olijfje.punt.nl
Kippen ja. Is dat zo gek?Vanmiddag kwam Iben even langs en opeens zei ik: verdómme! Waar is die Octavie!?
Het mens heeft nog niet getwitterd vandaag!
Jaja, een dag niet getwitterd is een dag niet geleefd hè.
En ik sms'te haar. 'Jij perst hè? If so, succes!'
En een paar uur later kreeg ik de verlossende (ghehehe) sms terug.
Frenske Huppeldepup is geboren! 8 pond, 52 centimeter en heel veel blond haar!
Het vrouwelijk Twittervolk barstte na mijn mededeling uit in een gekir en gejank met veel hoofdletters en uitroeptekens.
Ach, wat léuk toch weer! Een baby in weblogland!
Nouja, en ook gewoon in Nederland hoor.
Op nog geen steenworp afstand van mijn huis ligt een kersverse baby.
Een echte. Geen digitale.
Later kreeg ik nog iets over schreeuwen op de parkeerplaats over persdrang terwijl ze vanochtend nog zat te mens-erger-je-nieten en iets over binnen 2,5 uur eruitpersen.
(Dat laatste weiger ik te geloven. Dadelijk gaat ze nog zeggen dat het ook geen pijn deed.)
En nu moet ik als de wiedeweerga iets gehaakts of gebreids en retro's gaan scoren, anders kom ik er straks natuurlijk niet in bij huize Octaview.
Ja, scoren ja. Want ik doe zelf écht niks met stofjes of bollen wol hè. Dat snapt u.
Maar zomaar met wat duizend-in-een-dozijn-confectie-H&M-shit kan ik óók niet aankomen.
God.
Zeg.
Wat een ellende brengt zo'n baby met zich mee eigenlijk hè?
 
But good.
 
*springt op, gooit beide armen in de lucht en roept*
EEN BABY DUS! EEN BABY! EEN BABY!
 
Gefeliciteerd lieve Oc, Man en Dochter!
Lees meer...   (23 reacties)
Ik klaag wel eens over mijn kinderen.
Over de drukte. Over hun gedrag.
Over welke keuzes ik zou maken en de dingen die ik had kunnen doen als ze er niet waren.
Maar ze zijn er.
En dat was ook een keus.
Een keus voor verantwoordelijkheid, voor af en toe afzien en een keus voor liefde.
Ik realiseer me terdege dat kinderen naast 'lastig' ook een geschenk zijn.
En dat er mensen zijn wiens leven incompleet is door de afwezigheid van kinderen.
Die dagelijks verdriet hebben door het feit dat ze er geen hebben.
Mijn lieve nichtje Kim was ook zo'n mens.
Wás zeg ik, want kijk maar eens naar de rubriek van dit logje.
Juistem, 'Babynieuws.'
Nichtje Kim wilde al heel lang een kindje.
En als die wens er is en nog niet wordt vervuld, dan gaat het je leven bepalen.
De tijd was nog niet rijp.
Eerst was er nog de onafgeronde studie van Manlief.
Hij wilde graag zekerheid en een goede basis alvorens aan het ouderschap te beginnen.
Kim was verdrietig, maar geduldig.
En haar geduld werd beloond want op haar 30e verjaardag kreeg ze van Manlief een kaart met daarop haar pilstrip geplakt. 'Gooi deze maar weg.'
Dat is nu meer dan 3 jaar geleden.
Drie jaar waarin ze erachter kwamen dat 'kinderen krijgen' niet zo vanzelfsprekend was als het klonk.
Ze bewandelden een lange, pijnlijke, ellendige weg met medicijnen, ziekenhuisbezoekjes, hormoonspuiten en eicelpuncties.
Een weg met hoop en met teleurstellingen.
Ondertussen leefden ze hun leven. Nee, ze genoten van het leven.
En waar ik jaloers was op haar vrijheid, het ongebondende, de spontaniteit en de kansen, daar was zij jaloers op mijn leven.
Wat willen we toch vaak dat wat we niet hebben en niet kunnen hebben.
Een mens steekt raar in elkaar.
Een paar weken geleden werd er weer een poging ondernomen om in verwachting te raken.
En de twee vreselijke wachtweken kondigden zich weer aan.
We zagen elkaar een paar keer gedurende die periode. 
Ik zei: 'Kimmie, ik heb er een goed gevoel over.'
Zij durfde geen gevoel te hebben.
Ik zei: 'Kimmie. Heb je die enorme jetsers van je al eens gezien?'
Ja, die waren haar ook niet ontgaan.
En toen was daar eindelijk het moment van De Test.
Die al een paar keer tot grote teleurstelling had geleid.
Maar De Test was hen dit keer goedgezind en rozegestreept.
De Test zei: 'Joh kind, je bent zwanger, how 'bout that?!'
En Kim juichte en Manlief gilde en toen ik het hoorde stuiterde ik.
Jaja, we zijn een uitbundige familie.
En nu is ze 12,5 week zwanger. En ben ik meer dan blij voor haar.
Zij is er moe van. Maar fijn moe.
En toen ik laatst naar de sportschool liep en langs haar huis kwam, zag ik haar slapen op de bank.
En toen dacht ik: daar ligt mijn nichtje Kim. Met enorme jetsers. En een geschenkje in haar buik.
 
How 'bout that.
Lees meer...   (44 reacties)
KimT, Janna (big sister) en Saar.
 
En ja hoor! Ze had het al zo ontzettend gehad d'r mee. Kimt dus. Met de zwangerschap.
Maar het kleine meisje bleef stug zitten waar het zat.
En Kim riep al een paar keer uit: het kán toch niet groter meer, die buik!
Nou. Dat kon het nog wel hoor.
Maar afgelopen nacht, even stiekem tussendoor, dacht babylief: genoeg! I'm coming out. Want het schijnt mooi weer te worden.
En daar was ze. En ze heet Saar. Dat vind ik een mooie naam.
En die naam komt weer van mevrouw OctavieW
Die zei tegen Kim: noem d'r Saar, da's leuk! Ja. Zei Kim toen. Da's leuk ja!
Zo simpel kan het zijn.
Dus die baby kwam en zei: kijk eens, heb je ooit zo'n groot en zwaar mokkel gezien?
Nee. Dat hadden ze niet.
Zesenvijftig centimeter lang. (56!!) en zesenveertighonderdnegentig gram (4690!!).
Zo hee! Da's de helft van Roel van Velzen!
 
Maar kijk dan, wat een poppetje weer!
Hoera voor nieuw leven!
En voor Kim en Sjoerd en Big Sis Janna!
 
Lees meer...   (29 reacties)

Och mensen toch.
Stel. Je bent ergens in een dorpje.
Op het gezellige dorpsplein is een feestje aan de gang.
Er zijn eettentjes, het bier stroomt volop, de mensen uit de buurt zijn in een jolige stemming.
Er is van alles te doen voor de kinderen.
Als klap op de vuurpijl is er een optreden van een duo dat allang niet meer zou móeten optreden.
De gloriedagen van dat duo behoren alweer tot een grijs verleden.
Maar dat weerhoudt de twee inmiddels bejaarde mannen er niet van om hier en daar nog wat pensioencentjes bij elkaar te schrapen.
En de kinderen vinden het mooi.
De acrobaat heeft een aardappelneus en zijn spataderen schemeren door zijn strakke blauwe pak.
De clown heeft een rode neus, maar dat schijnt zo te horen.
Maar de kinderen vinden het mooi. Dus vindt jij het ook mooi.
Er wordt geklapt en gejuicht, je doet vrolijk mee en de clown knipoogt naar je.
Hij knipoogt, of hij heeft last van zijn staar.
Eigenlijk heb je clowns altijd wel leuk gevonden. Sexy eigenlijk.
Bent u nog bij me? Het is een 'stel je voor'-verhaal hè. En dit is het moeilijkste stuk.
Dat snap ik. Maar we gaan nog even verder.
Dus je knipoogt terug. En je draait wat heen en weer op je mooie hakjes.
Als het optreden is afgelopen, zie je dat de clown naar de bar loopt.
Hij bestelt twee biertjes en gooit die achterover. In zijn keel dus.
Hij bestelt er nog twee en komt naar je toe zwalken.
Je lacht. Want dat zwalken hoort natuurlijk bij zijn act.
Je voelt je al wat licht in je hoofd. Bier uit plastic laat zich goed drinken.
De clown en jij praten wat en meerdere keren sta je per ongeluk op zijn grote schoenen.
Daar moeten jullie samen om lachen.
Er ontstaat nog wat consternatie omdat de acrobaat uit een klimrek is gevallen en zijn broze sleutelbeen heeft gebroken, maar dat gaat een beetje langs jullie heen.
De alcohol doet zijn werk en je leidt de clown weg van de drukte.
Jullie giechelen en je blijft er bijna in als hij een straal water uit een bloemetje laat schieten.
Achter Verstee's Oliebollenkraam doen jullie dat wat al de hele avond in de lucht hing.
Na afloop zet de clown zijn neus recht en gaat er haastig vandoor.
Het plastic bloemetje ligt naast je in het drassige gras.
Je trekt je kleren recht. Bestelt een oliebol en een laatste biertje.
Dan ga je naar huis. Het is al laat genoeg. En morgen moet je weer werken.
 
Stel hè? Stél??
Dat hou je dan toch voor je?
Dat is toch niks om trots op te zijn?
 
    Vaderschapstest? Lijkt me niet nodig.
Lees meer...   (32 reacties)
U kent ze wel he. Van die teasers.
Eén of andere reclamecampagne voor een product dat wékenlang duurt.
En waarvan je dan steeds maar 1 letter of één uitspraak hoort.
Van die tipjes van sluiers die eigenlijk niet meer dan een ti...zijn. Nauwelijks een tipje dus.
Of voor een film. Hele korte trailers met één zin.
'They're baaaaack...' hoor je dan heel spannend. Door die stem. Van die meneer die deze week is overleden. Maar dat is een ander verhaal.
 
Goed. Ik ben nu ook even een teaser.
Niet te verwarren met een tease. Een chickie die je opwindt, opgeilt en dan heel had wegrent.
Nee. Dat ben ik natuurlijk niet.
Ik ben een teaser.
Nou.
Daar komt ie dan.
 
 
September 6th, 15.30 hrs:
 
 
Meer info weldra op Joeltje's log!
 
Edit 20.15: Message from the new mum: drie keer nieuwe ruggeprik, 5 uur persweeën wegpuffen én een vacuümverlossing. Maar ik zou het morgen zo weer doen. Kiendje is helemaal perfect!
 
ps. En een práchtige Winnie speciaal voor Joeltje...*grijns*
Lees meer...   (21 reacties)
Allrightie.
Een teaser.
Daar komt ie dan hè?
Klaar voor?
Echt?
Oké.
 
Ik zeg ruggeprik, ik zeg weeënstorm, ik zeg persen is in aantocht.
 
Ik zeg: It's just a matter of time! A little time!
 
Lees meer...   (18 reacties)
'Ik ben mijn leven kwijt! Waar de fok is het gebleven?!'
Dat riep vriendin Bianca vanavond door de telefoon. Ik had nog nauwelijks opgenomen.
U moet weten, en dat weet u, als vaste trouwe die-hard Susy-fans, dat er twee weken geleden een tweeling uit Bianca's lijf is gesneden.
Dat was geen verrassing. Dat wist ze zelf ook. Dat die daar zaten.
Dus niet van je hee, joh, wat een dikke buik, snij eens open, oh hee, kijk een tweeling!
Nee, zo dus niet.
Ze zijn eruit dus. En oh wat zijn ze schattig!
Kleine Zomer en kleine Jules. De cute zusjes van ook zo cute peuter Lois.
En Bianca is zo trots als een pauw.
Dat mag ook wel. Want zo'n tweelingzwangerschap is afzien.
Maar goed. Ze riep dus over haar verschwunden leven. Ze kon het nergens vinden.
Ik opperde nog op dezelfde plek te zoeken als waar ze destijds die loeidure ring had teruggevonden. Die ze van vriendlief had gekregen. En fascinerend snel was kwijtgeraakt.
Maar nee, niks te zien onder de bank.
Ik zeg, mens, wat dóe je dan de hele dag?
Ja en da's erom vragen hè. Maar dat maakte niet uit. Want ik wist dat ze daarvoor belde.
Om even achter elkaar door te ratelen over haar daginvulling.
Dan hoef ik eigenlijk niet eens te luisteren.
Maar dat deed ik natuurlijk wel. Bianca! Dat deed ik natuurlijk wel!
Voeding maken keer twee, flesjes geven keer twee, wasjes draaien keer twee.
En dan daartussen nog eens een peuter aankleden en bezighouden en dan gaat het hele gepeupel in bad en één derde weer naar bed en twee derde moet nog een fles en dan was het even stil. En dan weer een fles. Twee natuurlijk.
En ohja, dan moeten ze ook nog de wekker zetten om 04.00 uur om dan ook nog 2 flesjes melk uit te delen. En om 07.00 uur begint het feest weer van voor af aan.
Ze haalde even diep adem. Ik deed dat meteen ook maar.
Hoeveel gesprekken hebben we van tevoren al niet gevoerd over deze periode?
Over hoe pittig het zou zijn en hoezeer het leven om de baby's zou draaien.
En nu is het zover. En het is pittig. En zwaar.
Het leven lijkt te bestaan uit wasmachines en melkpoeder.
Uit stilzitten met een fles en een baby. Het leven lijkt te bestaan uit 4 muren.
Ik zeg, kind, one block away zit de ontspanning. Want hier heerst rust, dat weet u...
Mocht je even, laten we zeggen, 20 minuutjes over hebben, hier hebben we cafeïne, nicotine en 4 andere muren. Dat klonk haar aantrekkelijk genoeg.
 
En ik dacht aan toen we laatst naar de babykamer liepen, ieder een klein meisje in onze armen.
En het moment dat Bianca de gordijnen dichtdeed en ik keek naar die twee slapende schatjes.
Schatjes als in treasure.
En ze zei het zelf al: ik denk dat mijn leven boven op de babykamer ligt.
Ja, zei ik, in twee prachtige stukjes.
 

 
 
Lees meer...   (27 reacties)
Ik ben er natuurlijk niet.
Nee natuurlijk niet. Want ik zit hier weg te smelten in een fucking heet Menorca.
In een prachtige baai met helderblauw water.
En een heerlijk appartement, 10 meter voor het kinderbadje.
Dus.
Ik ben er natuurlijk niet.
Maar wát flikken die baby´s van Bianca nou?
Die worden gewoon geboren op de dag van ons vertrek!!!
´Duw die bloedprop weer terug!´ krijste ik nog door de telefoon van Bianca.
Maar dat deed ze niet. Ze zou er ook niet bij kunnen natuurlijk.
En ze had het ook best wel gehad met die gigabuik. Maar toch.
En daar waren dus op 3 augustus de 2 meisjes.
De één heet Zomer en de ander heet Jules.
Het gaat hélemaal goed met de meisjes en met het grote meisje ook.
Dan bedoel ik Bianca.
En natuurlijk is grote zus Lois zo trots als een pauw.
En ondanks mijn heerlijke vakantie, baal ik als een stekker dat ik ze niet allemaal even kan zien en knuffelen.
Hieronder gejatte foto´s.
Sorry Iben!
 
 
 
Mama Bianca met de 2 wondertjes!
 
 
Jules
 
 
Zomer
 
Nu moet ik weer op het ligbed.
De kinderen genieten met volle teugen van het weer en het water.
Olivia heeft al énorme witte billen, bah bah, wat wordt die snel bruin.
En de kinderdisco is ook a big hit!
 
Liefs,
Susanne, Alexander, Olivia en Tijl
 
ADIOS!
 
Lees meer...   (19 reacties)
1985
 
We liggen in bed. Mijn nichtjes Kim en Maike en ik.
In het bed van oma. Het is oudjaarsavond en we mogen pas om half 12 weer uit bed.
Slapen doen we natuurlijk niet.
We kletsen en giechelen.
Kim en ik doen wat we stiekem het leukst vinden. En dat is Maike, de jongste, een beetje bang maken.
Bij een vreemd geluid, doen we alsof we ons vré-se-lijk kapot schrikken.
'Wat was dat?', lispelt Maike. Haar duim in de mond.
'Volgens mij ligt er een skelet onder het bed!', fluistert Kim.
'Ja', zeg ik, en doe er een schepje bovenop, 'ik zag net zijn hand omhoog komen!'
Maike's lip begint te trillen. 'Niet!', zegt ze, stoerder dan ze zich voelt.
Kim en ik liggen in de spreekwoordelijke deuk.
Maike sabbelt driftig en met grote ogen op haar duim.
Aan het plafond hangt een lichtkoordje, dat licht geeft in het donker.
'Maike, wat zie je wit!', zeg ik gemaakt geschrokken.
'Net zo wit als dat touwtje', zegt Kim, 'volgens mij ga je dood!'
Maike begint zachtjes te huilen.
Dan knuffelen we haar, want het troosten is bijna net zo leuk als het bang maken.
Aaah, kom maar, mijn kleine nichtje Maike.
 
1995
 
Ik werk in een kroeg achter de garderobe. Mijn vriendje werkt, natuurlijk, achter de bar.
Als ik achter bij de bar sta, en ongetwijfeld een bessen drink en een sigaret rook, zie ik 2 gestaltes in de hoek.
Het is daar donker, dus ik moet moeite doen om te zien wie het zijn.
Een jongen en een meisje. Zover is duidelijk.
Het meisje draagt een kort rokje en ik zie de hand van de jongen er onder verdwijnen.
Daarbij doen ze ontzettend veel moeite om elkaars amandelen te controleren.
Ik kijk er met een vies gezicht naar. Ik zie mensen niet graag zoenen.
Opeens zie ik dat het meisje me wel heel bekend voorkomt.
Het is verdomme mijn kleine nichtje Maike! Mijn mond valt open van afschuw.
Wat. Doet. Ze? En wat flikt die knul daar? Dat ie van haar afblijft!
Gatverredamme! Mag zij eigenlijk al zoenen? Staat daar geen leeftijd voor?
Ze is pas 17, hoorrrrr!
Ik giet de bessen naar binnen en blaas gauw de aftocht. This is more than I can handle!
Ik bedoel, dat is mijn kleine nichtje Maike!
 
11 juli 2008
 
Mijn lichaam loopt de keuken in. Mijn slaperige hoofd volgt onder protest.
Ik werp een blik op mijn mobieltje. 
Bericht ontvangen van Maike. Zegt de telefoon.
Ohja, denk ik, we moeten deze week wat afspreken. Ik open de sms.
'Zo loop je gezellig te winkelen en zo ben je ineens papa en mama van een gezonde zoon!
En hij heet Stan!'
Als ik uitgegild ben, stuur ik een sms terug. Met heel veel uitroeptekens.
Iets van Wat!!!! En iets van Doe normaal!!! En iets van Ik ga je straks bellen!!!
En ik vergeet haar van de weeromstuit te feliciteren.
Mijn kleine nichtje Maike.
Heeft vanochtend haar eerste kindje gekregen. Samen met vriend Sander.
Ik moet ervan huilen.
 
Maike en Sander, gefeliciteerd met jullie prachtige knul!
 
 
ps. er lag niet écht een skelet onder het bed hoor.
Lees meer...   (20 reacties)

 

 
 
Hèhè!
Neeltje, meid, zo laat nog op de verjaardag van je moeder komen? Jij feestbeest....!
 

 

Lees meer...   (5 reacties)
Laatste tweets
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Categorieën
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl