olijfje.punt.nl
Eigenlijk zit ik boordevol doldwaze verhalen over mijn nieuwe werk.
Ja. Maar je zult het niet geloven; ik ben met vlagen ook wel eens discreet, dus kan ik helaas niet zomaar alles met jullie delen. Privacy, respect en meer van zulks.
Ik kan wél vertellen dat ik op een Radio 2 afdeling zit.
'De muziek zegt alles.'
Waar ik, als 3FM-meisje, natuurlijk op werkdag één al iets over mompelde en op dag 3 luidkeels meedeelde dat het zómaar zou kunnen dat de radio binnenkort, en hierna liet ik een dreigende stilte vallen, op een andere zender zou staan.
'Ja maar', sputterde een collega, 'dat is zo drúk!'
'Ja maar', zei ik, 'daar hóu ik van!'
'Ja', zei de collega weer, 'dat heb ik al in de gaten.'
Dag 3 en mijn karakter lag al open en bloot op tafel.
Wat kan ik zeggen. Ik kan mezelf niet verloochenen! Het kán niet! Het gáát niet!
Maar kom óp mensen! Frits Spits?! Friets Spiets?! Preciets!
En vandaag gooide ik drie keer drie pijltjes in het dartbord dat op een archiefkast op mijn afdeling hangt.
Gewoon. Omdat men dat daar wel eens doet. Darten.
En nee. Niks geen onehundredandeighty nee.
Vier. Geloof ik. Het hoofd van Adri niet meegeteld.
 
Nah gut.
Ik heb een nieuwe foto-app. Die spaar ik. Foto-apps.
Ik kan er maar niet genoeg van krijgen.
En dus nu hebben jullie pech.
Want ik heb wel élf foto's die ik door mijn nieuwe app getrokken heb.
Jaha! Jahahaha.
 
Daar gaan we!
 
 
Hier hebben we Tijl. En hier loopt hij van school naar huis.
Met mij uiteraard. En hier zegt ie vast iets vriendelijks in de trant van: 'Doorlopuuuuuh!'
 
 
En als dat niet werkt, doet ie de hokeypokey.
Maar daar kijkt niemand nog van op.
 
 
Ja, god. En dan kom je hondenkak tegen.
Gewoon, óp de stoep! Heel retro.
Bèèèh, zegt Tijl.
En ondertussen kijk ik om me heen welke hond ik een dynamietstaaf in zij...
buurtbewoner ik hier vriendelijk doch streng op kan aanspreken.
Ik bedoel, mensen toch. Die guitige rode zakjes zijn niet om je hondenriem mee te versieren, hè.
Tjongejonge.
 
 
Samen met handlanger Jules.
Tijl lanceert net een bel die dit keer eens niet uit zijn neus komt,
Jules slikt ondertussen wat naar binnen gegoten bellenblaas weg.
 
 
Dit pronkstuk kreeg Olivia van haar vriendinnetje Kiki.
En...het brengt geluk, beste lezers! Jazeker. Dat zegt Olivia.
Het geeft ook nogal licht. Blauw, rood, blauw, rood.
Als ik niet beter zou weten, zou ik denken dat ze 's avonds als ze in bed ligt stiekem een ambulance haar slaapkamer heeft binnengereden.
 
 
Oma kocht deze schoenen voor haar kleindochter en zei:
'Walk this way.'
Je zou niet zeggen dat het van die bizarre Geox-schoenen zijn die volgens de reclame
als een stoomstrijkijzer aan de onderkant lucht uitademen.
Amazing huh?
Schoolgirl sweetie with a classy kinda sassy.
 
 
Laat je tanden zien, krijgt opeens een héél andere betekenis.
Jurkje: HEMA.
En ik kocht gewoon maatje 134. Nah.
*spert ogen open, kijkt op kalender en ziet dat het minder dan een maand is tot Olivia zes jaar wordt. Feestje. Taart. Cadeau! Wat? Gorgel.*
Ja, daarover even hè.
Oh wacht.
Anders heb ik bij de volgende foto geen tekst.
 
 
Ja, daarover even hè.
Ze is dus bijna jarig en wil een konijn. 'Echt zó graag, mama!'
Maar djiezus, een konijn! Met een hok. En strospul. En oren. Wat móeten we daarmee?!
On the other hand; ze wil ook echt zó graag een pakje Bubblicious.
Goed. Laat maar. Ik ben er al uit.
 
 
Ik zeg het je. Die nieuwe foto-app...werkelijk geweldig.
Een paar keer drukken op wat toetsjes, effectje eroverheen, weg wallen, gone with the crowpootjes en je kunt zo op de cover van Knuffelrock 87....
If I had to live my life without you near me
The days would all be empty
The nights would seem so long
With you I see forever oh so clearly
Pffff.

 
Zo liepen Tijl en Mammie Poppins vandaag naar huis vanuit het kinderdagverblijf.
Het is genieten, dit mooie weer.
Nu schijnt het vanaf morgen weer even baggerdiebagger te worden, máár!
Er staat werkelijk waar een 23° gepland voor zaterdag!
Ik zeg, tijd voor de Brazilian Wax!
 
 
Nouja. En toen gingen ze in bad.
Klaar.
Lees meer...   (36 reacties)
 
 
En dit is de racebaan.
Ik ben dol op speelgoed dat niet teveel lawaai met zich meebrengt.
Deugdelijk materiaal ook. Úrenlang speelplezier.
Hulde de Sint die het kocht!
 
 
(ik dus.)
(Tijl houdt de vingers in z'n oren.)
(Olivia schreeuwt op de achtergrond 'Ik hóór niks!')
(Ik hoor veel te veel.)
 
ps. ja ik maak éérst een foto alvorens mijn gevallen zoon op te rapen ja.
Goed gezien.
Maar hij lag te lachen. Lach te laggen. Vond zijn uitglijer zelf heel grappig.
Zodoende.
Lees meer...   (12 reacties)
'Hallo jongedame!', zei Sinterklaas bij binnenkomst tegen Tijl.
En hij klopte hem eens lekker bovenop zijn hoofdje.
Precies daar waar diezelfde morgen 3 hechtingen gezet waren door de aardige dokter van de huisartsenpost.
Tijl tartte de zwaartekracht, verloor en knalde onderaan de trap tegen de ijzeren rand van een wasmand.
Het bloed gutste eruit en Tijl trappelde en jammerde van de pijn.
Ik bleef heel rustig en rende gillend van paniek door alle kamers van het huis.
'Bloed! BLOED! Heel veel bloed! Uit mijn kind! Bloed uit mijn kind!'
Toen ik iedereen weer tot kalmte had gemaand, gingen we op familieuitje naar de huisartsenpost.
Daar werd onder Tijls haartjes duidelijk HOE ONTZETTEND DIEP EN GROOT DIE SNEE WAS!
Sorry. Dat kon niet anders dan in capslock.
'Oh my freaking God!', zei ik en ik maakte even een foto.
Goed. Lang zielig verhaal kort; het kind kreeg een nasty verdovingsspuitje waar hij hartverscheurend van huilde en werd daarna gehecht.
Toen hij weer van de behandelbank af kwam, was het eerste dat hij zei: 'Pepernoten.'
Dus of hij vloekte op z'n Zwarte Piets of hij wilde dat ik mijn belofte die ik in het heetst van de strijd had gedaan, zou nakomen.
Kan allebei.
En 's avonds wachtten we op Sint. Een heule tijd.
Olivia wist van gekkigheid niet meer waar ze moest gaan zitten en hoe dat ook alweer moest.
Ze legde haar benen in haar nek, maakte een radslag en schuimbekte voor zich uit in een hoekje van de kamer.
Ik wilde net gaan bellen toen ik in mijn telefoonschermpje een inkomende oproep van 'Sinterklaas' zag staan.
Hoe! Dacht ik. Want het blijft toch spannend, Sinterklaas.
Ik nam op en hoorde 'Hallo met Zwarte Piet!' aan de andere kant van de lijn.
Tuurlijk. Sint gaat natuurlijk écht niet zelf bellen.
Ze waren wat verlaat. 'Is niet erg!', zei ik schappelijk en schraapte mijn kinderen nog maar een keer van het plafond.
Maar goed, hij kwam, hij kwam, de lieve goede Sint.
En stante pede gingen Olivia en Tijl op mute. Níks kwam er meer uit. Geen kik!
Slechts na een paar minuten produceerden ze een monotone pieptoon dat éventueel als liedje herkend zou kunnen worden.
Olivia staarde naar haar voeten, Tijl vrat zijn hand op en probeerde terug in mijn baarmoeder te kruipen.
Wat een helden...
Ze murmelden wat, knikten wat en pas toen de zak met cadeautjes tevoorschijn kwam, bleken ze ook echte woorden te kunnen vormen.
'Ja.' zeiden ze namelijk op de vraag of ze een cadeautje wilden.
Toen Piet het 'slechte' nieuws meedeelde dat ze helaas weer moesten gaan, zag ik de opluchting over Olivia's gezicht glijden.
En toen ze in de keuken de rest van de cadeautjes vond, ontplofte ze in een waterval  van ingehouden geschreeuw.
Goed.
Cadeautjes hè. En veel natuurlijk.
Opmaakpop, Barbie met paarden, nieuwe schooltas, racebaan, Buzz Lightyear (Woooow! Bus!), Hello Kitty Lego, Toy Story Lego, Littlest Petshopshit etcetera etcetera.
 
Lilo en Stitch stuiterden nog lang na.
En dan nu. Foto's.
 
 
De nasty snee.
Muisje onder de arm geklemd.
En het wonderlijke jasje van de dokter.
 
 
Zoals Mimi al zei: Hechten doet Tijl met 2 vingers in de neus.
 
 
Die blik zegt: 'Did yóu plan this?!'
 
Lees meer...   (29 reacties)
That time of the year again.
 
 
De geprevelde ad-libs zijn het unique selling point van Tijl.
Lees meer...   (29 reacties)
Volkskrant: Wat een droomdebuut van deze dame. A must-read!
Het Parool: Een schoolvoorbeeld van een pageturner.
NRC Handelsblad: Vaardig, soms verwarrend en bij vlagen zelfs subtiel.
 
Olivia leest voor uit eigen werk.
Speciaal voor u een unieke sneak preview van...
The Chronicles of Olivia
 
(Zet het volume flink hoog, mensen, anders verstaat u er geen drol van.)
 
Dan Karaty over Tijl:
'I'm searching for the right word to describe how extremely all-round he is!
Tile is just a sick, sick dancer and singer. I love this man!'
Marco Gerris over Tijl:
'Props.'
Captain Tijl Sparrow over zijn musicalcarrière:
'Ik neem mijn werk heel serieus. Ik wil graag wat overbrengen en probeer mijn gevoel voor muziek en dramatiek vanuit elke vezel in mijn lijf uit te stralen op de kijker.'
 
Let op de uithaal bij 0.16 sec.
Lees meer...   (31 reacties)

‘Mag ik een lollie mama, mag ik een lollie, mama mag ik een lollie, een lollie mama mag ik een lollie, alsjeblieft mama, mag ik een lollie, mag dat, mama? Mag dat? Een lollie mama? Alsjeblieft?’

Bij bovenstaande zin kunt u ‘lollie’ vervangen door elk gewenst woord, variërend van ‘ijsje’ tot ‘tv kijken’ of ‘met jouw telefoon spelen’ en ‘kleien.’
Kinderen geloven in de kracht der herhaling.
Of moet ik misschien zeggen, mijn kinderen?
Of moet ik misschien zeggen, Tijl?
Mensenkinderen. (In de betekenis van een uitroep. Want dat ik het over ménsenkinderen heb, moge duidelijk zijn.)
Als het mannetje iets wil en dan écht heel graag, dan gaat hij over in een zeurend herhaaldelijk mantra.
Dat voelt aan als een middeleeuws martelwerktuig dat ik ooit zag in het martelmuseum.
Ja, martelmuseum. Dat bestaat. Mijn vader nam mij daar ooit mee naar toe.
Kinderen van gescheiden ouders doen altijd héle leuke leerzame dingen in het weekend.
Ja n
ee, maar echt.
Maar dat marteldevice dus.
Daar zat de gemartelde op een zitje, logisch, dat is ook één van de kenmerken van een zitje.
Dat je erop kunt zítten.
Op een zitje dus en om hun hoofd zat een ijzeren zweetband die weer vast zat aan de muur.
En dan lieten ze steeds één druppel water op dat hoofd vallen.
Floep.        Floep.      Bloep.     Bloep.      Floep.
Met een constante regelmaat en steeds op dezelfde plek.
Uur na uur, dag na dag.
Totdat complete gekte toeslaat. Of zo.
Of  je schedel zakt in mekaar doordat er een kleine sloot op je hoofd is ontstaan en al dat water valt in je hersenen en dan ga je dood en heb je óók nog een waterhoofd.
Het lijkt me in elk geval heel rottig.
Ik zit bij de gedachte eraan al aan mijn hoofdhuid te kratsen.
Maar goed. Zo voelt dat dan ongeveer.
Dat herhaaldelijke gedrein van Tijl.
Dus dan is het niet zo gek dat ik op een gegeven moment breek en toegeef, voor ik met mijn hoofd tegen de muur begin te bonken en gillend het pand verlaat.
Ja! Ja! Neem die lollie! Eet dat ijsje! Zet die TV aan! Prak de klei in de mat! For crying out loud!
(Nee! Not the iPhone! NOT. THE. IPHONE!)
Hebben ze het toch weer voor elkaar he.
 Als je het heel vaak vraagt, dan krijg je het vanzelf. Zo blijkt.
Wekenlang was de K3-show de hit. De dag begon ermee en eindigde ermee.
Compleet gebrainwashed door Kristel en Karen en Kosje zong vooral Tijl elk liedje mee en imiteerde met een uitgestreken gezicht de danspasjes.
Toen was de liefde ineens over.
De drie meisjes werden in een hoek gedonderd, net goed,  en vervangen door Kikkerdril.
Hele leuke kinderfilm met hele leuke liedjes. Heel leuk.
Ja nee, maar echt.
De eerste keer en de tweede keer ook nog en vooruit, de derde keer was ie ook nog leuk.
Maar als je 700 keer het pannenkoekenbakkenlied gehoord hebt, dan wil je gewoon heel graag  dat dat schele jong uit de film zijn pannenkoek ergens stopt waar de zon niet schijnt.
Of stopt met zingen.
Eén van de twee.
En dan kan ik wel komen aandragen met alternatieve dvd’s.
‘Hee, jongens, kijk eens! Deze is óók leuk! Niels Holgersson! Daar heeft mama vroeger ook naar gekeken!!’
Maar dat heeft totaal geen zin.
Hun gehypnotiseerde breintjes willen maar één ding.
Herhalen, herhalen, herhalen.
En nu dus wéér de K3-show. De herhaling van de herhaling, zeg maar.
En terwijl ze naar het beeldscherm kijken, vragen ze me, zonder op te kijken,  of ze alsjeblieft wat chipjes mogen.
Ja, heel alsjeblieft, mama. Wat chipjes. Ja? Mag dat mama? Mama? Luister je? Mogen we wat chipjes?
Maar mama luistert niet.
Mama zit boven voor de televisie en kijkt naar de herhaling van So You Think You Can Dan.
Dan kun je tenslotte niet vaak genoeg zien.
‘Mag ik Dan? Alsjeblieft? Dan Karaty, ja? Mag ik dat? Mag ik Dan?’  
Lees meer...   (34 reacties)
Ohja. Dit had ik ook nog gefilmd. Onlangs.
Er wordt hier weer flink gedanst tegenwoordig.
Vooral door de benjamin.
Op het kinderdagverblijf geeft ie zonder gêne in zijn eentje een K3-show weg,
met pasjes en veel geplayback,
waardoor de juffies aldaar vertederd tegen me zeggen 'dat zijn zusje vast vaak naar K3 kijkt hè.'
Waarop ik dan schoorvoetend antwoord dat hij toch echt zélf de grootste K3-fan is in huis.
 
Hier leven ze zich uit op een draak van een cd met de titel 'Plopperde Plopperde Plop.'
De adembenemende choreografie hebben ze helemaal zelf verzonnen.
 
 
Bij 1 minuut 50 begint het hakken.
De tune van Familie Knots.
Voor de liefhebbers.
Het irritante ge-'ghe he hehe' eh...is van mij.
 
En ohja, zondag begint So You Think You Can Dance weer.
Yeah.
Met Dan.
Yeah x 2.
Lees meer...   (25 reacties)
Het is warm. En ik kan er geen genoeg van krijgen.
Dus ik heb niks te klagen over het weer.
Máár. Als ik dan toch 1 klein puntje mag aanhalen, één klein nadeeltje van dit warme zomerweer...
Those goddamn kids!
Omdat de zon de hele dag op hun kamertjes staat, is het daar 's nachts eigenlijk niet te harden.
Da's heel vervelend, maar ik kan er niet meer aan doen dan wat ochtendfrisse lucht erin te scheppen en daarna de boel weer potdicht te gooien.
De arme rekeltjes drijven dus hun kleine bedjes uit. Ah gos.
Dat dit dan moet op werkelijk gestóórde tijdstippen, daar heb ik toch wat moeite mee.
Ik bedoel, je mag best vroeg opstaan hoor, maar val mij er niet mee lastig.
Echter.
Der Tijl heeft weer iets nieuws tegenwoordig.
Jaja. Altijd zoekende naar de laatste trends op peutergebied.
Het Midden In De Nacht Naast Je Moeder Schuiven is só last month.
Neen. Het Early Morning TV Watching heeft momenteel de peutermarkt veroverd.
Dat gaat zo.
Je slaat je ogen open en houdt ze open. Ook al ben je nog moe.
Ook al zou je liefst nog even wat soezen.
Je bent een bikkel, dus je staat op. Je kijkt niet op de klok.
Dat zou ook zinloos zijn, want je doet toch altijd alsof je nog geen klok kunt kijken.
Dan loop je je kamer uit. Záchtjes!
Je opent het (dus doelloze) traphekje en sluipt naar beneden.
Let op de vierde traptree. Die kraakt. De 10e ook.
Eenmaal in de kamer kun je weer op je eigen stampende manier lopen.
Hiermee wek je meteen je zusje, zodat je een medeplichtige hebt.
Je kunt nooit weten, tenslotte.
En het is ook handig omdat zij net even wat meer de functies van de afstandsbediening beheerst.
Je zet de tv aan, kijkt wat er in de dvd-speler zit, maakt je keuze, pakt de afstandsbediening en je nestelt je in de grote rode stoel.
Klaar ben je. Niemand die wat gemerkt heeft.
Dit vindt dus allemaal plaats terwijl ik opgezwollen van de warmte ligt te deinen op een dromenslaap.
Totdat Olivia naast me staat.
En vraagt of zij óók naar beneden mag. Óók.
Even tussendoor. Ziet u het verschil? De brave dochter vráágt of ze naar beneden mag.
De nozem doet het gewoon.
Ik weet nog niet wat ik liever heb.
Maar goed. Olivia vraagt dus. En ik til mijn waterhoofd op om naar de tijd te kijken.
Dat gaat tegenwoordig gepaard met veel geogenknijp. Ouderdomswaas. Tiswat.
En wat zíe ik daar dan? Bijvoorbeeld vanochtend. Zeg maar. Wat zíe ik?
Nul vijf uur drie. 05:03.
Het is drie minuten over vijf in the morning en Tijl zat dus al een tijdje beneden.
En zo gaat dat elke morgen.
Ik weet echter niet altijd hoelaat hij naar beneden gaat.
Meestal kom ik er pas tegen half 7 achter. En dan heb ik dus geen idee hoelang die junk al voor de televisie hangt.
Maar omdat het dan half 7 is, ga ik er voor mijn gemak en welbevinden vanuit dat het vast maar nét is.
 
Pedagogisch no thumbs up.
Maar hee, couldn't care less!
Ik ben zo moe joh, 's ochtends.
En terwijl Tijl dus tijdens de morgenstond naar de televisie kijkt, kijk ik lekker naar de binnenkant van mijn ogen.
Kan me niks schelen.
Het gaat hier om slááp, hoor! Da's goud waard in een moeders leven!
 
Nu dat beleefde gedrag bij Olivia er nog even uitslaan.
Niet vragen, gewoon doen, kind.
Lees meer...   (26 reacties)
 
Olivia is sinds haar geboorte nog altijd samen met haar grote liefde, Beestje.*
Hij ruft en rafelt maar kijkt onvermoeibaar manisch vrolijk uit zijn uitpuilende ogen.
Elke nacht mag hij het bed delen met Olivia.
Soms moet hij wel eens wijken voor een nieuw verworven knuffel, want tja, na een paar jaar relatie komt er hoe dan ook eens de sleur bovendrijven, maar zonder hem is haar bed niet compleet.
Nu is Olivia de laatste tijd wat slordig en laat Beestje nog wel eens rondslingeren.
Zo ook deze week.
Beestje was weer eens kwijt.
Dus we zochten en zochten, maar vonden hem niet.
Maar het was bedtijd, dus er dreigde een klein drama te ontstaan.
De geruite regenjassen werden aangetrokken, de vergrootglazen uit de kast getrokken, maar we vonden hem niet.
Helaas. Geen Beestje. Dan maar een andere knuffel.
Broertje stonk niet genoeg, maar het hysterisch oranje Beesie van de Alberto bood voorlopig genoeg troost en was de one night stand van de avond.
Vierentwintig uur later was het kreng nog niet terecht.
Olivia zuchtte eens dramatisch en wees mokkend naar een knuffelhondje dat dus derde keus was.
Het hondje zelf keek er wel heel enthousiast bij.
Maar toen kwam Tijl aanstiefelen.
Die had in de gaten dat zijn zusje iets wilde en als zij iets wil, dan zal het wel waardevol zijn.
Dus hij griste de hond van de grond en sprintte er mee weg.
Olivia mekkerde van verontwaardiging dus ik beende achter Tijl aan.
Toen bevroor het beeld.
Olivia's mond bleef open staan, Tijl's tong hing uit zijn mond door zijn waanzinnige lach, het hondje keek angstig, mijn been bleef in de lucht hangen en boven mijn hoofd plofte een lampje aan.
Ping!
Toen drukte iemand weer op play en Tijl rende verder, op de voet gevolgd door mij.
Hij rende zijn kamer en keek met een wilde blik in de rondte.
Ik deed mijn armen over elkaar en bleef met opgetrokken wenkbrauwen in de deuropening staan.
Tijl deed zijn kleine lessenaartje open, mieterde het hondje erin, en gooide het met een harde klap weer dicht.
Vervolgens zette hij zijn onschuldige blik op en bestudeerde zijn nagels.
Ik keek hem wantrouwend aan en tilde de deksel van het tafeltje een stukje op.
Wat de fok lag dáár allemaal!?
De kleine kleptomanische ekster had zowat de volledige huisraad naar zijn nest gesleept!
Waaronder, wat een verrassing, het verloren schaap Beestje.
Olivia stond inmiddels achter ons. 'Wat zit daar allemaal in, mama?'
Ik dacht even razendsnel na, besloot de diefstal niet aan de grote klok te hangen, en zei enthousiast: 'Kíjk eens wat Tijl heeft gevonden!'
Tijl gaf me een vilein glimlachje en speelde het spelletje met een uitgestreken smoel mee.
Hij pakte Beestje en gaf het aan Olivia. 'Hier voor jou, Onivia!', zei hij lieflijk.
Olivia was te uitzinnig van vreugde om zich af te vragen hoe háár Beest in Tijl's tafeltje terecht was gekomen en huppelde vrolijk terug naar haar kamer.
 
Tijl en ik bleven elkaar met toegeknepen ogen aankijken.
'Dief.' Zei ik.
Tijl knikte grijnzend.
Toen gaf ik 'm een kus, pakte de vermiste goudvis, de mp3-speler en de braadpan uit de lessenaar en ging naar beneden.
 
Einde. Prettig weekend.
 
 
*precies 2 jaar geleden geschreven.
Toevallig. En best leuk, hoor.
Zou't zeker even lezen.
Lees meer...   (29 reacties)
 
'Tijijijl! De balletjes komen!'
En 2 hijgende puppies spoeden zich naar de bank om daar even lékker naar de balletjes te gaan kijken.
Als het gezapige muziekje van de Tros (De grootste familie van Néderland! Of is dat de Avro?) door de kamer klinkt, beginnen ze al zenuwachtig te ijsberen voor de tv.
Ja. De Balletjes ja.
Lingo mensen. Ik heb het over Lingo.
Ergens op een avond is het fout gegaan. Om een uur of zeven 's avonds stond de tv op Nederland 1 en dáár was Lucille met haar balletjes.
Het was meteen een hit.
Die stuiterende ballen. De cheezy begintune. De letters en de cijfers.
'Naah! Zij zegt 26 en ik ben op 26 jarig! Nah!'
Het mooiste is als Olivia mij het spel gaat uitleggen.
Alsof ik wil weten hoe Lingo werkt. Ik bedoel. De doorsnee Lingo-kandidaat is toch niet écht top of the bill. Zeg maar.
Oh. Eh. Mimi. Eh. Jij quizbeest. Sorry hè.
Maar goed.
'Dus mama, je hebt de groene ballen en die zijn goed. De rode zijn niet goed. Dan zijn de anderen aan de beurt. En als je het tielettewoord goed hebt, krijg je heel veel punten!'
Tielette.
Ze heeft ook altijd haar voorkeur voor één stel kandidaten.
Meestal de meisjes. Of zoals Olivia op z'n Lucille's zegt: 'Ik wil dat de méiden winnen!'
Boeiend is dat ze nú al een beetje op uiterlijk selecteert.
Kandidaten die er leuk en vlot uitzien, hebben de voorkeur.
Die dikke kalende man met die martsmeetstrui van laatst, was geen favoriet.
Het tenenkrommende dansje en autistische gezwaai dat de kandidaten doen tijdens hun introductie wordt als hilárisch gezien.
'En dalijk doen ze zó!' Olivia steekt twee duimen in de lucht.
OMG. Ik heb een toppiejoppiedochter in huis.
Dus ik ben er laatst ook maar eens voor gaan zitten. Voor Lingooo.
Kikker. Kaa Ie Kaa Kaa Ee Er. Ploeng-pling-pling-pling-ploeng-pling.
Ketsen. Kaa Ee Tee Es Ee En. Ploeng-ploeng-ploeng-ploeng-ploeng!
JAA! GOED!
Dusss.
Het enige dat ik wel geinig vind is de interactie tussen Lucille ('Loesiel. Zij heet Loesiel.') en JP.
JP is de olijke voice-over schuine streep jurylid die elke aflevering wel een paar interessante wetenswaardigheden weet op te hoesten over de meest uiteenlopende onderwerpen.
Waar hij dan altijd een seksueel getinte grap over maakt en Lucille dan van gekkigheid kirrend over haar deskje glijdt.
'Ketsen, JP?' vraagt Lucille dan en kijkt met dichtgeknepen ogen ergens naar een plek achter de camera.
'Jahâh, Lucille. Dat heeft iedereen vast wel eens gedaan!'
Je vóelt de vette knipoog van JP gewoon tot in de huiskamer.
'Nóu JP, is dat zo? Wat betekent het dan?'
'Met een plat steentje over het water gooien en proberen het zovaak en ver mogelijk te laten stuiteren over het wateroppervlak.'
'Oh JP, is dát ketsen?'
'Jazeker, Lucille, het kent natuurlijk nog meerdere betekenissen, maar dat wil ik je wel eens achter de schermen uitleggen. Ghehehe.'
Hihihi. Kirkir. Glijglibber.
Die Lucille. Die JP.
Én natuurlijk die 2 seconden trekkebenen wanneer Lucille van haar plekje naar de kandidaten loopt.
Ook grappig.
Echt mensen. Ik raad het u allemaal aan.
Zeven uur. Nederland 1.
De balletjes. Kijk zelf maar hoe leuk.
 
Dit logje is geschreven in het kader van 'Weet u soms een beter logonderwerp? Ik dacht het niet.'
Lees meer...   (20 reacties)
Laatste tweets
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Categorieën
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl