olijfje.punt.nl
In 1990 was ik 15 jaar. Ik zou het het toppunt van mijn puberteit kunnen noemen, maar volgens mij was het 2 jaar eerder al begonnen en is het pas gestopt in...eh...nou, daar wacht ik nog op.
Ik leerde mijn eerste echte vriendje kennen. Waar ik wel négen maanden 'verkering' mee had.
Ja, dat stond in die tijd gelijk aan een diamanten bruiloft hoor.
En toen was het uit. En weer aan. En weer uit. En weer aan.
En dan draai je dit en dit, omdat je het cd-singeltje van Hem gekregen hebt.
En omdat het zo heerlijk wegjankte.
 
In 1991 was ik 16 jaar en kreeg ik mijn moeder zo ver dat ik met vriendin D. naar Lloret de Mar mocht.
Met de bus. 900 gulden voor 3 dagen in een zweterige bus en een aftands hotel.
Paradijs dus.
Al bladerend door het fotoboek kom ik een blote tietenfoto van mezelf tegen en ik zou hem zo graag plaatsen hier, al was het maar om dat jeugdige platte buikje, maar hee, tegenwoordig lezen hier eventuele toekomstige werkgevers mee en er moet natuurlijk nog wat te raden overblijven hè.
Eh.
Ja. Lloret de Mar. We housten er onze kuiven schuin.
 
 
1992, 17 jaar en ergens op de Havo.
Een vaag jaar. Want ik kan er weinig over terugvinden, een rode draad ofzo. Een houvast. Een baken.
Tenzij je 12 verschillende verliefdheden een rode draad wilt noemen...
Er was in die tijd één Engelsman die steeds weer terugkeert in mijn beschamende dagboeken; Bambi.
Ja. Haha. Het was een bijnaam. Joh.
Hij heette in het echt Malcolm, maar vanwege z'n grote ogen, in een nooit eerder gezien kobaltblauw, kreeg hij die bijnaam.
Ik werd dóódzenuwachtig van die knaap. Die ógen, die blikken en de movielikewoorden die hij me toefluisterde, het was way too much voor een 17-jarige.
Eén van zijn klassiekers, die ik uit mijn hoofd opboer: 'When I look in your eyes, it's like falling in love for the first time.'
Juist. Zeg dat maar eens in het Limburgs dialect. Tóch minder.
Hij werkte bij de Royal Air Force en is na 1992 van de aardbodem verdwenen.
Voor mij vroeg hij ooit deze aan.
En ging vervolgens in een hoek van de kroeg met zijn wimpers naar me staan knipperen.
Dat werkte. Toen.
 
In 1993 deed ik eindexamen Havo, werd 18 jaar, kreeg een Long Term Relationship van 8 (!) jaar en ging van pure onbenul naar de school voor Toerisme in Maastricht.
Geen idee waarom. Ik deed toelatingsexamen voor de School van Journalistiek, kwam 6% tekort in de eindscore en moest toen opeens iets anders bedenken.
Een Eeuwige Zonde. Eéuwig!
De MTRO was een eitje voor me. Het was vooral handig omdat het in Maastricht lag en ik zo lekker vaak bij mijn vriendje op zijn studentenkamer kon rondhangen.
Hét 1993-plaatje: klik.
 
 
(oh. Nu krijg ik opeens spijt van dit logje. 1994? 1995? What? What? What? *gaat moedig verder*)
 
In 1994 lanterfanterde ik wat door de lessen heen.
In de zomervakantie deed ik vakantiewerk bij een ijsfabriek en een eierfabriek en ging voor 798 gulden naar Tunesië. Lees ik hier in mijn dagboek.
Ik ontdekte dat ik niet zo'n beste eierstapelaar ben en dat ik in slaap viel in de eierschouwkast.
In de ijsfabriek werkten Foute Vrouwen die hun kuiven uit hun hygiënische mutsjes lieten steken en waar ik een veel te grote mond tegen had.
Ik was er snel weg en kon toen, thank heavens, achter de garderobe in één van de grotere kroegen van Roermond werken, La Cave. Heerlijke tijd was dat. Vooral in de zomer...
Beetje jassen ophangen, vreselijk lol met mijn collega's, free drinks, geld verdienen en ook nog midden in het feestgedruis.
 
 
Susy, KimT en iemand die een paar jaar later haar kind Jezus wilde noemen.
 
In 1995 begon ik mijn stage bij een zakenreisbureau in Den Bosch.
Dat was eigenlijk boven verwachting leuk. Een jaar later verhuisde het kantoor naar Eindhoven, wat ook weer een half uur reistijd scheelde en mijn stagevergoeding compleet op ging in de Heuvelgalerie.
We kunnen het ook wel het jaar van de Ontdekking van De Hemel noemen.
De Hennes en Maurits.
Guus Meeuwis voerde de hitparade aan, Scatman John ski-ba-bopte maar ik kies nu even voor een minder vaak gehoord deuntje van dat jaar.
 
1996. God knows. Nietszeggend jaar. Mijn dagboek stopt ook abrupt.
Kabbelend jaar waarschijnlijk.
Net als 1997.
Alleen maakte ik daar wel mijn eerste grote reis naar the US of A.
Op mijn (inmiddels) werk werden regelmatig tickets verloot die we aangeboden kregen van luchtvaartmaatschappijen.
Susy, net in dienst, was aan de telefoon terwijl haar naam uit een nog besuikerde lege snoeppot werd getrokken door haar collega Toon. Ik mocht naar Amerika.
For free.
Het werd Florida inclusief de Florida Keys en was een machtig mooie ervaring.
God ja. En nu schijn ik opeens nergens een foto te kunnen vinden.
Gevalletje 'cd van jou, cd van mij' ongetwijfeld.
Of complete fotochaos op de zolder....Kan ook. 
Ach ach en een all time favourite uit dat jaar: Hero.
Jaja, lach me maar uit...
 
Hm. En nu heb ik echt geen zin meer.
Ik zit hier ook hoofdschuddend mijn schouders op te halen over de hoogtepunten van 1998 en 1999.
Absolutely no clue. Geen hoogtepunten, vergeten hoogtepunten, alleen maar hoogtepunten?
Ik weet het niet meer.
Ik kan me alleen nog herinneren dat ik op oudjaarsavond 1998 in een vage Duitse discotheek stond te galmen op Prince' 1999. 
Op 1 in 1998 stond Celine Di..*VOMIT*.
Op 2 in 1998 stond Acda en de Munnik met Niet of Nooit Geweest.
Dat hoorde ik voor het eerst toen ik in de trein zat van Maastricht, waar ik inmiddels samenwoonde, naar Eindhoven, waar ik nog altijd werkte.
Ik vond het een fascinerend lied. Maar goed. Die kennen we allemaal wel.
Dit nummer kwam weer de top 40 binnenjazzen in een nieuwere versie.
I like.
 
De negentiger jaren, het blijft een magisch tijdperk.
Van 15 naar 25 jaar oud, it's a whole lifetime, man!
 
 
In de tijd dat ik nog dacht dat ik model kon worden.
 
 
In de tijd dat ik nog dacht...
In de tijd dat ik dat ik niet nadacht.
Wilt u een close-up?
Vooruit dan.
 
 
Nou. Dan toch. Ook al komt ie niet uit de 90's.
 
Lees meer...   (23 reacties)
Laatst stopte ik zo'n klein speakergevalletje in mijn iPhone en ik liet Mister Shuffle eens fijn zijn eigen keuzes maken.
Daar kwam toen Lady Gaga in haar vleesjurk voorbij samen met haar P-p-p-pokerface.
'Wôh!', zei Olivia. 'Dat liedje is al oud!'
En ze begon wat achteloos met haar vijf jaar oude heupen te bewegen.
'Ow. O-o-o-ow. O-o-o-ow.' Zong ze mee en fronste toen het refrein begon.
'Zingt ze nou 'hoogtevrees?'
 
Can't read my, can't my read my
no he can't read my hoogtevrees.
 
Toen de begintonen van het onderstaande liedje (de 1e) aanvingen,
zei ze: 'Ooh, die vind jíj mooi hè mama.'
En dat klopt.
De eeuwig wonderschone Sia.
 
 
iets minder gedraaid maar net zo prachtig:
{YOUTUBE}t1x8DMfbYN4&ob{YOUTUBE}
Lees meer...   (14 reacties)

 
En floep en flip, opeens is het nog maar 1 maand voor ik Het Grote Avontuur tegemoet ga.
En we weten allemaal hoe enorm snel de tijd vliegt nowadays, dus ik durf nauwelijks met mijn ogen te knipperen. Bang dat het plotseling 14 mei is en ik nog niet klaar ben.
Mijn collega Debbie vertrekt morgenochtend voor 3 weken naar Lombok en ik hijg in haar nek, want als zij weer terug is, is het mijn beurt.
Bovendien moet ze nog even met 'dat mannetje met die boot op dat eiland' babbelen van me, want ik vind het zo nog íets te vrijblijvend.
Er zijn vast nogal wat mannetjes met bootjes daar namelijk.
En 'ik ben op zoek naar die Indo' zal daar ook wel niet helemaal werken.
Ze knikte me gisteren sussend toe. Komt goooeed, komt goooeeed.
En vergeet je dat simkaartje voor in mijn  telefoon niet?
Wederom; komt goooeeed, komt goooeeed.
Ja. Lekker makkelijk praten, mevrouwtje-die-drie-keer-per-jaar-naar-Indonesië-vliegt, maar ik ben godverredomme een vréselijke alleenreisamateur, hè? Hee, cut me some slack, here!
Goed, het enige dat ik nog moet, is een nieuw paspoort.
Gelukkig maar, want nu kan na 5 jaar eindelijk die vreselijke balloonheadfoto vervangen worden.
En dan volgt er ook nog natuurlijk het nervwrecking spel 'Wat Moet Er In De Koffer En Past Het Erin?'
Maar dat is voor later zorg.
 
Ik wil wel vast mijn iPhonetje volplempen met muziek. Want daar past nog heel veel in. Op.
Ik heb er natuurlijk al aardig wat op staan, but, need more, need more!
And this is where YOU come in!
Yes you, yes you! And you too!
Kijk. Als iedereen nou even een lekker onderweg/reis/vakantie/vliegtuig/boot/zonnig/rijstveld/kakkerlak/darmverstopping/blauwe zee/Susylike/youlike etcetera en zo verder-liedje mijn kant op stuurt, dan heb ik straks een héérlijke variatie aan nummertjes.
Een voorstel in de reactiebox of een Youtubelinkje is al okay, en een mp3-mailtje is helemaal geweldig!
Zou dát niet cóól zijn?! *kijkt heel enthousiast naar het beeldscherm*
Een soort van Music Move maar dan mijn kant op. Ik ben een nemer, hè. Een nemer.
En stel je nou eens voor.
Susy, sereen wiegende rijstvelden voor zover het oog strekt, en plots, heel zachtjes, wat hoort men daar?
De begintonen van úw liedje!
Damian Rice bijvoorbeeld. Hahaha! Hilarisch. Ik.....Hm.
Nah!
Tóf toch?
(Pff...vermoeiend dat enthousiasmeren.)
 
ps. in rijstvelden luister ik niet graag naar de 2 live Crew met 'Me so horny.'
ps2. überhaupt niet.
ps3. maar ik neem elk voorstel in overweging.
ps4. Maar Blof-cryptogrammen moek nie.
ps5. En ook geen tranentrekkers zoals K3's Heyah Mama.
ps6. Dat was het.
 
Oh enne, edit na wat reacties: 1 liedje is voldoende hoor.
 
Lees meer...   (36 reacties)
Gisteren keek ik, samen met de meeste van mijn Twittervriendinnen *kuch*, naar Love Actually.
Ach.
Ach, ách. Wat een heerlijke film toch.
Alles zit er in hè.
Nieuwe liefdes, Colin Firth, verboden liefdes, Colin Firth, onmogelijke liefdes, Colin Firth, verloren liefdes en óók nog, als kers op de slagroom, Colin Firth.
Met zijn eigen, ondanks een taalbarrière, onverwachte liefde.
Hoewel die knul met zijn grote kartonnen kaartjes voor de deur van Keira Big Jaw Knightley ook wel verdómd aandoenlijk is.
Ik deel de scene nog even met jullie.
 
Welke vrouw zou nu níet smelten voor zo'n actie hè?
Oh nee, wacht, wacht! Hugh de Prime Minister die al kerstliederen zingend langs de deuren gaat om de chubby girl van zijn dromen te zoeken! Ja! Da's ook mooi!
Of, of, of, Colin Firth die een compleet Portugees dorp laat uitlopen omdat ie met zijn Aurelia wil trouwen.
Ondanks haar dikke zus.
Ook mooi!
Goed. Ja. Het is nogal een feelgoodmeisjesmovie. Weet ik heus wel.
 
Er komen veel mooie liedjes voorbij in de film.
Waaronder deze.
De duidelijk onderdrukte gevoelens van Kartonjongen komen op deze tonen prachtig tot uiting.
Ik moet er elke keer een beetje van huilen.
 
 
En dan nog even dit prachtige pianospel.
 
Lees meer...   (30 reacties)
Ik ga nog steeds elke week zo'n 3 à 4 keer naar de sportschool.
En nog altijd niet met tegenzin.
Het is behalve een goede lichaamsbeweging ook nog eens een moment voor mij alleen.
Soms kom ik een vriendin tegen, maar meestal is het een solotripje waar ik best van geniet.
Eenmaal binnen, loop ik naar een fietsje, en zet mijn mp3-spelertje aan.
Daarmee sluit ik al het geklets van de fietsende vrouwen en het gekreun van opgeblazen mannen met één druk op de knop buiten.
Inmiddels zit mijn spelertje aardig vol liedjes die ik de afgelopen zeven maanden, waarin ik uitgroeide tot een ware sportvrouw, erop gezet heb.
Met elk liedje heb ik inmiddels een hechte band opgebouwd en herinnert mij aan bepaalde periodes in de voorbije maanden.
Net zoals geuren kunnen liedjes ook een bepaald gevoel opwekken. Mooi vind ik dat.
Zo kun je binnen een seconde van de ene in de andere emotie gegooid worden.
Bovendien weet ik van elk liedje hoe ik er aan kom, wanneer ik het erop heb gezet en bij wellk seizoen het hoort. Nodeloze informatie misschien, maar ik ben aan ze gehecht en zal ze er daarom ook nooit afgooien.
Het heerlijkste moment tijdens mijn workout, zijn de 20 minuten roeien.
De herhalende bewegingen van mijzelf en het water van het roeiapparaat brengen een zalige rust.
Mijn muziekspelertje zet ik dan op shuffle en dan laat ik me verrassen door wat er voorbijkomt.
Ingrijpen kan dan niet, want hij zit dan tussen de bovenkant van mijn broek en mijn heup gepropt en ik kan tijdens het roeien mijn handen nergens anders voor gebruiken.
Ik moet tenslotte naar de overkant.
 
Sia is sterk vertegenwoordigd op mijn mp3 speler.
Het volledige album 'Some people have real problems' (goeie titel) staat erop.
Op Youtube ontdekte ik deze, die er niet op staat, en downloadde ik onmiddellijk.
Ik vind het een beauty.
 
Dit lied stond er al standaard op. Ik vond het eerst zum Kotsen.
Maar na een paar keer verplicht luisteren (want roeien), kon ik het wel verdragen.
Wel aardig. Maar meer ook niet.
 
Deze van Al Green hoorde ik toen ik naar een stokoude aflevering van House zat te kijken.
Al neemt je naar een andere tijd, vind ik. Ergens in de zeventiger jaren.
Naar een slecht verlicht rokerig barretje, met snippers van bierviltjes en pinda-omhulsels op de grond.
Maar dat is misschien mijn fantasie.
Ik had al een ander liedje van hem en, nouja, Al zingt gewoon fijn.
 
Dit is de nieuwe van Snowpatrol. Ik vind het een fijn lied.
Dus ik trok het uit de Limewire-muziekdoos en was blij.
Totdat er bijna op het eind een akelig hysterische Engelse DJ doorheen gaat zitten knauwen.
Dat is altijd zo klote hè. Van dat gedownload.
Dus ik heb 'm nog niet. Straks nog eens proberen.
Lees meer...   (20 reacties)
 
Eigenlijk ben ik wat aan het surfen op zoek naar een leuke kledingkast voor Tijltje.
Dat doe ik overigens dubbelgeklapt want ik ben in een strijd verwikkeld met mijn lichaam.
Die maant mij tot rust en om dat voor elkaar te krijgen, doet het net alsof het al 3 dagen onophoudelijk enorme buikpijn heeft en veinst tevens een algehele lamlendigheid. Ik ben de strijd aan het verliezen. Merk ik. Maar goed. Bygones.
Morgen krijgt Olivia een 'grotemensenbed', dus verhuist de knaap naar haar bed en doek ik dat hele babygebeuren op.
Hup, op Marktplaats geknald en Yvet uit Brabant (da's blijkbaar een stad) wil het graag komen bekijken én ophalen.
Dus schiet ik acuut in de kaststress, want het kind heeft natuurlijk ehm...best wat kleertjes en die leg je niet zomaar even ergens in een hoekje.
Overigens gaat dat hele bedgebeuren natuurlijk nog een gigantisch opvoedkundig feest worden.
Want als hij dadelijk doorheeft, hee verrek, ik kan zelf uit dit bed, dan wordt het pas echt lachen.
Vanaf zondagavond zal ik loggen vanaf de tweede verdieping, I reckon.
God. Lange inleiding weer.
Want eigenlijk wilde ik gewoon een liedje hier neerknallen.
Hoor net in een film The Carpenters voorbij komen.
En The Carpenters...poeh, nou. Dat héb ik me toch mooi gevonden.
Ja echt. En nog steeds. Eigenlijk.
Lach gerust. Maar die mierzoete liedjes met Karen's flemende stem, ach man, die hebben wat hartbrekens van me meegemaakt.
Kreeg ooit een cassettebandje (dat is de cd van vroeger, lieve kinders. Dat stopte je in een cassettedeck en dan moest je vaak even terugspoelen of vooruit, naar je favoriete liedje en met de apparatuur die ik had klonk dat alsof er een Zundapp langs kwam scheuren (een Zundapp dat is...laat maar) en daar, ach laat maar) van mijn vader en daar stonden The Carpenters op.
Overigens kreeg ik ook ooit een bandje met de Dire Straits van mijn vader, waar ik óók enorm van heb genoten. Is dat ook raar? Nee toch? Nee.
Afijn.
The Carpenters.
Ik ga meezingen.
 
 
Lees meer...   (32 reacties)
 
Hier dan. Stelletje voorjulliebeurtpraters.
 
 
Uw schrijfsterfilmpjesplaatststster
wenst u een prettig weekeinde.
Moge het zonnig ende vol vreugd zijn.
Lees meer...   (5 reacties)
 
Songfact:
ehm. Nou. Het klinkt wel lekker.
En Thursday hè.
Dat is het vandaag. Ook nog.
 
ps. maakt u geen zorgen.
ik trek dit niet door tot het weekend hoor.
Want dit willen we allemaal niet natuurlijk.
Lees meer...   (10 reacties)
 
Songfact: mijn kindjes zingen dit mee.
Ongeveer zo: Toonooi, toonooi, toonooi ennie wewe mieee.
Einde songfact.
 
ja. deze week alleen maar (daggerelateerde) liedjes.
zomaar.
'Imagine a Wednesday evening in March..'
 
Lees meer...   (6 reacties)
 
Songfact:
Lead singer Justin Hayward:
"I sat down in a field, smoked a funny African cigarette, and that song just came out.
It was a Tuesday afternoon."
Zo simpel kan het soms zijn.
 
En ook. Want. Ja.
Lees meer...   (6 reacties)
Laatste tweets
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Categorieën
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl