een chino en dat is nu gruwelijk hip. Normaal laat ik me niet zo verleiden tot het dragen van gruwelijk hippe broeken. De komst van de skinny was voor mij, flarepantsgirl, al even slikken, maar à la, ik doe eens mee dit keer.
Ik moet nog even mijn draai erin vinden. Ik ben niet gewend om met een los kruis (zie afbeelding) rond te lopen.
Ik heb tenslotte niks om er in te hangen. Zeg maar.
Ik voel me er een beetje manly in.
Weerhield een of andere Maaskantjeidioot er vanochtend niet van om z'n raampje open te draaien en 'Eiiiiiii, lekker ding!' te brullen.
Zijn hier nog mannen eigenlijk? Want. Leg me dat eens uit.
Wat gebeurt er dan in uwer hoofden?
Ik kan me best aardig verplaatsen in het mannenbrein, ik hoorde laatst zelfs dat ik 'mannenhumor' heb, God knows wat dat is trouwens, maar dít snap ik dan niet.
Als ik in de auto zit en een smakelijk hapje voorbij zie komen, maak ik ACHTER HET GESLOTEN RAAM, en alleen als ik in een gekke bui ben, enkel wat verlekkerde smakgeluidjes (mjam-mjam-mjam).
Of ik trek even subtiel mijn wenkbrauwen op.
Meer niet.
En wat verwacht zo'n gillende kerel dan hè? Dat ik me omdraai, naar z'n auto ren en zeg: 'Praise the lord! Dat is het líefste dat ik ooit gehoord heb! Neem me mee! We verbranden onze schepen! En rijden de horzion tegemoet!'
Gaak eens doen volgende keer. Lachen.
 
Nah gut. Nu moet ik weer verder.
Met dingen.
 
En wat ik me ook al heel lang afvraag; heeft iederéén tegenwoordig zo'n wanstaltige Postcode Loterijfiets?
Maar daarover een andere keer niks.
Lees meer...   (47 reacties)
Ik weet het, ik weet het. Ik had nog een verse logje beloofd deze week.
Is de week al voorbij? Nee hè? Nee.
No clue wat ik nog gedaan heb, maar blijkbaar had ik het er maar druk mee.
Ohja! Nog in Utrecht geweest, ja. Bij Quirkie. That was nice.
Van koffie naar sushi naar taco's met guacamole en ondertussen maar kleppen hè.
En ehm...verder.
Mijn inbox barst uit elkaar van interessante vacatures, schrijfopdrachtjes en meer van zulks dat om actie vraagt.
Maar het is Carnavalsvakantie.
Komt mij, Queen of Procrastination, dat even goed uit zeg!
Dus ga ik maar meteen net zo plat liggen als het Limburgse leven.
Want niemand doet hier nog wat nu het Carnaval is.
Bedrijven zijn dicht en met een beetje geluk staan ze je donderdag weer te woord.
Met alcoholkegel en haringodeur. (streepje tussen haring en odeur.)
Bizarroworld hè. Voor hullie daar boven de rivers.
Traditiegetrouw gooide ik mezelf deswege dus ook maar in het feestgedruis.
Ik had notabene iets gedaan wat men een creatieve uitspatting kan noemen. Iets met ijzerdraad en nepbloemen in nephaar dat met veel gevloek en getier gepaard ging.
Ik kán het gewoon niet zo goed. Handvaardigheid. Knutselen. Fröbelen.
Misschien omdat ik 'fröbelen' zo'n afstotelijk woord vind. Wie weet!
A-creatief noem ik het. Iemand opperde 'onhandig' maar dat vond ik weer zo cru om over mezelf te zeggen.
Ik had besloten het schminken voor 1 keer uit te besteden aan mensen Die Dat Heel Goed Kunnen.
Zo Goed Dat Ze Er Geld Voor Vragen.
Blootsgezichts ging ik Roermonds lekkerste broodjeszaak binnen, liep 2 trappen op, ging op een kruk zitten en liep een half uur later zo weer naar buiten.
Zo.
Zo.
- foto hier-

Ik was echt zwaar onder de indruk.
Ik bedoel. Ik kán wel een beetje schminken, maar dit was me nooit gelukt.
Als ik het zelf zou doen, zou ik er waarschijnlijk zo uitzien...
Gossiemikkie, wat was ik mooi geworden!
Ik vind dat het weer helemaal terug moet komen! Schmink! All through the year! Echt waar!
Oh. Dat is nooit in de mode geweest? Jammer.
Er waren zelfs mensen die een foto van mijn gezicht wilden maken.
Om het natuurlijk morgen schaamteloos te na te maken, de copycats, maar soit.
Dat mocht van mij, die foto. 'Joh', lalde ik, 'Dat maak ik dagelijks mee! Ook zonder schmink.'
Vonden ze niet héél erg hilarisch. Ook weer jammer.
Narcisme. Zó ondergewaardeerd.
En ik moest zo lachen vandaag. Want er was iemand verkleed als Simon.
Hij leek er best aardig op, maar de levensgrote bordkartonnen Nick die hij bij zich droeg, did the trick. Haha! Ha! Ha!
En iemand die was als zo'n rozenverkoper. Je kent ze wel.
Hij heette Amir en was net zo irritant als een echte.
'Mooi roosch voor mooi vrouw. Jij mooi roosch kopen.'
Haha!
Nouja. Ik vind dat dus leuk. *kijkt zenuwachtig*
*en een beetje tipsy*
 
Goed.
Ik moet nu even mezelf onder de 3D-printer leggen, dan mijn wimpers afpellen en bier uit mijn Allstars gieten.
Hieronder kleurrijke gezellige foto's.
 
 
 
 
 
Eén plein, circa 20.000 mensen. Best veul.
Lees meer...   (31 reacties)
A special warm welcome to the readers in the Mediamarkt in Roermond!
 
Ik hoorde net dat mijn site daar ergens openstaat op een iPad, geen idee hoe dát mogelijk is, maar daarom even een vriendelijk hallo!
Oh trouwens. Als u dit leest, beste Mediamarkt-bezoeker: ik zoek werk.
Dat kan van álles zijn! Ik ben freelance columniste, ik schrijf leuk, ik ben communicatief hártstikke vaardig, ik kan telefoneren, heel lang ook, ik ben moeder, dus kan ik plannen en organiseren en heel streng kijken.
Ik heb enig verstand van administratieve en financiele processen, ik bén ook best leuk, ik zit financieel aan de grond, heb alle muren van mijn huis inmiddels tot in detail kunnen bestuderen, dus ik ben als een jonge hond zo gretig om aan het werk te gaan.
Oh. Maar ik heb geen ervaring noch ambities om elektronica te verkopen. Dat dan weer niet.
 
Goed. Even naar de orde van de dag.
Is die er dan? Enigszins ja.
Ik eet mijn 2e Oreokoekje en drink mijn vierde kop koffie en het aanrecht is opgeruimd.
Orde dus.
En vorige week had ik bijna ja gezegd om mee te werken aan een RTL4-programma.
Ze zochten een nietwerkende schrijfster (journalist/redactrice etc.) en moeder tussen de 30 en 40 jaar.
Nou. Dat ben ik. Zelfs met mijn 29 jaar ben ik dat.
Ik zou dan een week ergens bij een flashy redactie van een nog onbekend blad of krant mogen meelopen, wat natuurlijk hartstikke cool zou zijn.
Wat echter een essentieel onderdeel is van een televisieprogramma is een camera.
En die camera zou een week achter me aanlopen. En ook aan zijn.
En wat er ook bij hoort, is een uitzending. Eén uitzending lang ik in beeld.
Dus ik dacht en ik dacht en ik dacht. Aan de kansen en de voordelen en de nadelen en aan Daphne Deckers.
Met die laatste heb ik overigens geen problemen hoor.
Ik geef toe, ik heb wat boeken van haar gelezen en erom moeten lachen.
En met de ballen van haar man is ook niks mis.
Maar goed.
Uiteindelijk zei ik nee.
Misschien een gemiste kans ja. Misschien.
Maar die cámera joh. Ik bedoel, laatst dat radiointerview voor de regionale radio, dáár lag mijn grens denk ik toch wel.
Ja, mensen, zelfs míjn exhibitionisme kent zijn grenzen. Wie had dat gedacht.
Ik ga natuurlijk wel kijken straks. Vanaf 9 maart is het op tv.
Hopelijk sla ik niet van spijt mijn hoofd tegen de muur.
Maarja, ik kíjk nu eenmaal liever naar de televisie dan dat ik er zelf op te zien ben.
Want gisteravond keek ik voor het eerst Boer Zoekt Vrouw en ben hélemaal op de hoogte van Richardgate!
Wát een toestand hè?! Nou nou. Poeh poeh.
Overigens zou wat ondertiteling bij dit programma geen overbodige luxe zijn.
Ik versta geen zák van die boeren.
En begrijpen doe ik ze ook niet zo goed.
Praten met geiten en barbecuen in de open haard in de huiskamer...het is een wonderlijke wereld, die boerenscene...
 
En daarna zag ik nog hoe men een stoma leegt.
Televisie kan zó leerzaam zijn!
Lees meer...   (29 reacties)
Jurkje of spijkerbroek. Spijkerbroek of jurkje. Laarsjes of pumps. Haar los of omhoog.
Maar uiteindelijk maakte het toch geen zak uit hoe we eruit zagen.
Vond ik.
Want we zijn tenslotte al leuk van oorsprong.
Nicole, Iben en ik wierpen ons in de trein op weg naar Utrecht waar we af hadden gesproken met Quirkie, Sanneke en Novy.
Eenmaal in Utrecht dronken we eerst wat bij een kefeetje waar Iben, (wijd)open als ze staat voor nieuwe ervaringen, meteen contact maakte met de lokale bevolking.
 
 
Toen Novy en Sanneke zich even later bij ons voegden en Novy en ik klaar waren met naar elkaar kijken, want we hadden elkaar tenslotte nog niet ontmoet, deelde Veuls Te Attente Sanneke een súperleuk boekje uit met als titel 'Ik lust je rauw'. (vanweg de sushi. Rauw. Ja?)
Zie hier:
 
 
Dat zijn wij dus, mocht je dat nog niet gezien hebben, getekend door Sanneke.
Knáp hè.
Novy vond mij overigens op Nadja Hüpscher lijken. Dat hoorde ik nog niet eerder.
Ik vind mezelf, als ik ondersteboven gedraaid ben, wel op Georgina Verbaan lijken, maar dat is weer een ander verhaal.
Daarna gingen we naar Moto waar we écht, ECHT, de óverheerlijkste sashimi en sushi en californian rolls aten.
Mensen, ze leken uit de hemel gevallen, zó lekker was het. En vérs joh, vérs!
Ook hier interesseerden we ons in de achtergrond en afkomst van de mensen om ons heen en knikten dan ook heel geboeid toen we hoorden van de ober dat hij, nee, niet Japans, maar Chinees was.
Iben gooide er nog wat in Shanghai geleerde zinnen tegenaan, die hij helaas niet verstond.
Omdat hij uit Leiden kwam. Sja. Zul je altijd zien.
 
We praatten en aten.
 
 
 
 
'cause I've got one hand in my pocket
And the other one is giving the peace sign
 
 
Rookpauze
 
Tussendoor vielen we Rudy nog even telefonisch lastig, want dat wilde hij graag.
God knows why. Met een 'Oh, just some drunk old women from Holland' verklaarde hij het telefoontje aan zijn minderjarige gezelschap en oreerde vervolgens tot we hem beu waren.
Na een minuut of..half.
 
En we aten en we praatten.
Oh, en dronken natuurlijk. Vooral Novy trouwens.
Wiens hand ik vanuit mijn ooghoek naar mijn nog gevulde glas zag glijden om de inhoud ervan in haar glas over te hevelen.
Dat denkt dan dat dat allemaal maar kan, omdat ze zogenaamd 'vinoloog' is.
Uhuh. Zo had Bonnie St. Claire zich ook moeten noemen, joh.
Sommigen doen echt níets om hun verslaving te maskeren. De schaamte voorbij.
Nouja. Dat gebeurde wel vaker deze avond, de schaamte voorbij.
Maar dat kan ik hier natuurlijk allemaal niet vertellen, want je moet je grenzen kennen, schijnt.
Maar het kán zijn dat iemand heel hard male whore door het vrij rustige restaurant riep en dat er iets te ver werd doorgegaan op de titel van Bløf's laatste hit 'Ik sta wijd open.'
En daar laat ik het dan ook bij. Anders wordt het te gek.
Goed.
Het échte feesten heb ik dus gewoon gemist.
Want de laatste trein naar dit achterlijke zuiden gaat gewoon al om 23.08 uur!
Daar stapten de Roermondse meisjes dus netjes en licht beschonken in.
 
 
Sanneke ging na deze afspraak nog Interrailen ja.
Dat zie je goed.
Blauwe tas. Gróte blauwe tas.
 
En ik had natuurlijk gewoon moeten blijven slapen, wij allemáál!
Novy en Sanneke waren wel zo slim geweest en wat dáár allemaal in de kleine uurtjes gebeurd is...
God knóws of het daglicht dat verdragen kan...
Dat kun je wellicht hier lezen.
Maar het was gezellig, véél te kort en overheerlijk (Quirkie, uitstékende keus dat restaurant!).
Dan kots ik hier dat cliché maar even neer:
Voor herhaling vatbaar.
 
Oooh, maar die súshi joh...
*slikt overtollig speeksel weg*
Lees meer...   (27 reacties)
Ik stond in de file en het sneeuwde. Op de klok zag ik dat het 09.39 uur was.
Dat betekende dat ik nog 6 minuten had om op tijd te komen voor mijn Eerste Radio Optreden.
Haha. Jaja. Haha. Ik. Op de radio. Wat een grap.
Jullie kennen vast allemaal L1, de regionale Limburgse zender. Toch? Jazeker.
Nou, die waren getipt door een meiske dat bij mij op school heeft gezeten en een Trouwe Lezer van mijn site is. En die wilden mij als gast in het bést beluisterde ochtendprogramma van heel Limburg; Het Balkon van Limburg.
Oh. Zei ik. Oh. Nou goed dan.
Maar ik kneep 'm wel een beetje, want ik ben niet zo'n public speaker.
Ja, praatjes maken kan ik wel, maar het liefst in het luchtledige en het is eigenlijk niet de bedoeling dat er ook daadwerkelijk mensen naar me luisteren.
But good.
Ik stond in de file, ik voelde me heel Giel Beelen, want die was vanochtend ook pas in het laatste half uur van zijn uitzending aan komen kakken en ik dacht: aaaaaaah! Ik kom te laat!
En net als bij hem, draait dat hele programma natuurlijk om m....Ohnee. Hier stopt de vergelijking.
Maar ik kwam niet te laat.
Toen zat ik opeens op een krukje met een microfoon héél dicht voor m'n gezicht.
Kirsten, de presentratice, kletste wat met me en zat ondertussen aan wat knopjes.
Ik werd er een beetje zenuwachtig van, want ik had geen idee wanneer 'het schuifje open stond' en ik dus in de ether te horen was.
Ik ritselde ondertussen wat met uitgeprinte logjes en columns, waardoor ik me een beetje Sacha de Boer voelde.
'Ken je het programma?' vroeg Kirsten. 'Euh.' Zei ik.
Want ik kijk of luister dus nóóit naar L1. Sorry hoor.
Het was me vergeven.
Toen begon de uitzending en werd ik geïntroduceerd en toen begon ze zomaar vrágen aan me te stellen!
Ik hakkelde en blabbermouthe, maakte te lange zinnen, met teveel informatie, maar na een tijdje hervond ik mezelf en schíjn ik heel natuurlijk te zijn overgekomen.
Ze wilde wat weten over mijn site, hoe en waarom deze ontstaan was, over Twitter en over mijn columns.
Ik kwam maar een paar keer niet uit mijn woorden.
Een vriendin had mijn site gelinkt...eh...mijn link gesite...eh, opnieuw. Mijn link getipt.
De doelgroep van de lezers van de ouders van de kinderen van Kinderen...ehm, de doelgroep is ouders van nul tot..eh...kinderen van nul tot....*snurk*
Pff.
Maar dat was heel normaal, bleek even later, toen Kirsten me naar een muzikale onderbreking, wat zég ik dat professioneel hè, een muzikale onderbreking, per ongeluk herintroduceerde als Susanne van der Blog.
Hahaha! Toen moest ik heel hard lachen. Een maniakale zenuwachtige lach.
Lang ook. Niet handig op de radio. Soit.
Nouja, blablakletsklets, ik las nog wat voor uit eigen werk, de Joep van Deudecolumn van het Zuiden zeg maar en toen was het klaar.
Nah! Hartstikke leuk om een keertje mee te maken.
Raar genoeg boden ze me niet meteen een baan aan, terwijl ik toch mijns inziens de sterren van de hemel radiode. Maarja, de concurrentie is moordend natuurli...
Oh god. As I type krijg ik per mail het geluidsfragment binnen.
Ja. Nee. Ik hoef het niet te horen. Jullie ook niet. Trust me.
Dat was dan het voorrecht van de vaste Balkon van Limburg-luisteraars.
Alle 12.
 
Grapje, Kirsten.
 
 
 
Lees meer...   (29 reacties)
Zaterdag ging ik naar Den Bosch, at ik een halve Bossche Bol, een broodje met gerookte zalm en mierikswortelmayonaise die het vuur uit mijn neus liet komen en probeerde ik de lange passen van Rutger bij te houden die een een queeste was begonnen op zoek naar maleboots met een witte zool.
's Avonds aten we in een door Quirkie getipt restaurantje en kirde ik orgastisch over de overheerlijke sashimi.
Daardoor ontstond er bij mij een zucht naar meer en die bevredigde ik net door bij de Albert Heijn een 35% korting sashimipakketje te kopen die toch beduidend minder was dan die van het restaurant dus nu ben ik er dan ook meteen klaar mee.
Gisteren had ik me mee laten slepen door Iben naar de finale van een popquiz in our local bar waarvan we zo arrogant waren om te denken dat wij die wel even zouden winnen.
Waarbij we geen rekening hadden gehouden met een paar muziekfanaten waar je u tegen zegt en muziekvragen die ons ver, vér boven de pet gingen.
Vijf vragen over the Animals (wie), welke albumnamen van Pink Floyd hoorden bij de getoonde albumhoezen, welke gastartiesten meedoen op het album van de Gorillaz etcetera etcetera.
Aangezien we na 2 minuten al door hadden dat onze formuliertjes wel heel angstaanjagend leeg zouden blijven, grepen we lafhartig naar onze smartphones.
Onfortuinlijk genoeg werden we ook nog betrapt while doing that, dus ging ik nog een stapje verder en zocht wat antwoorden op terwijl ik met mijn broek aan op het toilet zat.
Ja mensen, in popquizland is a war going on! It's a musicjungle out there!
Maar zelfs op die manier wisten we buiten het klassement te vallen en bliezen we voortijdig de aftocht onder het gemompelde mom 'we moeten nog ergens heen'.
Dat was ook echt zo hoor. Dus.
'Misschien is dit toch gewoon een hele erge nerdsport,' besloten we toen maar, met nog een laatste blik op een gezette vijftiger met een Nirvanatrui aan.
 
En nu valt er witte shit uit de lucht en ben ik voornemens het huis niet meer te verlaten tot medio april.
Want ik begrijp dat de winter dus inderdaad doorgaat dit jaar!?
Jammer.
Lees meer...   (25 reacties)
Of ik mee op een kinderkleding -en speelgoedmarkt ging staan. Vroeg Bianca 2 maanden geleden.
Dan konden we die kledingtroep eens kwijt. Kost maar 5 euri.
Oh ja nou prima hoor. Vond ik 2 maanden geleden.
Zondagmorgen na zaterdagavond vond ik het opeens een minder prima plan, maar ach, het was tenslotte ook een uitje. Zo samen met een vriendin. Op een markt staan. Kuch.
Dus laadde ik om 9 uur 's ochtends de auto vol met tassen kleding en speelgoed en een loodzware, maar oh zo degelijke kinderstoel, ging met veel geweld bovenop de klep zitten en reed naar een wijkcentrum in een eh...buurtje hier verderop.
(Ik ging eerst achter het stuur zitten, mensen. Ik zeg het maar even. Anders krijg je weer van die wijsneuzen hier in de reactiebox. 'Huh...? Reed je op de klep weg?' En er dan zo'n koddige smiley erachter...Jaja. Leer mij u kennen.)
Er stond een gelige meneer buiten een shagje te draaien, hij bleek De Regelaar, maar je kon 'm ook Shaggie noemen, en hij wees ons naar onze tafels.
Het wijkcentrum was een gammel gebouwtje met ouderwetse toilettegels over de gehele vloer.
Een plank, een koelkast en 2 thermoskannen dienden als bar en volgens een stokoud letterbord kon je nog 'prik' en een 'rolletje pepermunt' kopen. Beide voor 80 eurocent.
De ruimte waar onze tafels stonden was verwarmd tot een aangename baarmoedertemperatuur.
Fokking hot dus. En ik was blij dat ik niet had bedacht om zo'n echte marktvrouwenbodywarmer aan te schaffen. Waarin je die groente -en fruitlui altijd ziet staan terwijl ze jongleren met sinaasappels en radijsjes en heel hard 'en één en twee en drie!' schreeuwen.
Toen begonnen we maar onze zooi uit te laden en uit te stallen.
Bianca bleek daar een stuk bedrevener in dan ik. Ik ben dan toch weer een beetje van de grote stappen, snel thuis hè.
Hop, hop, hop op een stapeltje en waar stond die koffie nou ook alweer? 
Zij stalde het netjes zichtbaar uit, zodat de koopwaar ook duidelijk te zien was enzo.
Best slim. Eigenlijk.
Maar zíj had zich er dan ook al 2 maanden op verheugd om aan het eind van de dag 'Ik ben lós!' te kunnen roepen.
Waar ik destijds beleefd om lachte, want wát?
Maar inmiddels weet ik dat het een marktlui-uitdrukking is om aan te geven dat alles verkocht is.
Álles! Knap hoor.
Als kind van een detailhandelechtpaar had ze zelfs een echt prijsstickerdingapparaat meegebracht! YAY!
(Kijk, daar val ik al door de mand hè. Geen idéé hoe zo'n ding heet. Ik google het dadelijk nog even.)
Nou, daar ging ik dan wel mee los hoor.
En ik prijste en prijste en stickerde en stickerde.
Twee eurootjes voor de simpele kleertjes, merktruitjes drievijftig, godforsaking duur winterjasje tien euro, kinderstoel ínclusief kussentjes 15 euro, nouja, enzovoort en zo verder.
Lekker zo'n knaloranje stickertje erop knallen, jezus hee, zag me dat er even profi uit.
Naja. Om elf uur begon de markt en dromden er een lading Turkse medelanders naar binnen die naar elkaar blaften en naar hun kroost en naar mij en ik werd er eerlijk gezegd een beetje zenuwachtig van.
Een vrouw pakte een meisjestruitje en hield het omhoog alsof ze een dode rottende rat aan de staart vasthield.
'Hoeveel kost?'
Verdómme! Er zit toch een stickertje op!
'Twee euro', zei ik vriendelijk.
Tóen keek ze pas écht heel vies. Of de dode rottende rat nog wat gele pus uitkotste ofzo en schudde heel beslist haar hoofd terwijl ze het truitje weer neerkwakte.
'Dan niet trut.' Siste ik naar Bianca. Want blijkbaar word ik heel agressief van op markten staan.
Wist ik ook niet!
Nou goed. Ik zal een toch al te lang verhaal proberen kort te houden.
Binnen een uur rukte ik koortsachtig al mijn mooie prijsstickertjes er weer af, want aan vaste prijzen doen op een rommelmarkt, dat is blijkbaar not done.
Ik ben een marktgroentje. Sue me.
De Turkse onderhandelende vrouwen waren na 2 uur weer verdwenen en vervolgens kwam het kritische Neerlandsche volk en hoorde ik mezelf daar nou écht zeggen: 'Dat is hele goede kwaliteit hoor, gaat superlang mee!'
Een commercieel talent. Wat ik u brom.
En toen wilde ik weer dat de Turkse onderhandelende vrouwen er waren want die kóchten tenminste iets.
Jongen, ik had elk item zó weggedaan voor 50 cent per stuk. Hier! Hop! Neem mee! Weg d'r mee! Weg!
Van de eerste 2 verdiende euro werd ik heel blij.
Toen ik 5 euro had verdiend rukte Bianca die uit mijn handen, want ik moest haar nog de tafel betalen.
Dat was minder.
Toen ging de frituurpan aan ergens in een kast in het wijkcentrum waar 2 vrouwen met friet en kroketten gooiden en ik moest natuurlijk toch íets te eten kopen, nouja, dus wéér wat geld kwijt
en om 15.00 uur propte ik de auto weer vol en was ik 20 euro rijker.
Nouja. Bíjna 20 euro.
Daar kon ik de hák van de cognackleurige laarzen van kopen die ik zaterdag gezien had.
Wel een heel essentieel gedeelte van een laars, dat wel, maar je hoort toch nooit iemand zeggen: hee man! Stoer! Heb je nieuwe...eh hak?
En dan laat je je natuurlijk ook gewoon een hak zetten.
Ha.Ha. *dwaalt gigantisch af om een slecht woordgrapje te maken*
Enniewee.
Bianca had maarliefst 57 euro in haar plastic bakje!
Maar die had stiekem ook wat geld uit haar portemonee in dat bakje gedaan. Ja. Zo kan ik het ook hè.
Nahja, niet eigenlijk, want ik heb nooit cash geld, maar toch.
We konden wel stellen. Het was een waar succes.
De textielcontainer van de Albert Heijn laat er nu nog boertjes van.
 
Hee! Maar wel een uitje hè.
Jaja.
 
 
 
 
ps. kan het niet vinden. Prijsstickerapparaat dus. Soit.
Lees meer...   (35 reacties)
Laatste tweets
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Categorieën
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl