(Was het maar) Monday Fiction
Olivia | 08 Februari 2010 | 21:31:27
Mijn dochter zit in een identiteitscrisis.
Ze wil niet meer Olivia zijn.
Oh, rustig aan hoor. Ik hoef nog geen geslachtsoperatie te regelen, goddank zeg.
Nee, mevrouw wil....een hondje zijn. Al dágen.
Een hondje dat Ollie heet.
Ja.
En dan denkt u, aaaah, wat scháttig!
Maar dat is het niet.
Want ik moet haar steeds een stuk touw omdoen en aan een boom ergens ver in een bos vastbinden en met haar door het huis wandelen.
En ze hijgt. In mijn gezicht.
En ze zit op haar knieën in de keuken als ik aan het koken ben.
En ik kook niet zo smetteloos. Ach wat zeg ik. De vlóer is gewoon niet zo smetteloos.
Dus daar wordt ze vies van.
Maar dat vinden hondjes blijkbaar niet erg.
En ik mag niet meer Olivia zeggen. Nee, want ze heet Óllieeeee.
Dat moest ik ook maar tegen de juf zeggen vanochtend.
Ik zei: 'Dit is Ollie. Het hondje.'
En de juf keek me meewarig aan.
'Ja. Een hondje ja.'
Maar wat hondjes ook doen, is apporteren.
En dát blijkt wel een handig iets.
Dus als het broertje van het hondje, dat overigens op miraculeuze wijze gewoon een méns is, gescheten heeft en wijdbeens door het huis loopt te kakkelen, dan zeg ik: Hee. Hondje.
Hondje! Haal eens boven een luier en wat doekies.
En dat doet Ollie dan. Hijgend van blijdschap.
Komt terug met het gevraagde en haar tong uit haar mond.
Da's dan wel weer handig.
Maar ik heb het er nu wel mee gehad. Morgen doe ik brokjes in haar broodtrommel.
En voor het eerst ben ik blij dat het bijna carnaval is, want dan heb ik tenminste een prinsesje in huis.
Of Mega Mindy voor mijn part.
 
Wat is dit eigenlijk?
De animale fase?
 
Reacties 27 | bewerk | verstuur | kopieer | bekeken x 267

Friday Fiction - The Not So Happy End or The To Be Continued
Susy goes fiction | 05 Februari 2010 | 09:51:33
 
 
Waar ze het lef vandaan haalde, wist ze zelf ook eigenlijk niet.
Ze was niet zo'n avontuurlijk typje. Eigenlijk.
Maar vandaag had ze zichzelf in de spiegel aangekeken, haar schouders naar achteren getrokken en iets moediger dan ze zich voelde, gezegd: doe's iets geks!
Om vervolgens met haar ogen te rollen en mompelend naar de badkamer te lopen.
 
Ze zag 'm bijna elke dag op het werk.
Een groot bedrijf met sfeerloze kantoortuinen. Kantoortuinen. Ook zo'n woord.
Ze kreeg er altijd een heel groen en weelderig gevoel bij, maar feitelijk was het niets anders dan poepbruine schotten en donkerblauwe vloerbedekking en veel, heel veel mensen die ineengedoken van 9 tot vijf achter een computer zaten.
Maar hij werkte er.
Ze zeiden goedemorgen en fijne avond tegen elkaar en verder niets.
Soms wat steelse blikken.
Bij het degelijke Douwe Egberts-koffieapparaat. Of in de lift.
Maar nu was het tijd voor actie. Vond ze. En haar vriendinnen eigenlijk ook.
Hij woonde in dezelfde stad als zij, maar omdat ze geen idee had waar het was, had ze een taxi gebeld.
Dat gaf wel een gevoel van luxe. En ook van avontuur.
Zo deden mensen dat ook in films. Die lieten zich rijden. Of door een paard.
Maar ze was niet zo'n paardenfan. En vind er maar eens één hè.
Bovendien, zonder Robert Redford was het ook net niets.
Nu stond ze voor zijn deur. De zenuwen waren plots verdwenen.
Ze zag een hand op de bel, oh, dat was de hare, en hoorde een korte rinkel.
Fok. Dacht ze. En zette een glimlach op.
Gerommel aan de andere kant van de deur. En toen deed hij open.
Hij keek haar aan en schrok zichtbaar.
'Hallo.' Zei ze. 'Ik eh...was in een gekke bui. Eh. Haha. Dacht eh..kom eens op bezoek.'
Dit verloopt verre van soepeltjes, sterk begin meid!
'Mag ik eh..binnenkomen?'
Ze keek in zijn nog altijd verbouwereerde gezicht. Perste haar lippen op elkaar voor ze nog meer onzin uitbraakte.
'Nee!' zei hij.
Een werkelijk succesvol avontuur. Ja. Heel Notting Hill dit.
Hij hield de deur op een kier, maar zwaaide hem toen opeens open.
'Ja. Nee. Ik bedoel natuurlijk ja, kom binnen. Sorry.'
Aarzelend stapte ze naar binnen. Een typisch mannenhuis.
Weinig meubels, weinig frutsels. Niks overtolligs. Gewoon de basics.
'Wat kom je doen?' vroeg hij haar. Hij stond nog bij de deur en liep langzaam de kamer in.
God. Wat een rotvraag. Dat gebeurde nou weer niet in films.
Ze stotterde iets over 'gewoon' en 'jeweetwel' en hervond zich toen. Avontuur, weet je nog?!
'Ik vroeg me af of je misschien zin had in een betere kop koffie dan die op kantoor.'
Hee. Die zin had ze niet eens ingestudeerd.
Hij keek haar nog steeds vrij wezenloos aan. Z'n ogen, bruin, lieten een argwanende aarzeling zien.
Toen lachte hij: 'Sorry, ik ben even...ik..er staat niet elke dag een vrouw voor mijn deur.'
Zij lachte ook. 'Niet? Dat verbaast me!'
'We gaan koffie drinken!' Hij had het bijna geroepen. Enthousiast opeens.
IJs gebroken. Thank heavens.
Hij had zich omgekleed, zij had om zich een houding te geven, zijn boeken bekeken.
Als ze naar de hoezen van pornofilms had staan kijken, had ze het wellicht niet eens gemerkt.
Toen hij eindelijk uit de slaapkamer kwam lopen, met andere kleren aan, was ze plots weer zenuwachtig geworden.
Zomaar hierheen komen. Silly girl.
Maar hij had haar vriendelijk aangekeken en was naar haar toegelopen.
Toen hij voor haar stond, hij rook fris gewassen, had hij haar voorzichtig en heel kort gekust.
Nu was zij degene die even sprakeloos was geweest.
Ze waren koffie gaan drinken, hadden veel gepraat maar nog meer naar elkaar gekeken.
Ze waren weer teruggegaan en in bed beland. Het had vreemd vertrouwd gevoeld.
Zoals dat gebeurt in niet al te realistische films.
Ze had als een geit liggen glimlachen naar hem. Dat deed Julia Roberts dan weer niet.
Maar mysterieus voor zich uit kijken was dan ook niet zo haar ding.
Bij het afscheid had hij geknipoogd en hoofdschuddend de deur dicht gedaan.
Bijna huppelend was ze weggelopen.
Althans, tot ze tot de ontdekking kwam dat ze geen idee had waar ze was en 10 minuten had moeten lopen alvorens een taxi te vinden.
Ook niet zoals het in films ging, maar vooruit dan maar. Ze was vrolijk geweest. Uitgelaten.
Op maandag was hij niet op kantoor verschenen.
De volgende dag ook niet.
Na 3 weken hield ze op met hoopvol naar de liftdeuren te kijken.
Na 6 weken reed ze stiekem langs zijn huis en zag slechts gesloten gordijnen.
Ze had hem nooit meer gezien.
Een zeer onbevredigende romkom vond ze zelf.
Reacties 28 | bewerk | verstuur | kopieer | bekeken x 388

Head in a box
Susy zegt maar wat | 02 Februari 2010 | 20:39:08
 
Mail van de Redactie.
Redactiemaaaaiiil (<--- Op z'n America's Next Top Models)
 
Heb trouwens nog een verhaal voor je in petto, waarvan ik denk dat het jou op je lijf geschreven is.
Voor nr 7, een 'ik-verhaal' met als werktitel 'Ik ben er even niet'.
Over die momenten waarop je als moeder even helemaal genoeg hebt van je kinderen en geen 'mama, mama, mama' meer kunt horen.
Zelfs op het toilet niet even een momentje voor jezelf hebt, omdat er dan een kind probeert de wc-deur open te krijgen.
Aanleiding voor dit verhaal is een grappige illustratie van een moeder die op haar knieën op de grond zit en uit pure wanhoop probeert zichzelf te verstoppen door haar hoofd in een doos te steken.
Ik moest meteen aan jou denken, weet ook niet waarom… 
Je zou in het artikel de momenten kunnen beschrijven waarop je helemaal gek wordt, maar ook bij jezelf kunnen nagaan hoe het komt dat je op sommige momenten bijna 'doordraait': soms heeft het ook alles met jezelf te maken.
Zat er van alles tegen? Een slecht humeur?  Of gewoon een tekort aan slaap.
Maar ik zou ook willen lezen wat jij dan doet om weer doet om de accu weer op te laden, wat jou op zulke momenten helpt.
Nou ja, je snapt vast wel wat ik bedoel.  
Het gaat om een verhaal van plusminus 1600 woorden, prijs E 100.000.000,-.
Deadline 11 maart.  
Voel je er wat voor? Hoor het graag!
 
 
Mij een vraag waarom ze meteen aan mij dacht.
Ik identificeer me hier totaal niet mee.
Maar ach.
Ik zal eens een poging wagen.
Reacties 27 | bewerk | verstuur | kopieer | bekeken x 404

A man and his addiction
Tijl | 01 Februari 2010 | 18:56:31
Tijl zit de laatste weken vástgegroeid aan 'zijn' Dora laptop.
Het ding is van Olivia, maar die mag er niet eens meer naar wijzen.
Hij weet inmiddels alle cijfers en letters, in het Nederlands en in het Engels.
De jufjes op het kinderdagverblijf vroegen me verwonderd of ik hem op een LOI-talencursusje gestuurd had.
Maar neen. Het is pure zelfstudie.
En het herhalende stemgeluid van Dora.
 
Drie minuten Tijl in Doratrance.
Kom kom, nu niet meteen gaan zuchten.
Het is best leuk.
Althans. Vind ik.
 
Reacties 20 | bewerk | verstuur | kopieer | bekeken x 289

White Trash
Susy kijkt vooruit | 31 Januari 2010 | 20:40:03
 
Sneeuw.
Toen het laatst sneeuwde.
Vandaag sneeuwde het.
Toen het vannacht sneeuwde. Het sneeuwde net heel hard.
Vannacht kunt u nog wat sneeuwbuien verwachten.
Tijdens de spits zal het door het hele land sneeuwen.
Er ligt sneeuw. Overal ligt heel veel sneeuw.
Toen ik daarstraks in de sneeuw viel.
Er viel sneeuw van een boom in mijn nek.
Ik fietste door de sneeuw.
Er ligt best een aardig pak sneeuw.
Jeutje, wat een sneeuw.
Door de sneeuw fietsen is geen best plan.
Hee! Sneeuwt het weer?
 
Vogeltjes horen fluiten, zonder jas naar buiten...(ach, daar is wederom de dichteres in mij).
Vroeg licht, laat donker. 
Langzamer fietsen.
Dat speciale geurtje in de lucht.
Ik rekende vandaag uit: Nog 49 dagen tot de lente komt.
Dat is heus niet meer zo lang.
 
Tot die tijd.
Sneeuwt het.
 
 
*en Tijl is daar net zo enthousiast over als ik...haha.
 
Reacties 38 | bewerk | verstuur | kopieer | bekeken x 297

Hoi, ik ben Anne. Anne Kdote.
Susy zegt maar wat | 28 Januari 2010 | 12:27:47
Laatst hadden we een etentje van mijn werk.
Gezellig. Met je collega's een aantal uren aan tafel.
Zonder computer voor je neus om, als je uitgeluld bent, weer  achter weg  te duiken.
Wat doe je dan hè? Als het even stilvalt?
Dan grabbel je in je anekdote-archief om wat geinige verhaaltjes op te diepen.
Die je al zovaak verteld hebt, maar die altijd succes hebben.
Lachsalvo's gegarandeerd. Er wordt niet heel lang gelachen, maar lang genoeg om de krampachtig beleefde glimlach even te laten verdwijnen.
En met zo'n verhaal leg je de anekdotebal meteen lekker in het midden van de tafel, want als er éénmaal iemand begint, oh nou, dan wordt het non-stop dijenkletsen!
 
Oh.
Met zo'n inleiding verwacht u nu natuurlijk hilárische verhalen hè.
Nou. Die zijn er niet.
We hadden het over internet en telefoons (iPhone, iPhone!) en hoe snel de ontwikkeling daarvan gegaan is.
Allejezus. Stokoud ben ik al hè. Zo klinkt het.
(Mijn 1e mobiele telefoon, die Ericsson  hierboven,  had trouwens een schermpje van een halve centimeter en sms'jes moest je als een soort lichtkrant van links naar rechts lezen. Hahahaha!)
Mijn moeder bijvoorbeeld, die gaat nog aardig mee met de tijd.
Maar soms mist er even wat logica met betrekking tot het internet en de werking ervan.
Zo ging mijn oom een tijdje terug haar laptop opschonen, want het ding slibte dicht.
Mijn moeder, van zichzelf een opschoner pur sang, raakte hier wel wat zenuwachtig van.
En drong er bij mijn oom op aan om in elk geval niet  de site van haar dochter van de computer te halen.
Ze dacht ook lange tijd dat haar hotmail alleen op haar eigen laptop te openen was.
Ik zeg het u, ik heb wat overtuigingskracht nodig gehad, om haar uit te leggen dat het ínternet overal toegankelijk is. En dat als ze bij mij komt oppassen, ze echt niet haar eigen laptop hoeft mee te nemen.
Hahaha!
Hee! Hallo zeg! Lachen jullie mijn moeder uit?! Dat doen we niet hè?
Wel 61 jaar hoor. Oh. En verder nog zo hip als als als...nou, als ik, zeg maar.
Dan was er nog de wat oudere uitzendkracht J., die mij destijds tijdens mijn zwangerschapsverlof verving.
Mijn nichtje werkte bij het uitzendbureau dat J. uitzond.
Op een dag belde J. haar op.
'Ik wil even doorgeven dat ik een nieuwe telefoon heb.' Zei J.
'Oh, prima!', zei mijn nichtje. De pen in de aanslag om het nummer te noteren.
'Ja. Een nieuwe dus.' Zei J. Met een twijfel in haar stem.
'Ja?' Zei mijn nichtje.
'Ja.' Zei J. ook maar. 'Maar mijn nummer blijft hetzelfde...'
'......'
'......'
'Goed. Eh...bedankt voor het bellen dan!' riep mijn nichtje wanhopig en hing op om heel hard te gaan lachen.
 
Nouja. Ik zie dat u het ook allemaal reuzegrappig vindt.
Dan laat ik het verhaal van mijn bloedmooie, maar niet zo heel slimme collega die  me vroeg waar eigenlijk de Romeinse vijf op het toetsenbord stond, maar achterwege.
Reacties 28 | bewerk | verstuur | kopieer | bekeken x 359

Hard/Broken (net zoiets als Lijmen/Het Been)
Broer&Zus | 26 Januari 2010 | 16:43:36
Sinds Tijl er is, is de wereld weer een stukje mooier.
Dat meen ik vanuit mijn tenen.
Maar ook:
Sinds Tijl er is, gaat de wereld steeds een  beetje meer  kapot.
Nouja. Zijn wereld dus. Die ook mijn wereld is. Of huis, misschien beter gezegd.
 
Olivia werd geboren als de beleefdheid zelve.
'Mag ik eruit komen?', vroeg ze  bedeesd met haar hoofd uit mijn schede.
'Tuurlijk meisje, kom maar hoor. Ik lig hier toch maar met mijn benen wijd naar het plafond te gillen.'
Ja, echt waar. Zo ging het.
Als peuter zat ze nergens aan, hete koppen thee konden zonder problemen op tafels blijven staan en ze at geen aarde uit plantenpotten.
Ze is beleefd, zorgzaam, en voorzichtig.
Ze moet huilen als iemand anders zich door haar schuld pijn doet en kwam deze week met een nat doekje naar me toe schuifelen omdat ze per ongeluk de deur tegen mijn vinger had geduwd.
Met de tranen in haar ogen. Mijn Olive Nightingale.
(Ik had dan ook héél erg gevloekt. Ja, hee! Het deed ook héél veel pijn, hoor! Hier! Moeje kijken! Nog steeds bloed! *laat pink zien* )
Toen ik ziek was, schonk ze me glaasjes water in en wilde boterhammen voor me smeren.
Lief hè. Het meisje is zo lief.
 
Tijl.
Molt. Alles.
Bij Tijl moet alles hard. Hardhandig. Luidruchtig. Hardlopen. Hartverzakking. Hartstikke hard.
Met boekjes moet je gooien. Maar eerst moet je de bladzijdes eruit scheuren.
Aan haren moet je trekken. Aan kleren ook.
In beide gevallen voor het zelfstandig naamwoord  andermans toevoegen.
Torens van blokjes of Lego? Omstampen. Ook als je ze net zelf zorgvuldig hebt opgestapeld.
Ballonnen van je zusje? Op gaan liggen tot ze knallen.
En je dan zogenaamd rotschrikken.
Tegen het gaas van een radiatorombouw moet je weken achter elkaar stiekem een beetje leunen.
Steeds met wat meer gewicht. Daar gaat het lekker hol van staan.
Op bedden moet je springen.
Praten doe je schreeuwend.
Klei moet je eten.
Tegen honden moet je trappen. (hahaha, dat is niet waar. maar dat vond ik gewoon leuk klinken.)
En deuren?
Die moeten hard dicht en nog harder open.
Vorige week. Middagbedtijd.
Hij schoot voor me uit de trap op, knalde het traphekje open, dat terugveerde en gelukkig net zijn  oogkas miste. Daarna stoof hij door naar zijn slaapkamerdeur en knalde deze met alle kracht open.
Dat moet. Voor het verrassingseffect.
Moet je die beer en Apie maar eens verschrikt zien kijken. Ghehehe! Jaja! Da's schrikken hè.
Dus de deur vloog open, raakte de punt van de kast en die punt priemde zó door één van de glas-in-loodraampjes van de deur.
Krrrrggggg zei het raampje en barstte in tranen uit..en barstte.
Ik deed mijn best om heel Femkehalsema te vloeken.
En Tijl stond met grote ogen naar zijn meest destructieve projectje so far te kijken.
Bleef maar herhalen: ik heppeke pot gemaakt. ik heppeke pot gemaakt.
Hij vond het niet zo leuk. Sterker nog; hij was ontdaan.
Dit was ernstig. Dat zag híj zelfs!
Uiteindelijk zei ik maar: 'Ja jongetje, dat is kapot ja, maar dat maakt niks uit.'
 
Hij rent nu elke dag de trap op om naar het gebarsten ruitje te kijken.
Zwaar onder de indruk trekt hij een schuldig gezicht, het boetekleed aan  en prikt met zijn kleine vingertje tegen zijn bovenlijf:
'Ik heppeke pot gemaakt. Moet niet hard, moet zagggtjes. '
(Hij heeft een harde g. Werk ik al 2,5 jaar aan. Met resultaat.)
Dan kijkt ie me met zijn donkere kijkers aan en zegt: Maar maakt niks uit hè. Mamaatje?
Hm-hm, zeg ik dan maar.
Want  als u het mij vraagt, is ie er stiekem ook een beetje trots op.
De rottige nozem.
 
Maar...ssst...het maakt ook niks uit.
Hart.
Endief.

Reacties 43 | bewerk | verstuur | kopieer | bekeken x 415


 
Home Ontwikkeld door punt.nl gehost door mijndomein.nl| sinds: 2006-11-22