olijfje.punt.nl
Zoals ik van mezelf gewend ben, heb ik anderhalve week fluitend de andere kant opgekeken inzake het in het vorige stukje genoemde verjaarsfeestje.
Dat morgen plaats gaat vinden.
Waarvoor ik nog niks in huis heb.
En ook nog geen speurtocht heb bedacht.
Maar het krijgt al wat vorm, in mijn hoofd (dank u Sanneke-San), dus dat komt goed.
En níks heerlijkers dan onder druk te moeten werken.
Ik kon er ook niks aan doen! Echt niet!
De deurbel was gegaan en ik deed open en daar stond plots de zomer voor de deur.
Kom binnen, kom binnen, riep ik uiteraard enthousiast en dat deed ze. Hij. Ze. Hij. Ze.
Ze liep naar de achtertuin en zeeg daar neer.
Ik ging er naast zitten en bakte mezelf zodanig bruin dat ik nu een topje aan heb zonder een topje aan te hebben, als u begrijpt wat ik bedoel.
Tussendoor sprong ik nog even op om met 75 kleuters naar een kinderboerderij te gaan.
Nee, niets is mij te gek.
En het was ook heel leuk. Vooral het moment toen Tijl de kwetsbare nekwervels een pasgeboren kuikentje dreigde te breken door er nogal ferm aan te trekken.
Maar behalve dat uitstapje werd er weinig meer gedaan dan het buitenbadje vullen en puffend tegen de zomer kletsen. Over hoe vroeg ze was, maar zo welkom en ook wel heel warm, maar of ze alsjeblieft nooit meer weg wilde gaan.
 
Vanavond spijkers met koppentijd.
Slingers, ballonnen, de hele rembem.
En morgenochtend loop ik als het gekke dorpsvrouwtje gebukt door de buurt.
Om voetafdrukken van beren, zwijnen en poesjes op de stoep te krijten en envelopjes in tuinen te verstoppen.
Jaja. En ik maar zo naïef zijn om na de bevalling te denken dat ik het zwaarste werk wel achter de rug had.
Tsss.
 
Brainwave.
WATERBALLONNEN!

 
Lees meer...   (15 reacties)
Laat ik het eens over de vakantie hebben.
Want de plannen van andere mensen vliegen me om de oren en dan voel ik de pressure, de pressure!
En met een Grote Vakantie In Het Hoogseizoen kun je niet heel makkelijk spontáán besluiten om de volgende dag op de bonnefooi ergens naar toe te gaan.
Dus zul je moeten plannen.
Nu ben ik nu natuurlijk al fashionably late met het regelen van een vakantie.
Ja hee. Ik rook net mijn laatste Balinese pakje Lucky Strike op en veeg de loshangende vellen Balibruin nog van mijn benen, dus ik keek nog niet zo vooruit. Zeg maar.
Maar goed. De kinderen willen ook wat hè.
Kijkend naar de bankrekening, waar mijn reis een groot gapend gat heeft geslagen, zijn de opties zeer beperkt.
Goh, dacht ik, kindervakantiewerk! Ook leuk voor de kids! En maar 55 euro!
Maar hè jammer, 6 jaar en ouder.
Een zomerabonnement voor zwembad de Roerdomp hier om de hoek?
Een tentje opslaan achter in de tuin bij Octavie? Lekker landelijk. Schapen scheren, wol verven, konijnen villen en eieren rapen.
Thuis een week lang Frans tegen elkaar praten en dit ook bij de boulanger en de supermarché volhouden voor het ultieme vakantiegevoel?
Ik verwachtte weinig enthousiasme voor deze plannen.
Dus dook ik toch maar even op dat ellendige internet met die overload aan reismogelijkheden.
Ja. Dat was even schrikken.
Huisjes aan de kust waren zo goed als op en dat wat er overbleef, waren enkel huisjes van gouden bakstenen met gordijnen waar Otazujuwelen in zijn verweven en zilveren bestek en marmeren wc-potten en een Jaguar, een Jeep, een butler én een nanny inbegrepen.
Te zien aan de prijs dan.
God ja. En dan wordt gaandeweg je eisenlijstje steeds een beetje korter.
Nouja. Eigenlijk hoef ik geen flatscreen in de ruime living. Niet per se.
En een loungeset op het zonnige terras hoeft misschien ook niet.
En kom op zeg, wie zit er eigenlijk te wachten op stromend water?!
Precies.
 
We gaan een weekje naar de Oosterschelde. In Zeeland.
In een stacaravan.
Op camping De Pluimpot.
 
Kuch.
 
*kijkt plots enthousiast*
Zal ik nog een keer wat vertellen over Bali?? Ja? JA?
Lees meer...   (32 reacties)
Morgen is het weer Koninginnedag.
Het kan bijna niet dat het alweer een jaar geleden is dat het land in rep en roer was door die ongelooflijke toestand in Apeldoorn.
Ik blijf me er de laatste tijd zó over verbazen hoe snel de tijd gaat.
Ik hoop niet dat dit erger wordt met de jaren want a) dan word ik veel te snel oud en b) dan word ik ook nog een vreselijke zeikerd.
Dat ben ik nu al, maar dan nog verpakt in een ehm...redelijk jong lijf, dus met dat zeiken kom ik meestal nog aardig weg.
 
Goed, dat waren 97 woorden die ik eigenlijk helemaal niet schrijven wilde, maar goed.
Woensdagochtend besloot ik dat ik eens wat actie considering mijn reis moest ondernemen en een nieuw paspoort aan moest gaan vragen.
Behalve het feit dat er een angstaanjagend vreemde foto van mezelf in stond, stond er ook 'geldig tot 11 juli 2010'.
Vernieuwen dus. En een nieuwe pasfoto.
Ik dacht dat ik er die ochtend best fris en fruitig uitzag.
Echter, toen de fotograaf mij vroeg te glimlachen zonder zichtbare tanden en dat ding 'klik' zei en ik mezelf op een schermpje zag, zei ik, met mijn kaken nog op elkaar geklemd: 'Nog es.'
Dat herhaalde zich een keer of vier, tot ik ook wel inzag dat het niet beter ging worden en het Nederlandse en Balinese douanepersoneel het er maar mee moest doen.
En ik dus ook. Over vijf jaar weer een kans.
Bij de gemeente moest ik heel CSI de vingerafdrukken van mijn linker ('Andere links, mevrouw')-en rechterduim -en wijsvinger (oei, wat een verbindingstekens, als dat maar goed gaat!) nemen.
Toen glimlachte het gemeentemeisje vriendelijk, mocht ik 50 euro 90 afrekenen en volgende week mijn paspoort komen ophalen.
Om mezelf te belonen voor, ja voor wat eigenlijk, maar ik beloon mezelf nu eenmaal graag, dronk ik op het terras in de heerlijk warme zon een kopje koffie.
Tijl liet zich van zijn beste kant zien en liet mij een uur lang genieten.
Those are the days, my friends!
 
Die middag ging de telefoon en kreeg ik een stamelende jongeman aan de lijn.
Hij praatte in stukjes. U weet wel. Dat ie iets zegt en dat je denkt, ik heb een spraakcomputer aan de lijn.
Toen ik aarzelend 'ja hallo?' terugzei, reageerde hij zowaar, maar zijn telefoonangstzweet sijpelde gewoon in mijn oor. Het duurde even, maar ik kwam er achter dat hij van het reisbureau was en me wilde vertellen dat mijn reispapieren binnen waren.
Ik zei kalmpjes dankjewel en maakte na het ophangen wat zenuwachtige sprongetjes in de tuin.
Ik was zó snel bij het reisbureau dat ik nog net zag dat de knul in kwestie zijn hoorn nog aan het schoonmaken was.
'Ja.' zei het Ervaren Reismeisje glimmend van trots op haar protegé met zweetplekken, 'U was zijn éérste telefoontje!'
'Níks van gemerkt,' zei ik breed lachend. Zo ben ik. Motiverend, prijzend en met een oneindig vertrouwen in iedereens kunnen.
Hee. Maar hee. Hee maar hee. Hee. Maar hee. De reispapieren dus.
Met tickets. En transfervouchers. En heel veel onzichtbare maar daarom niet minder voelbare reiszenuwen.
Want het ís gewoon bijna zover.
En het is nog zó abstract voor me.
Ik vroeg dit weekend nog aan Bianca. Ik zei hee maar hee, hee maar luister es. Ben ik straks echt in fokking Donesië? Of praat ik al maanden over een wereldreis die iemand anders gaat maken?
Nee, zei ze. Jíj gaat dat doen.
En sinds dat moment vliegen er onophoudelijk Malaysian Butterflies door mijn buik.
Want behalve de belofte van het Grote Avontuur en De Heerlijke Ontspanning, heb ik ook opeens last van worst-case scenarios.
Die variëren van non-stopgejank van mijn kant op de dag van vertrek, tot 20 jaar in een Balinese vrouwengevangenis vanwege drugs die erin is gestopt door corrupt douanepersoneel, en van overvolle boten die ze gekscherend 'Titanic' hebben genoemd, tot snotterige heimwee-avonden in mijn triple (!) room omdat mijn kinderen tijdens het Skypen na 4 dagen niet meer wisten wie ik was.
Máár! Máár!
Mijn optimistische geest! Leve mijn optimistische geest!
Het gaat allemaal goedkomen, ik ga genieten en veel zien en snorkelen en ongetwijfeld een reuzeschildpad zien die vriendelijk glimlachend met me meezwemt tot aan de horizon en en en en bovendien duurt het nog twee weken, dus laat ik voorál nog even rustig blijven.
 
Jezus hee. Weertje hè mensen!?
En morgen alwéér Koninginnedag.
Tiswat.
En ik maakte uit protest een Mugshot mét zichtbare tanden.
Lees meer...   (24 reacties)
Vanavond is de avond dat ik in de stress schiet.
U weet, normaal ben ik de rust zelve. Kalm, weloverwogen, rustig, be...oh laat maar.
Ik schiet in de stress omdat ik me wederom heb laten verrassen door Olivia's verjaardag.
Je doet pedompidompidom, en flats! Daar springt eind april all over your face!
Máár. Niet alleen is ze jarig en is er dus een feestje, neen, de halve klás schijnt besloten te hebben om de komende week een kinderfeestje te vieren.
Morgen naar Romaissa, vrijdag Naomie, zaterdag Olivia zelf en woensdag Puck.
Nu schijnen die meisjes het stuk voor stuk leuk te vinden als ze ook een cadeautje krijgen.
Mormels.
Dus moet ik mij morgen, met een Tijl onder mijn arm, naar de dichtsbijzijnde zuurstokrozespullenwinkel spoeden en daar haastig wat mierzoets inslaan.
Met glitters en prinsessen ofzo.
Of, om de andere moeders echt lekker te kloten, iets 'léuks' om te knutselen.
 
Maar dan hebben we dus zaterdag dat feestje hier.
't Eerste Echte Kinderfeestje.
Ja, wat moeje dan hè. Op zo'n feest.
Misschien verwachten ze wel dat ik ze bezighoud ofzo. Je weet het niet.
Dus ik dacht, nah, simpel. Deeveedeetje van Dora erin, stuk of 5, daarna wat knakworsten in de van verveling opengevallen mondjes en klaar is het feest!
Cool toch?
Nah. Niet dus.
Uiteindelijk had ik me semi-lui bedacht zo'n verkleedkistgebeuren in te schakelen.
Dus nu moet ik vrijdagmiddag in een nabijgelegen dorp een kist ophalen waarin 5 prinsessenoutfits zitten en 1 ridder. Ridderkleren dan. The First Knight krijg je er vast niet bij.
Of Lancelot.
Was dat eigenlijk een beetje een lekkertje, die Lancelot?
Hm.
 
Oh god, daar komt onverwachte visite.
Zie! Niet eens tijd om het hele verhaal te doen.
Nou, in een notedop dus.
Prinsessenspul, ridderspul, taarten (nog niet aangeschaft), cadeautjes (nog niet aangeschaft), slingers (idem). Blabla.
 
En ze krijgt 2 goudvissen.
Want ze wilde een puppy.
 
Ah sorry. Verhaal van niks.
Maar eh...ja.
Kleinigheidjes blijf je houden.
 
Lees meer...   (32 reacties)
 
Ik moet eigenlijk een column schrijven nu.
En papieren uitzoeken voor de belastingaangifte.
En iets met de was doen, geen idee wat, maar íets.
Maar ik stuiter een beetje door dit weekend heen.
Het is een beetje een rrraaaarrr weekend.
 
Eerst zat ik 3 uur bij een reisbureau.
Da's al raar.
Drie uur is raar. En een reisbureau is raar.
Ik ben nog even te hyper om uitgebreid te gaan zitten tikken, maar het zat zo.
Ik wilde op reis. Een soort van solotrip. Een soort van back to my roots.
Een soort van doe eens enórm gek. Een soort van dare yourself.
Een collega ging (voor de 80e keer) naar Indonesië, ik dacht, dat moet ik ook, roots hè, u weet wel, en ik zocht van alles uit.
Maar steeds als zo'n reissite zei: hee Susy, dit heb ik voor je, zoveel kost het, je hebt er nu lang genoeg naar gekeken, het wordt steeds duurder, het wordt steeds duurder! press BOEK NU!, dan deed ik dat niet.
Chickenshit! Chickenshit! Riep D-reizen. En OAD. En Zoo.
Zo ben ik. Knopen doorhakken is niet mijn sterkste punt.
Hoe vurig graag ik iets ook wil.
Ik dacht fok, man. Ga ik dit doen? Wil ik dit? Durf ik dit?
En opeens wilde ik graag een levend persoon tegenover me hebben.
Bij een Echt Reisbureau.
Heel retreau.
En ik nam dus de 2 uur wachttijd op zaterdagmiddag bij D-reizen voor lief om uiteindelijk tegenover een roodaangelopen zuurzweterig maar heel vriendelijk meisje op een oncomfortabele kruk te gaan zitten.
En opeens had ik een optie op een reis.
En die optie ga ik dus deze week bevestigen.
Wat dus zoveel betekent als dat ik half mei voor 10 dagen (nee niet langer, mijn bloedjes, mijn bloedjes!) naar Bali reis.
Naar Bali! Báli! Ik! Alleen! Hierheen!
Weet u wel hoe ver dat is? Nee? Nou. Dat is...*pakt atlas* kéiver!
En nee, het is niet wát?? of raar of gestoord (termen die ik al hoorde), het is gewoon iets waar ik even behoefte aan heb en vind dat ik dat gewoon eens moet doen en ik. vind het gewoon. retespannend!
Dus toen tolde ik vervolgens de deur van het reisbureau uit met enkel wat flarden over excursies, inentingen en visa nog in mijn hoofd.
Daar laat ik het nog maar even zitten.
Als het goed is komt de hoofdpoetsvrouw deze week en dan is het hopelijk weer een beetje geordend.
 
Kwam er ook nog eens bij dat ik vandaag zo'n overheerlijk roze T-mobilevestiging in liep met de vraag wanneer ik nou eindelijk eens een iPhone kon krijgen.
En toen zei het meisje 'nu' en toen zei ik 'AAAAAAAAAAAAAAAAAAAA' en toen pakte het meisje wat formulieren en toen zei ik 'AAAAAAAAAAAAAAA' en toen zei het meisje 'Mag ik je legitimatiebewijs even?' en toen zei ik: -Gloep-.
Dus morgen gaat deze maisje wat eerder uit haar werk, mét pasaporte, om de boel even te regelen.
En dan kan ik er nog wel niet mee bellen tot juni, minor detail, maar wel alle andere dingen mee.
En dan kan ie fijn mee in het vliegtuig, met liedjes erop, en tinternet en geinige spelletjes enzooooooooo.
 
Stuiterde ik nog ergens over?
Vast wel.
De zon. Die me naar buiten lokte en waar ik nietsvermoedend in de val van de Straffe Wind terechtkwam.
Damn those weatherbastards!
 
Maar ja hee.
iPhone. BALi.
iK bedoel maar.
Je kunt om minder stuiteren. <--- écht aanklikken hoor. Je weet niet wat je mist...
 
Goed.
Column dus.
Ndaag.
Lees meer...   (55 reacties)
Kijk. Nu wilde ik eigenlijk een stukje gaan schrijven over de lente.
Dat ik het gewoon afdwing en doe alsóf het lente is.
Dat ik mijn iets te dunne leren jasje aantrek. Zonder sjaal.
En dat ik me afvraag wat die koude, gladde, ondoorzichtige waas is die op mijn voorruit geplakt zit, dat me wel herinnert aan iets uit een ver verleden, maar wát is het toch?
Dat ik opeens alleen maar blousejes met korte mouwen koop en die ook dragen wil, maar dan ten eerste met huizenhoge kippenvel rondloop en ook nogal geshockeerd ben over die 2 witte ledematen die nogal sneu uit de mouwtjes steken.
 
Maar de winterspelen zijn net voorbij.
Het gras buiten ligt nog plat door het gewicht van de sneeuw dat er wekenlang bovenop lag en in de tuin ligt  een knikker die 2 weken geleden nog diende als sneeuwpopoog. Po-poog.
Mijn coltruitjes zijn nog steeds aangenaam warm om te dragen en de verwarming moet nog steeds elke dag aan.
Het is dus nog geen lente.
Het enige wat bloeit, zijn de logjes van mijn medeloggers, die in mijn RSS-feed en Netvibes hun kopjes voorzichtig omhoog steken en stuk voor stuk het woord 'lente' in hun titel hebben.
 
Het is dus nog geen lente.
Maar het duurt niet meer lang.
Olivia vroeg net wanneer het lente werd. En ik zei '21 maart'.
Maar nu denkt het wichtje dat het weer dan van de ene op de andere dag omslaat en dat we vanaf die datum slechts nog warmte en zonlicht en blauwe luchten krijgen.
En zo zou het godsamme moeten zijn ook!
 
En omdat ik Mimi net een 'einde' cadeau deed, en ik dus verheugd ben dat ik nu éindelijk een andere logger ook eens iets heb kunnen schenken, gebruik ik het zelf ook maar even.
 
En zo is het maar net.
 
En omdat ik vandaag aan wijlen Kenny Rogers moest denken, hierbij een gezellig liedje, dat werkelijk níets met de lente te maken heeft.
Oh.
Hij's nog niet dood.
Hier issssss! Kennyyyy! Rogeeeers!
 
Lees meer...   (26 reacties)
 
Sneeuw.
Toen het laatst sneeuwde.
Vandaag sneeuwde het.
Toen het vannacht sneeuwde. Het sneeuwde net heel hard.
Vannacht kunt u nog wat sneeuwbuien verwachten.
Tijdens de spits zal het door het hele land sneeuwen.
Er ligt sneeuw. Overal ligt heel veel sneeuw.
Toen ik daarstraks in de sneeuw viel.
Er viel sneeuw van een boom in mijn nek.
Ik fietste door de sneeuw.
Er ligt best een aardig pak sneeuw.
Jeutje, wat een sneeuw.
Door de sneeuw fietsen is geen best plan.
Hee! Sneeuwt het weer?
 
Vogeltjes horen fluiten, zonder jas naar buiten...(ach, daar is wederom de dichteres in mij).
Vroeg licht, laat donker. 
Langzamer fietsen.
Dat speciale geurtje in de lucht.
Ik rekende vandaag uit: Nog 49 dagen tot de lente komt.
Dat is heus niet meer zo lang.
 
Tot die tijd.
Sneeuwt het.
 
 
*en Tijl is daar net zo enthousiast over als ik...haha.
 
Lees meer...   (38 reacties)
Ik was alvast wat chagrijnig geworden.
Om me aan te passen aan het weer. Want oh oh, dat zou me wat gaan worden zeg.
De hel zou losbreken. Hel! Hel!
Maar het is prachtig.
En de buren barbecuen. Nu doen ze dat nogal snel en luidruchtig en met veel rookontwikkeling maar toch, de lucht is gevuld met barbecuegeur.
Staat gelijk aan mooi weer.
Behalve dat buitje van vanochtend, toen ik net met 2 kinderen naar een school moest sprinten, is het droog gebleven.
Hee, dacht ik toen, dat ga ik maar glimlachen hè?
En ik zette mijn wenkbrauwen ook maar omhoog.
Ik veranderde dus éigenlijk, nu ik er over nadenk, van Bert in Ernie.
Of. Nee. Heeft Ernie wel wenkbrauwen?
Hm...
 
Nog een week.
En dan heb ik vakantie. Wel 3 hele weken.
Ik word er een beetje zenuwachtig van, want op het werk hebben we nog niet besproken wie mijn werk gaat overnemen en als ik érgens niet goed tegen kan, dan is het terugkomen van vakantie met stapels achterstallig werk.
Daar word ik heel akelig van.
Maar goed. Die vakantie.
Drie weken vakantie waarvan één zielige sneue midweek naar de Belgische Kust.
Naar, zoals mijn állerbeste Belgische Vriendin laatst op Twitter zei, Le Coq.
Dat klinkt net even wat mondainer dan De Haan.
'Waar ga je heen? Naar Le Coq? Is dat vlakbij Cannes? Ja hè.' 
Maar goed, een midwe....
Wacht even hoor. Godallemachtig, wat een hemelse geuren komen er van hiernaast.
Het ruikt naar gegrilde sok met huidschilfers.
Een midweekje Le Coq dus. And that's about it.
Is niet erg. Is niet erg.
Als het maar GOED WEER IS HIER!
Want met de vakantie breekt ook de tijd van de feestjes, festivalletjes en andere buitenavonden aan.  
Eind juli eerst een high tea met wat logmeisjes, dan nog wat verjaardagen van vriendinnetjes, ook nog een Sjommelmert.
Dat is dus een rommelmarkt door het centrum van Roermond, maar daar gaat het helemaal niet om.
Je moet gewoon meteen naar die ene kroeg gaan, waar altijd een bandje buiten speelt en dat is het allerleukste.
Dan is er ook nog het Solarfestival, dat Roermond éindelijk de langverwachte faam heeft gebracht.
Dat, en de tunnelellende, waardoor we elke dag  op de radio zijn als Neerlands meest achterlijke stad waar nooit iemand in of uit komt.
Dus ik móet. mooi weer.
Anders word ik onaangenaam. En dan zijn 3 weken lang hoor. Láng!
 
Nu dan.
Wat foto's van de zoon.
En een half hoofd van de dochter.
 
Fijn weekend, leute.
 
Edit 21.37 uur:
Ohja. En toen ging ik ook nog met Octavie naar Saar kijken. De nieuwe baby van KimT.
En die was, ondanks dat ze als groot bekend stond, toch heel klein.
En heel lief!
En aan het eind van de dag mailden Octavie en ik nog even over geinige babynamen.
En schoten in een vreselijke vuilbekkerij met platvloerse namen als Ruckje, Slurpke, Ejaculatius en Coïtia.
Ja. Sorry. Achter twee laptops was het tenminste lachen, gieren, brullen.
Hoe oud? 31 en 34. Hoezo?
 
 
 
 
 
Lees meer...   (19 reacties)
Laatste tweets
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Categorieën
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl