olijfje.punt.nl
Deze week, vlak voor bedtijd, kreeg mijn dochter (6 jaar en 26 dagen oud) opeens een creatieve brainwave.
Ze zat op haar knieën voor de salontafel, knipte en plakte een boek en begon te schrijven.
Soms peinzend voor zich uit kijkend, dan weer vlijtig pennend met het puntje van haar tong uit de mond. Heel schrijverig zag het eruit.
Ik wilde gaan sporten en als ik weer thuis was, kreeg ik te horen, dan zou het wel af zijn en mocht ik het lezen.
Ik kreeg nog even een sneakpreview en zag op de voorkant staan:
Het Boek van Olivia. Voor de juf.
'Voor de juf?' vroeg ik fronsend en zette een pruillipje op.
Gevoelig als Olivia is, kraste ze het meteen door.
Mooi zo.
En toen ik terugkwam, toen lag het boek op haar nachtkastje.
De schone schrijfster was veranderd in de schone slaapster.
Dus ik las en ik dacht wauw. Meisje toch.
Een verhaal, met een opbouw, een plot en een slot en geïllustreerd ook nog!
 
(Ik moet eerlijkheidshalve zeggen dat ik het natuurlijk heel knap vond, maar ook heel normaal. Ook al heb ik geen idee wat 'normaal' is onder 6-jarigen, maar goed.
Ik vind mijn dochter een intelligente meid, maar ik stimuleer niks, stop geen veren in kontjes en prijs niks de hemel in.
Maar na een gesprek met vriendin B begrijp ik dat het niet héél normaal maar Heel Knap is.
Voor een groep 2-meisje, dat nog helemaal niet hoeft te kunnen schrijven en na hoeft te denken over verhaaltjes en zinsopbouw en dergelijke. Dus. Knap. Ook al missen er hier en daar wat letters en is het Fonetiek Galore.)
 
En dan volgt er nu, speciaal voor jullie, een kleine impressie van Olivia's Eerste Schreden Richting Het Schrijversbestaan.
Want daar stevent ze nu onvermijdelijk op af, so much is clear.
Ja of niet. Want ze wil eigenlijk dierenarts worden. Of paardrijdster.
Het kan zijn dat het verhaal u ietwat bekend voorkomt.
Maar goed, welk verhaal is eigenlijk nog niet verteld he.
En Rapunzel is de laatste tijd nógal vaak bekeken, zeg maar.
Van je beter goed gejat enzo...
 
 
Het boek van Olivia.
Voor de juf Voor papa en mama.
 
 
Pagina 1:
'Er was eens een prinses die woonde in een toren.
En in die toren zat geen deur en ook geen raam en dus de prinses kon dus niet weg.'
 
 
Pagina 5:
'Maar toen kreeg ze het gevoel dat het buiten veel leuker is maar ze moest wel uitkijken want haar mama mocht het niet zien.
Ze liep door het bos onder de bomen en op de bladeren die op de grond liggen.'
 
 
Pagina 9:
'Samen gingen de prinses en de prins verder door het bos.
Opeens zag de prins iets achter een boom. De prinses verstopte zich achter een struik en de prins (..?) zijn zwaard. En toen deed de prins met zijn zwaard een gat in de rug steken van de slechterik en de slechterik viel neer.
De prins zei dat de prinses te voorschijn moest komen.'
 
 
Pagina 11:
'Toen zei de prinses dat de slechterik haar moeder was en de prins zei is jouw mama dan een slechterik. De prinses antwoordde ja en toen gingen ze naar het kasteel en de prinses zei tegen de prins ik heet Roos en de prins zei ik Pal en ze leefden nog lang en gelukkig.'
 
 
En ze kreeg ook nog een nieuwe fiets.
En omdat daar volgens de fietsenboer een reden voor moet zijn (Ben je jarig? Heb je je zwemdiploma gehaald? Is Sinterklaas al bij jullie geweest? Of heb je gewoon een lieve mama?), heeft ze die fiets dus gekregen omdat ze zo mooi schrijven kan.
Simple as that.
Lees meer...   (36 reacties)
 
Gisteren was Olivia écht echt jarig.
Maar na 3 dagen feest gelijk een Turkse bruiloft, bleef er gisteren niet meer over dan zij en ik, de nog hangende slingers en een flink stuk slagroomprogrestaart.
(ik weet ook niet wat het is, maar het is lekker. Ik vroeg nog aan de bakker, waarom heet dat zo, maar het antwoord ben ik alweer vergeten.)
Toch was het haar dag en zei ik voor de verandering eens overal ja op.
Ja, ze mocht die schoenen die totaal niet matchten bij dat jurkje aan.
Ja, ze mocht om kwart over negen 's ochtends al snoep. Tuurlijk.
Ja, we gingen naar dat malle speeltuintje hier om de hoek en zéker, ik ging ook mee op dat dolle draaiding waar ik na 2 rondjes al kotsend van in het met madeliefjes gevulde gras viel.
Daarna gingen we naar de stad, aten bij Iben een ijsje en toen ik vroeg wat ze wilde lunchen, was haar antwoord 'een frietje in de stad', waar ik natuurlijk ja op zei.
Daarna gingen we naar de film.
Gisteren was het nog zomer, dus met de autoramen open en de radio hard aan reden we naar de bioscoop.
Ik mijmerde wat voor me uit, zij keek uit het raam en vroeg me: 'Wil jij dat?'
Ik zette de radio zachter en vroeg: 'Wat wil ik, schat?'
'Elke maand tienduizend euro.'
Nou. Mama is niet vies van een paar pegels dus: 'Ja, nou, dat wil ik wel ja.'
'Dan heb je nog vier dagen.'
Ik denk dat het een teken is. Morgen een lot kopen. Uitroepteken!
Toen luisterden we weer naar de radio en zongen we samen mee met Adèle.
'Mama? Als je geen nek hebt, kun je je hoofd niet draaien, want je nek gebruik je om je nek te draaien.'
Geen speld tussen te krijgen. Ik ben dan ook heel erg dankbaar dat ik en de meeste mensen geboren zijn met een nek.
Behalve die arme knaapjes van South Park dan.
Maar die hebben dan vast ook nooit keelpijn.
Maar Kenny gaat tóch altijd dood.
Goed.
Toen waren we bij de bioscoop en was het tijd om onze 3D-brilletjes op te zetten en naar Rio te kijken.
Nou. Die was me toch leuk.
Nu was dit pas mijn derde 3D-film, en ik vind het machtig mooi dus ik grijp nog -zo blij- als een kind, naar de voor mijn ogen langszwevende vogeltjes en vuurvliegjes.
De vorige die ik zag, uiteraard ook weer een kinderfilm, was Rapunzel.
Die hebben we nu op dvd en ga ik morgen verstoppen, want Tijl wil a) net zo'n jurk als Rapunzel en b) net zulke lange haren als Rapunzel.
Cars moet er in. Even wat mannelijks. En dan zal ik die teennagellak er ook maar eens bij 'm afhalen.
De dag werd afgesloten met een inpandig logeerpartijtje; Tijl bleef bij Olivia logeren.
Dat was feest. En ze kletsten heus niet zo heel lang.
 
Fijne dag.
En we doen net of het vandaag niet bijna de hele dag regende.
Dat leek gewoon zo.
Dat heb je met die 3D-brilletjes. Nét echt.
 
Meisje. Zes jaar.

 
Poëtische teksten in de speeltuin.
 
 
                      Friet!                                                        In de servicebioscoop.
 
 
 
Lees meer...   (21 reacties)
Pôôôh! Kan geen boeh of bah meer zeggen.
Goddánk dat ik het nog kan typen, hè?
Ik heb me twee dagen de benen uit het lijf gerend, met als hoogtepunt natuurlijk Olivia's verjaarspartijtje.
Overigens. Als iemand een paar benen ziet liggen, met rode teennagels aan de voeten, een rond litteken onderaan het rechterbeen -ooit verbrand aan een hete knalpijp- en een moedervlek aan de achterkant van het linkerbeen; dat zijn die van mij.
Ik heb ze nu even niet nodig want ik lig met mijn romp op de bank, maar op de lange duur zou het natuurlijk wel handig zijn ze weer terug te hebben.
Goed. Dus.
Wát een prachtig weer! Een verjaardagsfeestje in april waar 7 kinderen in badkleding in en uit het huis rennen, nou, da's heerlijk.
Vooral als ze erúit rennen...ghehe.
In alle vroegte schuimde ik door de buurt met 2 kleuren krijtjes, maakte voetafdrukken en stampte door buxushaagjes om 20 envelopjes aan tuinhekjes en in bomen te hangen.
Die middag werden er daar trouwens 19 van teruggevonden.
Eén was ontvreemd.
Door de opa van Steef die dacht: 'Hee, wat een leuk kaartje! Post voor Steef! Die nemen we mee naar binnen.'
En zo zat Team 2 (het winnende team) zonder vraag 1. Haha!
Goed. Er waren cadeautjes, tompoucen, 60 waterballonnen die ik eigenhandig vulde met water en daarmee zonder dat iemand het zag mijn eigen Miss Wet T-Shirt-verkiezing in de keuken organiseerde.
Ik won.
Er was chips, ijs, friet, gegil, gelach en uiteindelijk een (bijna) zesjarige dochter die me moe maar voldaan vertelde dat ze de leukste dag van haar leven had gehad.
What more can I say?
Niks hè? Dan is alles gezegd.
 
Ohja. Dat ik 2 uur bezig ben geweest om een beetje een flitsend overzicht van de verjaardagsfoto's te maken, van zo'n tacky slideshow naar een 'hiermoetjevoorbetalen-filmpje' om uiteindelijk uit te komen bij good ol' Windows Movie Maker, -zucht- dus daar moeten jullie dan echt even naar kijken hè?
 
Ja?
Okay.
 
Lees meer...   (23 reacties)

Aaah!
Paniek! Vrijdag! Feestje!
Schooltraktatie bedenken, dierenspeurtocht uitzetten, taart bestellen, cadeautjes inpakken, schmink regelen, papieren tafelkleed jatten bij de Chinees, uitdeelzakjes samenstellen, vogelspin lenen, spijkers verwerken in het avondeten in verband met spijkerpoepen, creativiteitsbron aanboren, hoge verwachtingen de kop indrukken, yadayadayada.
 
Olivia is bijna jarig ja.
Bijna zes!
 
*Dit geweldige jurkje komt overigens van Kiddokek.
Olivia voelt zich er niet alleen heel Aziatisch van, dat ze natuurlijk ook is; het staat ook nog hartstikke leuk!
Dank je wel, Nieke!
Lees meer...   (21 reacties)
'Dónderdag. Mèn. Dan wordt het echt cool!
Dat heb ik jou nog niet verteld hè? Dat het donderdag echt cool wordt.
Nou. Dan gaan we met z'n allen naar het...Stationsplein en dan hebben we allemaal ballonnen en daar maken we dan een tekening aan vast.
En dan gaat die ballon de lucht in.
Naar andere landen en misschien wel naar eh...dat land waar oorlog is en dan gaan die ballonnen naar beneden en dan zien die mensen daar onze tekeningen.
En op die tekening staat dan wat wij wensen voor die mensen daar.
...
Ja. Ik heb al wat getekend. Ik wens voor die mensen daar, dat ze, dat ze, als de oorlog voorbij is, heel veel verliefd worden. Haha!
Ja.
Want ik heb allemaal jongens en meisjes met hartjes getekend.'
 
niet de tekening in kwestie, die is natuurlijk op school,
maar de hartjesfase duurt al een aardig tijdje.
Lees meer...   (8 reacties)
De afgelopen drie ochtenden hebben Olivia en ik veel en lang naar elkaar zitten staren.
Ik onderzoekend, zij met half open ogen en haar zieligste blik.
Er is een groot zwart gat in mijn moederlijke capaciteiten als het neerkomt op bepalen of een kind te ziek is om naar school te gaan of niet.
Zelf ben ik zo'n type die gewoon naar mijn werk gaat, ook als ik me wat minder lekker voel.
Bij kotsen in de kantoorprullenbak ligt ongeveer mijn grens.
Werkzoekend als ik ben zou ik er wat voor geven om nu ergens op een kantoor mijn bacillen rond te kunnen hoesten. Heerlijk.
Maar nu stond Olivia voor me, met een wit gezichtje en sneue wenkbrauwen en ze wist het zelf eigenlijk ook niet. Of ze nu naar school kon, ja of nee.
En als de thermometer dan geen 38°of meer aangeeft, dan kan ik geen beslissingen maken.
Lekker zo'n moeder zonder gut feeling.
Wordt hier ziekte geveinsd of niet?
Dus ik liep maar wat doelloos rond, maakte voor de vorm toch haar broodtrommel klaar en gooide zelf nog een ibuprofen achter in mijn keel.
Want zelf ook ziek. Maar dat is bijzaak, als je moeder bent. Blijkbaar.
'Ik denk dat ik vanochtend gewoon even op de bank moet liggen en dan gaat het vanmiddag vast wel weer.' zei Olivia optimistisch.
Nou vooruit. Deden we dat.
Ze lag op de bank, haar hand vastgeplakt aan de afstandsbediening en knabbelde wat droge crackers weg.
Om 13.00 uur bracht ik haar naar school, maar toen ik haar om 15.00 uur ophaalde, stond er een rillend hoopje koorts aan de schoolpoort.
Hm. Dus toch echt ziek. Aha.
Maar gisterochtend wist ik het weer niet.
'Nee, het ging wel weer.' zei ze.
'Zeker?' vroeg ik.
'Jaha.' zei ze.
En mijn hand kreeg een brandblaar van haar hete voorhoofd.
'Je hebt koorts, poppie. Je kunt niet naar school.'
'Ja maar...,' en daar barstte ze in tranen uit terwijl er een aap uit haar mouw kroop, 'Sanne zou vandaag komen speheeheeeheeleeeen.'
Toen sms'te ik maar met de moeder van Sanne, verplaatste de playdate naar vrijdag en toen was het goed.
We nestelden ons onder een dekentje op de bank, speelden de nieuwe Angry Birds, dronken felroze drankjes en slikten felroze pilletjes.
Gezellig. Met je dochter aan de drugs. Bonding hè.
Olivia vond het ook heel gezellig. Iets te gezellig wellicht.
Want ze zei het ook zo'n keer of tien. 'Gezellig hè?'
Het leek verdomme Tatjana wel.*
Hedenochtend deden we het hele circus weer over.
'Kun je naar school?'
'Ik weet het niet.'
'Je hebt geen koorts.'
'Ik heb het wel heel koud.'
'Misschien moet je je kleren aandoen.'
'Ik heb pijn aan mijn been.'
'Je gaat naar school.'
 
Nouja. En daar zit ze nu dus. In een halfvolle klas. Want 'het heerst hè'.
Zelf kruip ik beetje bij beetje under the weather vandaan.
Het is verdikkie al drie dagen prachtig weer waar ik niet van heb kunnen genieten.
Die bacillen doe ik dadelijk met wat bakstenen in een afgesloten zak en gooi ik de Roer in.
Of kan ik er soms iemand blij mee maken?
 
Nu ga ik Tijl het zonlicht in slepen en gaan we lente veinzen.
En een kantoorprullenbak kopen.
 
 
*hoorde ooit van iemand dat Tatjana heel graag en heel vaak 'Gesjellig hè' roept.
Lees meer...   (20 reacties)
Ik moet het eens over de ontwikkeling van mijn dochter hebben.
Want de laatste tijd zit ik haar vaak te observeren en ben dan in constante verbazing over hoe dat maar groeit en doet.
Ik bekijk dat minivrouwtje en doe alle moeite om de baby van 5 jaar geleden er in terug te zien.
En ik zie het bijna niet meer.
Er is geen babyvet meer te bekennen, de grammaticaal niet kloppende zinnen zijn bijna verdwenen en nu vallen zelfs de tanden, die ik haar al in de baarmoeder met veel liefde gegeven heb, uit haar mond.
Wat er overblijft, nee, er voor in de plaats is gekomen, is een dame die elke dag slimmer, groter en mooier wordt.
Ze begint haar eigen gevoel voor humor te ontwikkelen, dat overigens nog een beetje bijgestuurd moet worden, maar daar werk ik aan...
Ze zwemt zonder bandjes op haar rug van de ene kant naar de andere kant van het zwembad.
Ze helpt haar broertje met aankleden en zegt op moederlijke en samenzweerderige toon tegen mij: 'Wat een schatje soms hè?'
Ze laat geen letter ongelezen, schrijft brieven naar haar vriendinnen, naar Sinterklaas en naar K3.
Ze bekijkt zichzelf en haar kleding kritisch in de spiegel en discussieert met mij over de juiste maillot bij het juiste rokje en vist naar complimentjes 'want dit staat écht leuk bij elkaar hè'.
Nog steeds sta ik in de stad minutenlang naar haar maat spijkerbroek te kijken omdat ik niet begrijp dat haar benen écht al zolang zijn.
Ze fietst elke dag naar school en is al in de klas als ik nog over het schoolplein loop.
Als ik moet lachen om een verspreking, wordt ze boos en stampvoet 'dat het níet grappig is'.
Ik hoor mijn eigen cynische toon terug als er iets niet lukt zoals ze wil; 'Ja héél fijn dit. Kan ik wéér opnieuw beginnen. Héél cool.'
Ik moet de fotoboeken erbij pakken om te kunnen bevestigen dat dit écht hetzelfde meisje is als die baby die met grote donkere ogen verwonderd de wereld in keek en niet eens haar eigen hoofd rechtop kon houden.
 
Maar ondertussen blijft er, als je goed kijkt, nog genoeg 'klein meisje' over.
Het rotsvaste geloof in Sinterklaas, waar ze elke dag vanuit haar tenen liedjes voor zingt.
De gedachte dat boeven mensen zijn met een zwart balkje voor hun ogen en dat diamanten en zilveren kronen stelen uit het museum het enige misdrijf is dat ze plegen.
Dat Hoofdpiet het vanochtend op het Sinterklaasjournaal over háár school had, want hij zei: 'De Basisschool'!
Dat je pas dood gaat als je overgrootoma bent.
 
Ik vind het een fascinerend schouwspel; zo'n groter wordend kind.
Nou. Dat dus.
 

Lees meer...   (25 reacties)
Door al dat microbloggebeuren genaamd Twitter, zou ik bijna vergeten dat Bijzonder Nieuws ook hier op Susyschrijft vermeld moet worden.
Want dit is, in mijn wereld, best Bijzonder Nieuws.
En ook oud nieuws, yesterdays newspaper, maar dat maakt niet uit.
Want nu staat het hier toch mooi, en kan degene die mijn log aan het uitprinten en inbinden is; daar ís toch iemand mee bezig mag ik aannemen, dit logje er meteen aan toevoegen.
Voor het nageslacht.
 
Eerste tand eruit.
De tand die er vijf jaar geleden het eerste zijn kopje opstak.
Die ernaast is nu Wiebeltand II.
En ze laat geen gelegenheid voorbij gaan om je dat te laten zien met veel heen en weer geros aan dat minitandje.
En nu komen er dus gewoon Grote Mensentanden! GROTE MENSENTANDEN!
Sja. What can I say. Kleine tandjes worden groot.
 
 
Lees meer...   (30 reacties)
Er was eens een prinsesje en dat heette Oliviana.
Oliviana vierde haar vijfde verjaardag en deed dat zoals een Turkse bruiloft, 3 dagen lang.
Het grootste feest vond plaats 2 dagen voor haar verjaardag.
Ze had 4 andere prinsesjes van omliggende landen uitgenodigd.
En één prins. Om de concurrentie scherp te houden.
Op de feestdag zelf kondigde ze haar moeder aan dat ze het tijd vond voor de troonopvolging en of ze voortaan Koningin Oliviana genoemd kon worden.
Haar moeder glimlachte toen minzaam en zei kalmpjes: 'Ja, dahag.'
Het onderwerp kwam niet meer ter sprake.
Ook omdat ze kort daarna 2 gouden vissen kreeg voor in de kasteelvijver, waar ze lang en bedachtzaam naar keek en ze de nu al historische namen Ikkie en Pikkie gaf.
Ze was ermee in haar nopjes en liet haar zilveren kaatsenballen meteen links liggen.
Toen druppelden langzaam de andere prinsesjes binnen.
Op een manier zoals alleen prinsesjes dat doen.
Gillend, schreeuwend en giechelend.
De gouden vissen gingen al ras op hun zijkantjes zwemmen van de stress.
Wellicht hadden de spetterende handjes op het wateroppervlak van Prinsje Tijl Uylenspiegel daar ook wat mee te maken.
Prins Stan kwam even later binnen schrijden (Prins Tijl Uylenspiegel was inmiddels afgevoerd) en de prinsesjes vielen stuk voor stuk in katzwijm.
Lang was daar echter geen tijd voor, want het feest moest beginnen.
De cadeautjes werden uitgepakt. Een roze eh...en een roze dinges..én ook nog 2 roze..hoe heet het?
Er klonk prachtige muziek uit de klavecimbel en de prinsesjes hieven hun jurkjes op om enkele danspasjes te wagen.
Daarna gingen ze naar de koninklijke keuken en vonden daar een paar cakejes van de Hema die nog versierd moesten worden. En zo geschiedde.
Daarna propte ze de versierde cakejes in hun prinsesselijke mondjes en gingen ze zich mooi maken met veel overdreven blauwe oogschaduw en rode rondjes blush op hun wangen.
De prins oefende ondertussen wat pijlsnelle moves met zijn harnas en zwaard om een eventueel voorbij slenterende draak te kunnen spiesen. Spietsen. Spiezen. Dood te maken.
Toen ze er allemaal uitzagen als kleine kindhoertjes modelletjes gingen ze in de kasteeltuin spelen.
Prinses Oliviana ontpopte zich van een meegaand bescheiden meisje in een kleine tiran en vond dat zij de baas was over álle prinsesjes omdat zij het jarige Jetje was.
De Koningin zei dat niemand precies wist wíe die Jetje nu eigenlijk was, maar dat ze wel wist, dat prinses Oliviana het niet was en dat ze dus een beetje moest dimmen.
 
Het was een kabaal van jewelste, ze hadden zoveel pret!
Het was tot in de wijde omstreek te horen hoe de prinsesjes en de prins schaterden en krijsten.
Ze deden het 'Kus de Kikker'-spel, het 'Haal met je mond een snoepje uit het water dat vermengd is met het speeksel van je voorganger'-spel en het 'Kies mij als eerste anders mag je volgende week niet op mijn feestje komen' spel en het altijd hilarische 'Spekkie van een draadje-hap'-spel.
Om even tot rust te komen, pakten ze wat papier en houtskool en gingen in een serene stilte samen zitten kleuren terwijl op de iPhone van de koningin zachtjes K3 speelde, waar ze allemaal zachtjes mee meezongen.
Mee mee. Mee mee.
 
Maar van al dat gespeel kregen ze natuurlijk bérehonger en de koningin beval de kasteelkok een uitgebreide en voedzame maaltijd voor te bereiden.
Niet veel later aten ze met veel smaak broodjes met knakworst en K3-hagelslag.
Toen was het genoeg geweest.
De koningin stapte voor één keer zelf achter het stuur van de gouden koets, want de lakeien waren aan het staken, en bracht alle prinsesjes en de prins weer terug naar hun eigen kastelen en paleizen.
Dat deed ze omdat ze ervan hield om een persoonlijke touch aan het eind van het feestje te geven en tevens wist ze op deze manier dat het gepeupel écht weg was.
 
Prinses Oliviana was er moe van.
's Avonds in haar kleine hemelbed met gouden sterren en een zilveren maan verzuchtte ze dat ze nog nooit zo'n leuk feestje gehad had.
De koningin gaf haar dochter een kus op haar voorhoofd en zei: 'Ik ook niet, meisje.'
 
Het Einde.
Lees meer...   (19 reacties)
Ik kom weer langzaam bovendrijven uit de Golf van Roze.
Te moe en even geen zin om er een fiiiine logje over te typen. Vergeeft u mij.
Ondertussen doet Youtube er een kleine zes jaar over om een filmpje te uploaden, dus tot die tijd schenk ik u een collage van ongetwijfeld lousy beeldkwaliteit. Thanks to punt.nl.
 
Ik laat de laptop de nacht door snorren en wellicht, met een beetje geluk, zien we tegen de tijd dat Olivia haar 11e verjaardag viert, nog wat betere foto's, gestoken in een kek jasje met een aardig muziekje eronder.
 
Goed.
Morgen laatste Feestdag en tevens Echte Verjaring.
Dan gooi ik nog even 19 bakjes cakefriet de klas in en neem het jarig Jetje mee naar huis dat inmiddels uit elkaar barst van roze cadeaus.
Het was leuk en ze heeft genoten!
 
Oh wacht.
Is dit wat? Klik.
Ja! Da's beter!
Nou. Kijk daar dan maar even.
Of niet.
 
Zucht. En hier dan. Maar dat duurt veel langer.
Dat doet u toch niet. Ook al zit daar muziek bij.
Ik zou het ook niet doen hoor, maar goed, voor de volledigheid, dan. Toch.
 
Lees meer...   (22 reacties)
Laatste tweets
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Categorieën
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl