olijfje.punt.nl
 
En toen was Susy uit Donesië.
Gisteren ontbeet ik in het zonnetje in een fijn Zweeds tentje.
Daarna haalde ik mijn schone en gestreken was op, betaalde de vriendelijke wasmevrouw daar een godsfortuin van € 2,89 voor en ging toen naar het strand.
Het was nog vroeg en rustig en de zee nog heerlijk fris.
Ik genoot bewust van de zon en mijn omgeving en zag hoog in de hemel vliegtuig na vliegtuig wegvliegen van het eiland en wist dat het die avond mijn beurt was.
Toen douchete ik, kleedde me aan en checkte uit.
Het lange wachten kon beginnen.
En natuurlijk het lange vliegen.
Van mijn dikke buurman in het hotel had ik een proefzakje Melatoninetabletjes gekregen en ik besloot in Kuala Lumpur er maar een zooi onder mijn tong te laten smelten.
Eenmaal op de vlucht naar Amsterdam dacht ik, schiet op met je rice and chicken, Aqada, ik mot pitten!
En dat deed ik. Toen ik wakker werd, van een oude man die het vliegtuig op zijn kop zette omdat hij niet meer wist waar hij was en met een rolstoel door het gangpad richting het toilet werd gereden, waarom mag Joost weten, maar dat doet men blijkbaar met oproerkraaiers.
In de lavatory d'r mee!
Maar goed, ik werd dus wakker en dacht, ik heb mezelf succesvol gedrogeerd, we zijn er vast bijna!
Toen zag ik dat we net 4069 kilometer hadden afgelegd en we er nog zo'n 6000 moesten.
Ach.
Toen viel ik weer in slaap. En weer. En keek tussendoor nog naar Nine, naar een onbekende aflevering van The Office én een aflevering van House waar hij in rehab gaat en die ik helemaal niet kende, maar verdomme, na 3 kwart moesten we zo nodig in Amsterdam landen. Weet ik nog niet hoe het afliep.
Jammer.
Ook jammer waren mijn onderbenen. Ik trok mijn sokken uit, want die had ik aangedaan want het is fréézing in zo'n vliegtuig en ik had alleen maar slippertjes aan, en toen ik ze dus uitdeed, kwamen de benen van de Nutty Professor tevoorschijn.
Ook in dezelfde kleur trouwens. Want ik heb wel lekkere bruine voetjes.
Sodeju dacht ik.
Maar van kou krimpt alles, dat blijkt wel weer, want bij bagageband 17 was ik weer normaal.
Mijn benen althans.
 
Nou en toen wilde ik naar huis.
Maar tussen Utrecht en Den Bosch was er geen treinverkeer vanwege een koperdiefstal.
Koperdiefstal. Ik vind dat heel wild west klinken.
En zie dan ook een paar snode koiboi's voor me, met hoeden en zo'n zakdoek voor hun mond en neus, zoals veel Chinezen, maar dan geen witte maar een zwarte of een rode en die dan koper stelen.
En in een grote hutkoffer stoppen en daarmee wegrennen de horizon tegemoet.
Eh. Geen idéé waar dat koper zit, maar als het er niet is, dan kunnen er geen treinen rijden, begrijp ik.
(Google Google Google...oh. Uit de bovenleidingen dus. Wist ik wel.)
Eind goed, al goed, ik kwam uiteindelijk in Roermond aan en daar stond de familie me op te wachten.
Dolenthousiast natuurlijk en ik ook en knuffelde weer eens lekker voor de eerste keer in 10 dagen.
Want ook al zijn al die Balinezen klein en schattig en hebben ze een hoog knuffelgehalte, ik heb toch niet zo de aandrang gehad eigenlijk.
Ook omdat ze steeds 'you need transport?' naar me riepen en een sturende beweging erbij maakten.
Alsof je door die beweging erbij denkt, hee, verdomd, je doet alsof je aan een stuur draait, wat geinig, dus je kunt écht rijden?! Nou vooruit, ik dacht dat ik het niet nodig hebt, maar nu je dát doet; I need transport ja!
 
Maar goed, dolenthousiast dus en Olivia had me zó gemist dat ze bijna ter plekke op het perron mijn koffer wilde openen om te kijken wat de cadeautjes waren.
Nee, mensen, dat is onzin. Ze zei letterlijk: 'Ik heb je toch wel gemist mama!'
En pas tien minuten later moesten de cadeautjes aanrukken.
En nu ben ik dus weer thuis. Dat is fijn.
En hier is ook zon!
En natuurlijk hulde aan vader die alles in mijn afwezigheid als een geöliede machine heeft laten verlopen!
En voor inspringende en uit de band springende opa's en oma's.
Maar binnen 2 uur is alles weer back to normal. En heb ik Tijl al 2 keer tot de orde moeten roepen en Olivia's geschaafde knie moeten kussen.
Ik had zelfs vanmiddag gewoon een kinderfeestje van Lois die vierjaarde.
 
Maar ook al was ik er maar een weekje, ik zal Bali wel missen.
Het alleen zijn daar, het just Susy-zijn, mijn eigen plan trekken, maar vooral de geuren van dat eiland.
Overal ruik je rijst, wierook, bloemengeuren. Voor elk huis en elke winkel liggen kleine mandjes met bloemen en wierook en kleine koekjes als offer op de stoep.
Gisteren, zaterdag, zag iedereen er prachtig aangekleed uit en was er bijna niemand in de winkels want allemaal onderweg naar één of andere ceremonie.
Want ceremonie's, daar hebben ze er wel honderden van.
De mooiste vind ik die van een pasgeboren baby.
Als hij of zij geboren wordt, is er uiteraard een ceremonie en bij drie maanden ook.
In die tussentijd mag de baby, volgens het hindoeïsme, de vloer nooit raken.
Bij de grootse ceremonie van de 3 maanden oude baby wordt dat dus met veel openbaar vertoon voor de eerste keer gedaan.
Moet de achterliggende gedachte eens opzoeken.
Want dat vertelde Mister Yuda, mijn gids, me dan weer even niet. Zal wel met kwade geesten te maken hebben.
En de geuren van de natuur. Waar overal en altijd water lijkt te stromen.
Koud. Ook uit mijn douche trouwens.
De geur van de sawa's. De klingklongige muziek en de vochtige warmte.
Ja. Dat zal ik wel missen.
 
Nu moet ik met de bruine jetlegs omhoog.
Best wel een beetje moe namelijk.
 
Oh!
Maar hier hebben we oohook....Búngels. Zie ik net.
Dus. Nou. Hoe hebben we zonder gekund?
Lees meer...   (11 reacties)

En hopperdiedee, zo heb ik nog maar een halve dag te besteden in Donesie voor ik terugvlieg.
How bout that?!
Gisteren heb ik de hele dag achterop de scooter bij Dina gezeten.
Had ik al gezegd dat ze hier links rijden?
Nee?
Had ik al gezegd dat ze hier als gekken rijden?
Nee?
Nou. Dat doen ze.
Honderden scooters rijden als idioten. Met complete winkeltjes erop, complete families!
Echt waar. Ze zitten makkelijk met z'n vieren, inclusief pasgeborene op een scooter. 
En wij maar aan allerlei veiligheidsvoorschriften voldoen met onze belachelijke Maxi Cosi's.
Nou, zo met z'n allen op een scooter ziet er anders ook maxicosy uit hoor.
Levensgevaarlijk, maar cosy....
Ik heb zeker 6 keer een groot wit licht en de uitgestrekte hand van onze lieve heer gezien.
Maar onze Dina heeft me toch heelhuids over het eiland gekregen.
Door de fantastisch mooie jungle gereden, waar de apen gewoon langs de kant van de weg zitten, ergens gestopt bij een restaurantje met een geweldig uitzicht en daarna op de weg terug nog in Dina's huis geweest en toen geeindigd bij een fijn cafeetje aan het strand.
's Avonds had ik de vlucht weer terug naar Bali en de stagiaires Noortje, Mirthe en Malou en Mohni en Dina zwaaiden me uit. 
Allemaal zo lief!
Een uur na het opstijgen zat ik alweer in de taxi richting mijn hotel.
 
En vandaag. Ach menschen toch.
Ik had een 2 uur durende behandeling in een spa op het programma staan.
Er zijn rottigere manieren om je dag te starten, lijkt mij.
De Balinese manier van masseren verschilt 'iets van de Nederlandse manier.
Ze zijn, zeg maar, wat hardhandiger. 
Ze trekken aan ledematen en aan vingers, alsof je zo'n goedkope Barbie bent.
Kent u die? Die had ik vroeger altijd, want de echte waren natuurlijk te duur.
Da's zo'n Barbie die met elastieken aan elkaar hangt.
Als je dan aan een been of arm trok, dan knalde het door dat elastiek weer keihard terug.
Nou, zo dus.  En er kraakte van alles.
En ze masseerde en trok met korte rukjes aan mijn haar, en ze scrubte en ze bodymilkte.
Daarna was plots het aanwezige bad gevuld met duizenden bloemblaadjes en heerlijk warm water en daar mocht ik dan in.
Potverdikkie. Was me dat even fijn.
Na afloop kreeg ik nog een goor kopje gember/limoen/kaneelthee waar ik heel vies van ging kijken. Uiteraard glimlachte ik daarna vriendelijk en gooide het rap in 1 beweging achter in mijn keel.
Da's onbeleefd he. Iets niet opdrinken. Dus.
 
Eigenlijk had ik vandaag een excursie op het programma staan, maar eergisteren dacht ik, fok de excursie, ik wil mijn eigen dagindeling doen.
Dus zodoende de spa en verder niks.
Ik bracht op mijn gemakje wat kleding naar de laundry service, zodat ik morgen bijna alles weer schoon in mijn koffer kan doen.
En ik geen dikke zak vieze onderbroeken erin hoef te proppen.
Toen ging ik naar het strand. Lag, zwom en las.
En bij terugkomst bij het hotel trok ik even wat baantjes in het zwembad.
Excercise, people, excercise. 
Zodadelijk ergens een hapje eten en morgenochtend trakteer ik mezelf op een wat uitgebreider ontbijt.
Die 2 geroosterde boterhammen met iets dat op jam lijkt, heb ik nu wel gezien.
(Low budget hotel, dan krijg je dat.) 

Daarna het strand en om 16.00 uur word ik opgehaald om naar het vliegveld te gaan.
Natuurlijk wist ik dat deze dagen voorbij zouden vliegen, maar mijn hemel, wat is dat snel gegaan!
Nog 1 dag met volle teugen genieten.
En jullie regelen mooi weer in Blanda?
Mooi.
Bedankt alvast. 
 
Foto's hier he.
 
 
 
 
 
Lees meer...   (23 reacties)
Where to start? Gisteren aangekomen in Lombok.
De vlucht was ehm...interessant.
Lucht in, gas geven, remmen, dalen en neerknallen dat vliegtuig.
Klaar. Net genoeg tijd om een bosbessen icetea en een snoepje weg te slikken.
Chris, de vader van Debbie, haalde me op en met zijn 2 meter torende hij boven de tientallen locals uit.
'Wat heb je veel vrienden meegenomen!' riep ik terwijl ik mij en mijn rugzak door de massa probeerde te duwen.
We reden naar hun huis, dat vreselijk groot is en op aanraden van de moeder van Debbie, spoot ik mijn kamer even later vol met anti-insectenspray.
Toen ik een uur later terugkwam, lag er plotseling een heel geinig tapijtje op mijn kamer.
Ja. Hmhm. De vloer was bezaaid met dode of nakronkelende zilvervisjes.
Ik kan u zeggen, zilvervisjes zijn niet tof als ze in zulke grote getalen zijn dat je er een vloerkleed van kunt maken.
Dan denk je toch wel even: he gets.
Ik deed er een uur over om de lijken weg te vegen en bedacht me toen dat die zilvershit vast ook op mijn bed lag.
Dat was zo. En dat was ieuw.
Ik ben uiteindelijk toch gaan liggen, biddend dat er niks in mijn oren of neus kroop.
Om 5.00 uur was er een man in de nabijgelegen moskee heel erg solidair met me en begon te hallallen.
Heel hard.
En lang! Ik dacht na een half uur, beste man, ik denk dat Allah het nu wel weet hoor. Mijn hemel zeg.
(het gros van Lombok is moslim. Dus zodoende. Moskee.)
Geen beste nacht dus.
Maar. Toen scheen de zon en stond Mohni voor de deur om me naar Gili Trawangan te brengen.
En godallmighty mensen, wat is dat daar prachtig.
Voornamelijk de zee, het strand en de natuur dan, want er ligt hier en daar wel wat achterstallig onderhoud, but who's looking.
Ik kreeg een snorkelsetje in mijn handen geduwd en toen was ik free to go.

Maar snorkelen. Dat had ik nog niet eerder gedaan.
Dus ik stond daar wat te klunzen met mijn zwemvliezen aan en een enorm raar hoofd te krijgen van mijn duikbril.
Ik kreeg hulp van een Fransman die me het even kort uitlegde en ja hoor, daar ging ik.
Bloep.
Bij de eerste vis die ik zag, schrok ik me te pletter en kwam toeterend boven water. (Toeter, weet u wel, van de Snorkels!)
Aah! Een vis! In het water! Wat nu?
Ik dacht: snorkelen. Dat is misschien niet helemaal mijn ding.
Toen dacht ik: Hee hallo. Susy mens. Doe's gek.
En gaandeweg kreeg ik wat meer lef en zag ik werkelijk de prachtigste vissen.
Als je even vergeet dat je heel onvoordelig met je billen boven water aan het dobberen bent, dan zie je de mooiste dingen.
Ja, luister, ze moesten niet te dichtbij komen he, want dan ging ik van je ' ieieieieie'.
Dus ik dobberde en zwom en keek en bleek toen al 2 minuten vol adoratie naar een blauwe plastic zak te kijken.
In de veronderstelling dat ik naar een blauwe eh...vinvi...een blauwbaars, een blauwe tropische vis keek.
Ik moest heel hard om mezelf lachen. Onder water.
Dat gaat hoor. Dat merkte ik vandaag meerdere keren.

Ondertussen vliegen de H. Gedissen me hier om de oren.
Terwijl ik in een ehm...ik kijk even om me heen...garage zit die tot internetcafe is omgebouwd.
Ik pak zo een taxi terug naar het huis en hang mezelf in de hangmat terwijl ik eindeloos goedkope sigaretten rook en naar mijn iPodmuziekjes luister.
(Ook jullie muziekjes ja!)

En net ben ik opgehaald door Dina, een vriendin van Debbie, die me achterop de scooter naar een restaurantje heeft gebracht.
Morgen zal ze me het eiland rondrijden en morgenavond vlieg ik weer terug naar Bali.

 Nieuwe foto's op: www.picasaweb.google.com/soezen75
En die zijn wirklich breathtaking!
 
Edit: Hm. Foto's doorsturen lukt dus even niet in this hellhole!
Geduld. 
Oh. Wacht even. Misschien toch. Ja!
Lees meer...   (19 reacties)
Ohja. Meer foto's op: hier.
 
 
Vandaag met privé chauffeur en gids rondgereden door een bloody hot Bali.
Dat was fijn. Lekker een beetje hobbelen achterin een koele auto.
Bij Tanah Lot stond ik foto's te maken, toen 2 meisjes met een fototoestel naar me toe kwamen.
Ik dacht dat het poepsinezen waren, maar later bleken het 'domestic girls' te zijn.
Aziaten hè, ze lijken ook zó op mekaar.
Ik meende te snappen dat ze me vroegen om een foto van hen te maken.
Maar voor ik het wist, stonden er 10 kloons van de meisjes om me heen en moest ik met elk van hen op de foto.
Ze bleven maar lachen en gillen dat ik moest blijven staan en mijn hulpbehoevende blik werd door mijn gids vriendelijk lachend in ontvangst genomen.
'You're boettevol! Wadsjer neem?!'
Stond ik dan. De bezienswaardigheid uit te hangen.
Tegenover tien van de allernieuwste telefoontjes met camera in de prachtigste kleuren.
'Inof, inof!' riep ik na een tijd en spetterde me uit de voeten.
 
Boettevol, boettevol? De Domestic Girls zagen mijn wallen zeker niet.
Kon de slaap niet vatten, schreeuwde 'Die, you son of a bitch!' tegen een stuk of zes muggen en net toen ik het licht uit wilde doen, zag ik meneer H. Gedis tegen de muur zitten. En die mep je niet zomaar neer hè, met de laatste Marie-Claire?! Nee!
Ik negeerde de nare varaan maar en viel pas rond half 3 in slaap.
Enniewee. Ik ga nu op weg om vreselijk Indonesisch sushi te gaan eten. Ahum.
Overigens, de natuur is hier adembenemend mooi. Groen, groot en weelderig. Prachtig. Morgen ook weer on the road en 's avonds met binnenlandse vlucht naar Lombok.
 
Sempai ketemu lagi!
Lees meer...   (28 reacties)
Godenallemachtig, wat een lange vlucht!
Dat is het eerste dat ik gisteren tegen mezelf zei.
Of vandaag. Ik weet het niet meer. Of gisteren.
Ben volledig de tijd kwijt, weet maar 1 ding en dat is hoe moe ik ben. 
But! Dat maakt geen flikker uit, beste mensen, want, ik ben er!
Nadat ik bijna 20 uur de neplucht van vliegtuigen en vliegvelden had ingeademd, kwam ik aan op Denpasar en mocht ik na veel ernstig kijkende stempelmannen eindelijk de buitenlucht in.
De seconde dat ik buiten was, zoog mijn spijkerbroek zich vacuum aan mijn benen en druppelde er lieftallige maar veelvuldige zweetdruppeltjes uit mijn lijf.
Totaal overrompeld door de warmte. Lekker voorbereid.
Er stonden tientallen kleine Indo-mannetjes met bordjes te zwaaien waar de naam op stond van degene die ze kwamen ophalen.
Ik liep er in mijn eentje heel langzaam voorbij om het goed te kunnen lezen.
Terwijl ik liep ging bordje na bordje omhoog, ik moest lachen en mompelde ' Netherlands douze points'. 
Ja mensen. Voorlopig is mijn enige gezelschap nog ik. Mijn enige gezelschap ik? Is dat een lekkere zin? Whatever.
Dus ik praat h'e'el (fuck de accenten) veel met mezelf. 
Mopperen ook. Over het aantal kleren dat ik bij me heb. 
En dat ik toch die indianenlaarsjes mee had moeten nemen.
Vooral om dat laatste ben ik wel een beetje boos op mezelf. 
 
Mijn hotel ligt in een stille oase achter een drukke straat. 
Daar hoor je niks meer van dus.
Ik heb een verandaatje en een groot bed met een roze (!) sprei en ik nam zowaar de tijd om op die veranda te gaan zitten  met een boekje, een flesje Lemonjuice, een zakje chips met sushi-smaak (...) en een sigaret. 
(pakje 0,90 cent...IBEN!) En af en toe keek ik voor me uit.
Naar een weelderig groene tuin en een stil zwembad.
Stil ja. Omdat het regende dat het goot!
Ja man. En omdat de stroom net uitviel toen ik douchen wilde, besloot ik dan maar de regen te trotseren, want met die warmte erbij, was het gelijk een douche.
En ik liep en ik slenterde en ik keek en ik liep tot mijn kuiten vol met zwarte modderspetters zaten die mijn slippers erop gekletterd hadden. 
 
Nu stop ik. 
Ik kan mijn ogen bijna niet meer openhouden.
Maar ik hou nog even vol. Kijken of ik dadelijk ergens een decent meal kan krijgen en dan op tijd slapen.
Ik vroeg net aan mijn corpulente Nederlandse buurman, Nederlanders, they're everywhere, ik vroeg: eten, waar?
Nou, hij ging altijd hier naar links, *denk Amsterdams accent* naar de Dukkin Donuts.
En even verderop zat eh...hoe heet het, Mekdonnels. 
En ook nog, of het allemaal al niet geweldig genoeg was, een Ketukkie Fraai Tjikken.
Ik bedankte hem voor zijn culinaire tips.
Kijk. Daar kan ik tenminste wat mee he. 
Dussss.
 
Ohja. Voor de bezorgde moedertjes:
Het afscheid ging goed. Olivia streept nu vlijtig de dagen af dat ik weg ben, maar hangt ondertussen de beest uit in de Efteling en op maneges dus ze heeft nauwelijks tijd om me te missen. Me dunkt.
Tijltje denkt dat ik nog altijd in de trein zit.
Want daar heeft ie me tenslotte het laatst gezien.
Net belde ik, zegt ie: ' Mama? Ben je thuis?' 
Haha. Nee schat. Mama is niet thuis.
Nog lange niet, nog lange niet.
In het vliegtuig was een stel met 2 jonge kinderen.
Even beneed ik ze, dat zij zo'n grote reis  met 2 kindjes durfden te ondernemen.
Maar ik zag het gesus en gewieg en ik hoorde het gekrijs en zocht ik nog maar eens een nieuwe film uit om naar te kijken en strekte me eens lekker uit. 
Ondertussen snoof ik de geur van het wasmiddel op van de man die naast me zat.
Die geur bracht een aangename herinnering bij me naar boven, waar ik nog altijd de vinger niet op heb kunnen leggen.
Zelfs na 12 uur snuiven niet. Raar is dat soms.
 
Oh. Kijk nou. Een minihagedis. Over de tafel. 
Naast mijn muis.
Euhm..
 
Ndaag. 
 
Edit the next day:
 
Uiteindelijk ben ik nog in een horecagelegenheid die de wicked naam Wicked Parrot draagt terechtgekomen.
Het was daar aanvankelijk heerlijk rustig, maar het eindigde in een Engelse uitspatting met live muziek.
Maar ik zat er heerlijk. Genoot van mijn eigen gezelschap en boy, trust me, ik ben echt heel fijn gezelschap!
De lokale Blue Diamonds gingen los en het Engelse witte vlees danste er lustig op los.
Om 22.00 uur ben ik mijn bed ingerold.
Werd wakker om half 12, toen weer om half 2 en sliep uiteindelijk door tot half 8.
Hedenmorgen scheen de zon mij tegemoet en heb ik van het heerlijk rustige strand genoten.
En vanaf vandaag ben ik dan officieel Susan Sarongdan, want ik heb er net 1 gekocht.
Een roze! Natuurlijk.
Dat moest. Ja echt. Want anders mag ik geen tempels in.
En da doek zo groag!
Morgen naar Ubud en Tanah Lot.
Dingen zien.
 
En ik geniet.
Voeg ik er nog maar even aan toe.
 
 


Lees meer...   (23 reacties)
Hee?
Hee mensen?
 
Ndaag!
 
Lees meer...   (14 reacties)
 
Goed.
Ik doe dit eigenlijk niet voor jullie maar meer voor mezelf.
Dat ik het een beetje helder heb. En op een rijtje.
Want. Wát ga ik eigenlijk dóen?
 
Men neme een vliegtuig.
Neen. Men neme een trein.
Daar stappe men donderdagavond in.
Men is ik dan. Want als we dat nu allemaal gaan doen. Daar heb ik helemaal geen trek in, hè.
Heel Roermond staat met tranen in de ogen en met wapperende vlaggetjes te zwaaien op het perron.
Zo blij zijn ze dat ik opgerot ben.
Dan stappe men weer uit in Amsterdam eh..Amstel, geloof ik.
Dan hobbele men elegant met een koffer en een rugzak naar den metro en...
Dit gaat te lang duren zo.
Ik breng de ongetwijfeld slapeloze nacht door in Hotel Rutger en met een beetje mazzel dumpt de hoteleigenaar me de volgende ochtend op Schiphol.
Daar moet ik om 9 uur zijn, want ik vlieg tenslotte al om 12.00 uur...
Vervolgens gooi ik mijn koffer in zo'n sealgeval ('but we're never gonna survive unless we are a little crazy') want ik hield al nooit zo van Vrouwenvleugel dus laten we dat in elk geval proberen te voorkomen.
Dan stap ik in. 12 uur, vrijdagmiddag, denkt u aan mij?
 
En 16 fokking uur later stap ik er weer uit. In Denpasar.
Tussendoor nog in Kuala Lumpur. Eventjes.
In Denpasar denk ik, hee man, warm hier en transfer mezelf naar mijn hotel.
Dan doe ik niks. En de volgende dag ook niet. Ja vast wel wat, maar het zal een hoog slentergehalte hebben.
Langzaamaan om een nieuwe wereld te leren kennen.
Daar kijk ik naar uit.
Ze zullen me het Slenterende Sarongmeisje noemen.
Dan is het maandag. En doe ik een excursie naar eh...eh...*kijkt beschaamd* weet ik even niet.
Ben steeds kwijt wat de volgorde van die excursies ook alweer is, maar ik geef er de voorkeur aan om te zeggen: 'Ik laat me verrassen!'
Dat klinkt alsof ik heel avontuurlijk ben.
Op dinsdag nog een excursie naar eh.
Oh wacht even! Zie eens hier. Een boekje waar het in staat!
*bladerblader* Ohja, naar Ubud, het centrum van Balinese schilderkunst en naar Tanah Lot, een tempel die gebouwd is op een rots in de oceaan.
En ook naar het bergdorpje Bedugul en langs rijstterraslandschappen en naar de Besakih, de grootste tempel van Bali die op de hellingen van de voet van de...fok! Een vulkaan! Aswolk, aswolk!
Oh wacht! Meerdere vulkanen zelfs! Those darn ashcloudbastards!
 
Nouja. Goed. Dingen zien dus.
's Avonds prop ik een rugzakje vol en vlieg van Bali naar Lombok.
Ik word opgehaald door Debbie's vader en kan overnachten in hun huis waar ook een aantal studenten aanwezig zijn.
Woensdag neemt Mohni me mee op zijn bootje naar Gili Trawangan.
Daar drink ik cocktails en ga ik snorkelen. Ofzo.
Hup, eind van de dag, bootje weer terug naar Lombok waar ik donderdag word rondgereden en wat projecten bekijk van Stichting Lombok Care en oh, what the heck, misschien neem ik zelf ook nog een kwast ter hand!
's Avonds vlieg ik weer terug naar Bali.
Gooi er op vrijdag nog een excursie tegenaan en doe zaterdag helemaal niks, want zaterdagavond is het alweer tijd voor de terugvlucht.
 
Ondertussen probeer ik niet gebeten te worden door apen, malariamuggen, haaien en opdringerige Indo's.
Nou. Dat was het al.
Tsk. Stelt dus éigenlijk geen flikker voor hè. En is ook zo voorbij.
Waar maak ik me druk om.
Dat maak ik me ook niet.
Oxazepam is mijn beste vriend.
 
En nu zeg ik niks meer.
Totdat ik er ben.
En onderweg natuurlijk.
This time tomorrow. Nouja. Om en nabij.
 
Lees meer...   (45 reacties)
 
Werken was moeilijk vandaag.
Collega Debbie was net terug van waar ik vrijdag heenvlieg.
En zie je dan maar eens te concentreren.
Ze nam een simkaartje voor mijn telefoon mee en ik ben nu de trotse eigenaar van een Indonesisch telefoonnummer. Gekkenhuis. Gekkenrumah.
(Kon gek niet vinden in Wat & Hoe in het Indonesisch.)
Zonder blikken of blozen, en bíjna zonder overleg boekte ze ook nog even een binnenlandse vlucht voor me en belde met Moni de Bootman en Dina de Gastenopvangdame en instrueerde hen voor me te zorgen als ik op Lombok ben.
Ze regelde twee overnachtingen (gratuit!) in hun huis aldaar en beval me minstens 1 keer een spirituele yogales te gaan volgen.
Als extra bonus kreeg ik nog 2 verhalen over a) iemand in het ziekenhuis met de knokkelkoorts en b) iemand met aanvankelijk een paar blaren op zijn arm waar uiteindelijk na behandeling van een medicijnman tientallen maden koket hun witte kopjes uit omhoog staken.
Vooral voor die laatste informatie ben ik haar bijzonder dankbaar.
Daarom maak ik even wat reclame voor haar. Zo ben ik ook wel weer.
Oh. En deze ook.
Verder houd ik mijn mond vandaag, beste lezers.
Ik heb deze dagen manische trekjes en serieuze aandrang om van gekkigheid een handstand tegen de muur te doen. Echt waar.
Dat en het Anne Frank-syndroom.
Dat ik even in een donkere stille kast wil gaan zitten om tot rust te komen.
Oh. Gaat dat te ver? Sorry.
Reiszenuwen, mensen. Mag ik het daar op gooien?
Want zo grof ben ik normaal niet. Dat weet u.
 
Anyway.
Ja.
 
Lees meer...   (37 reacties)

Ik loop logsgewijs een beetje achter.
Dat realiseer ik mij, hoor.
Maar u mist mij vast niet, want spektakel genoeg op tv, waar een ongetwijfeld achterlijke Gilles de la Touretter on acid even lekker wat onrust stookt.
Verder is het morgen Bevrijdingsdag en is iedereen vrij en loopt heel Roermond vol met vrijheidsvierders die komen kijken hoe JP ook wat stookt, maar dan een vuurtje.
Daarna komt de Überbrabander Guuske van Meeuwis de boel eens lekker opkedengen en Caro van Emerald geeft óók nog eens een acte de présence!
En dat allemaal op ons Marktje in Remunj. Tiswat.
Natuurlijk ben ik daarbij hè. Hee, hallo.
En de NOS komt opnames maken, dus kijk uit naar eh...ja mijn kruin dan maar, want met mijn 1 meter 10 zal er niet veel meer van me te zien zijn....
 
Verder. Pff. Ja mensen. Mijn hoofd staat bol van mijn geplande reis die volgende week gewoon al gaat plaatsvinden. Mijn maag buitelt met vlagen méters naar beneden.
Als dat mogelijk was natuurlijk. Dat is het niet hè.
Dat opeens je maag uit je anus komt zeilen. Nee. Lijkt me niks.
Maar zo voelt het soms wel.
Ik heb echt werkelijk geen idéé wat ik nog moet doen. Het zal wel iets met koffers te maken hebben maar dat is nog zo'n moeilijk te nemen horde, dat ik dat even lekker voor me uitschuif.
Dan is er ook nog het afscheid van het thuisfront, waar ik visioenen heb van a) huilende kinderen rennend achter een vertrekkende trein en b) Tijl die op het plateau van een rijdende trein staat (aan de buitenkant uiteraard) en c) 2 kinderen aan de verkeerde kant van de deur bij het wegrijden (aan de binnenkant).
Ook zoek ik nog een aardig ezelsbruggetje om het omrekenen van Rupiahs naar euro's een beetje makkelijk te maken, want rekenwonder als ik ben, sta ik daar natuurlijk gigantisch te klunzen met enorme lappen geld en geef ik Lonny vast 200 euro voor een bakkie nasi.
Waardoor ik de volgende 3 dagen wellicht ook nog aan een Norit-infuus moet.
Ofzo. Iets.
Ter indicatie: 100 euro is 1.190.957,77 Rupiah. Ik bedoel maar.
Maar goed. Blabla. Dat is wat mij momenteel bezighoudt en daar kan ik u natuurlijk niet elke dag mee vermoeien.
 
Dus daarom ben ik maar gewoon een beetje stil.
Is weer eens wat anders.
Enjoy the silence.
Ik duik weer in mijn fijne reisboek.
 
Ndaag.
Lees meer...   (28 reacties)
Laatste tweets
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Categorieën
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl