Hallo mensen die hier nog steeds een bezoekje brengen!

Trouw hoor.

En ook achter de feiten aanlopend natuurlijk.

U weet dat ik hier ben tegenwoordig hè.

Hier. HIER!

 

 

Kom maar gezellig mee. Daar is de rest ook inmiddels.

Goed zo. Leuk.

Morgen wordt het ongeleide projectiel genaamd Tijl voor 2 uur in een klaslokaal gezet.
Oefenen, noemen ze dat, of ook wel 'bankje passen'.
Vraag me trouwens af of er ooit wel eens een bankje niet paste.

'Nou, ik heb het geprobeerd, maar nee, het paste niet. Nee. Ja jammer...'
'Maar als we er nou even een Arbo-arts bij halen. Even kijken of we wat aanpass...'
'Nee joh. Laat maar. Ik blijf wel thuis op de bank.'

Enfin. KLIK.*

 

*misschien moet u nu toch maar eens in uw favorieten mijn link aanpassen....

Ik heb een vreemde fascinatie voor Blackberry-gebruikers en dan met name de manier waarop zij hun device vasthouden en erop typen.
Ze houden hun Blackberry állemaal op dezelfde manier vast als ze aan het sms'en of whatsappen of whateveren zijn.
Moet je maar eens op letten.
Ik vind het machtig interessant. > KLIK!

Het wachten is op zee-EHEC....

Ooit waren er de Flippo's en de Wuppies. En de Wippo's en de Fluppies.
Er waren ook nog de sprookjesfiguren, de voetbalplaatjes en de Smurfen.
Je had ook nog de Troetels en onlangs nog - diepe dramatische zucht- de Disco's.
Het was allemaal even vreselijk.
En elk kind op school neemt natuurlijk al die shit mee, met als gevolg...-KLIK-

Gisteren kreeg ik een héél leuk idee voor een logje!

Helaas ben ik dat nu weer kwijt.

Leuker dan de eerste zin gaat het dus niet worden. Dan weet je dat vast...

 

Omdat ik een beetje baal van de baggerkwaliteit van de foto's op punt.nl en het uploaden ervan enzo enzo enzo, ga ik het (weer) elders proberen.

En dat is dan hier: www.susyschrijft.blogspot.com

 

Dus ik ben maar 1 click away.

Doe maar. Doe maar.

 

Zondag aanstaande ga ik naar Pinkpop.

Pinkpop 2011, de *Google* 42e editie van dit *Google* grote popfestival in Landgraaf.

In 1970 werd voor de eerste keer gepinkpopt met zo'n 10.000 bezoekers, in 2009 waren dit er 94.000.

Ergens daar tussenin ben ik al een keertje eerder geweest en na wat rekenen en navragen bleek dat in 1993 geweest te zijn.

18 jaar geleden!

Ik was op drie dagen na 18 jaar oud.

Net geslaagd voor de Havo en klaar om de wijde wereld in te trekken!

Dus begon ik in Landgraaf. Een goede start, leek mij.

Nu zou ik hier een heel vermakelijk stukje tekst gaan neerpennen over hoe ik Pinkpop 1993 beleefd heb, maar weet u...?

Ik heb geen idee!

Wat flarden ja, maar meer ook niet. Het is verdomme zo lang geleden als Jan Douwe Kroeske! En wat is er met hém gebeurd?

Nou goed.

Het startpunt was het huis van vriendin Diana die destijds op kamers zat in Heerlen.

Ik kan me een bizar lange voettocht herinneren en toen ik haar net sprak, gaf ze schoorvoetend toe dat dat door haar kwam.

Ze had mij, en de rest van de groep (wie?) wijs gemaakt dat Heerlen - Landgraaf best te lopen was.

Dat was het.

Maar dat is Ellersinghuizen - Roermond ook. Als je maar de tijd neemt.

Maar god, we waren 18. We hadden ons leven voor ons, dus waarschijnlijk ook veel tijd.

Dus bijna niemand mekkerde.

Ik was toen als ik het me goed herinner met vriendje S.

Althans, dat moet wel, want ik vond van die dag een foto waarop mijn arm en zijn hoofd uit één slaapzak steken.

And it was 1993, my thoughts were short, my hair was long, dus eenmaal op het Pinkpopterrein aangekomen, nam ik wat trekjes van het jointje dat me werd aangereikt (door wie?) alsof het de zuiverste coke ter wereld was die met een gouden creditcard in kaarsrechte lijntjes werd opgediend op een smetteloze glazen tafel.

....

Oh. A bit too much Pulp Fiction? Ja. Mee eens.

Nouja, het peukje ging in elk geval met veel dikdoenerij in de rondte.

Terwijl je er eigenlijk heel Bob Marley bij moet kijken. Jammer.

Ik werd er niet zo lekker van.

Drank, drugs, ik ben toch niet zo rock 'n roll als ik mischien hoop te zijn.

Ik zag wat vrienden nogal moe kijken, maar dat was blijkbaar high, want ze glimlachten er wel bij.

Ik persoonlijk had meer de neiging om op één van de blauwe opengescheurde vuilniszakken te gaan liggen en het overgeefsel uit mijn mond te laten lopen.

Ik realiseerde me echter dat dat niet bevorderlijk zou zijn voor de feeststemming, dus deed ik dat maar niet.

Ik riep, of fluisterde, of riep dat ik me 'niezogoedvoelde', naar...geen idee, naar mensen.

Maar mensen luisterden niet.

Ik lag daar en spartelde hulpeloos rond, want serieus, ik dacht in die tijd echt dat men zich kon OD-en on a jointje.

Vriend J. keek niet naar me. Hij sprak wel tegen me.

Met z'n ogen strak gericht op het volgende jointje dat hij aan het draaien was, torende hij boven mij uit en zei: 'Je medicijn komt er zo aan.'

Hij maakt me dood, dacht ik, trippend he. Trippen jongen, trippen. Nounou.

Ik joinde dit keer maar niet mee.

En zo erg was het helemaal niet met me hoor. Haha!

Want even later stond ik weer rechtop en zong ik mee met, ik dacht Pearl Jam's Alive, maar later bleek het The Black Crowes te zijn met hun Remedy.

Een remedie was inderdaad toepasselijker geweest, maar aangezien ik niet zo thuis was (en ben) in de grunge-scene hoorde ik het verschil niet.

Ik lees op Wikipedia dat er tijdens het optreden van The Black Crowes 10 minuten de stroom uitviel, en dat hele drassige veld in het donker stond, maar ook dat herinner ik me niet meer.

Such a shame, want het publiek zong toen massaal 'Always look on the bright side of life' en volgens een cheezy quiz die ik een tijd terug deed, is dat mijn Life Theme Song.

Dat lieg ik.

Ik deed zo'n test wel ooit eens en daar kwam toen 'Walking on Sunshine' uit, maar dat is mijns inziens van hetzelfde laken een pak.

 

Ik dwaal gigantisch af.

Ik ga zondag naar Pinkop.

En Hanson komt ook *proest* Mmmbop.

En Lenny Kravitz was er trouwens ook.

In 1993.

 

Gisteren was ik dus hártstikke jarig.

Ik kreeg cadeautjes, bloemen, taart, visite, kaarten, een etentje én als neusje op de kers práchtig weer!

Ik kreeg 24 uur lang berichtjes, van die ontzettende oldskool sms'jes, Whatsappies, telefoontjes (dat is met echte stemmen, live!) Twelicitaties en 41 Facebookberichten.

Van dat laatste ging ik me bíjna heel populair voelen.

Maar de meeste Facebookers, ik niet overigens, krijgen gewoon dagelijks een pop-up or whatever, die zegt: hee joh, je állerbeste vrind Whatshisname is vandaag jarig!

Ja, dan is het wel heel gemakkelijk om attent te zijn hè.

Hmmm. Hoe zit het dan met die ander 103 vrinden?

Tsss. De ongeïnteresseerde bastards..

Ik kreeg ook een afschuwelijk luid gezongen lang zal ze leven van mijn nichtje die over het zebrapad liep waar mijn auto voor stopte.

En als ik zeg afschuwelijk luid, dan bedoel ik ook afschuwelijk luid.

De hele stad viel stil.

En dat is knap met een triljoen Duitsers die ons stadje weer binnenvielen.

Met 'weer binnenvielen' bedoel ik echt niks Tweedewereldoorlogs natuurlijk, maar ze doen het gewoon vreselijk vaak hier. Binnenvallen.

Nun. Macht nichts. Ik heb er verder geen Last von ofzo.

's Avonds ging ik nog uit eten in een restaurant waar álles op was.

Alles opgevreten door die Dui...

Waar álles op was!

De knul die ons bediende was.....Hoe zeg ik dit netjes?

Mesjogge.

Dit schandknaapje was het souvenirtje dat één van de restauranteigenaren mee had genomen uit Thailand. Wist Iben me te vertellen.

Of, zoals zij zo poëtisch zei: He fell down the gaytree and hit every branch on the way down.

Hij giechelde en kirde en lag constant in een spreekwoordelijke deuk om iets dat alleen door hem te zien was, want we deden écht ons best, maar een imaginary Thaise stand-up comedian, is gewoon lastig te ontdekken.

Eerst was het nog wel grappig.

Maar als er dan verkeerde bestellingen worden opgenomen en er geen bestek wordt gebracht, ja, dan zit je aan m'n eten hè.

Gelukkig had het schandknaapje zelf ook weer een assistent die de puinhopen achter hem weer in orde maakte. Handig restaurangorde.

 

Nouja. En toen waren er cocktails.

En ik heb wel een keer of 5 gezegd dat ik zo'n fijne dag had.

Want dat was het ook.

Wel jammer dat ik daarvoor zes -en fokkingdertig moet worden.

Nee! Achtentwintig. Ja, dat was het.

 

     

Mijn Facebookvrinden....

Vandaag was het Buitenspeeldag.

Formerly known as Straatspeeldag.

Maar Buitenspeeldag blijft bij ons toch Straatspeeldag want het is in onze straat.

Nickelodeon, de zender van de kinderjunk-tv, gaat dan zomaar 2 uurtjes op zwart.

Aardig initiatief. Dat wel.

Ook al in een dvd'tje er natuurlijk zo ingepropt.

Desalniettemin.

 

 

Toen gingen Tijl en ik ook nog naar het theater.

Naar de Buurman & Buurman-show.

Voordat de voorstelling begon, klonk er een Gooisch meisjesstemmetje doowrrr de sjaal, dat meedeelde dat de telefoons uit moesten en we geen foto's of video's mochten maken.

Oh.

Goed. Het licht ging uit, de show begon en ik graaide, rebels als ik ben, naar mijn iPhone om toch even een kiekje te maken.

Voor ik het wist, stond er een niet onaardig ogende Johnny Depp-achtige licht/geluidsknul voor me, waar ik instinctief bevallig naar glimlachte.

Tot ie zei: 'Mevrouw.' (hier ging het al fout. Glimlach. Bevriest.)

'Mevrouw, ik weet dat die mededeling niet in het Limburgs was, maar u mag toch geen foto's maken.'

- gepaste stilte -

Ex. Cuse. Me?

Toen liep ie weg. Terug naar z'n knopjes -en schuifjesgebeuren.

Ik moffelde sprakeloos mijn iPhone in mijn tas, kwam overeind en fluisterriep tegen z'n rug:

'Hee! Ik ben geen Limburger!'

Hij haalde z'n schouders op.

Tsss. Tsss. Tsstsstss!

Wie werd hier nou beledigd? Ik? De Limburgers? De mevrouwen op deze aardbol?

Ik kijk er nog steeds een beetje gekrenkt van.

Niet veel later zat een oma tegen het plafond omdat haar te hippe mobieltje afging, ringtone 'Oude Telefoon', volume 'alle streepjes', je kent het wel, en ze hem niet uitkreeg.

Maar niks dat Johnny Depp daar wat van zei hè.

Tsss. Tsss. Lousy Pirate of the Lightabbean.

Anyway. Buurman & Buurman.

Ik vond het niet leuk. En het duurde maar krap een uurtje!

Nuurman & Nuurman.

En dat voor 15 euro per persoon! Je zou toch denken dat die Buurmannen inmiddels een degelijk klusbedrijfje kunnen inhuren in plaats van er zelf zo'n kolerezooi van te maken elke keer.

Maarja, that's just me.

Tijl, ik weet niet wat hij er van vond.

Af en toe lachte hij beleefd, met een blik op mij en dacht ondertussen verlangend naar het springkussen dat nog bij ons in de straat stond.

Maar misschien vond ie het wel leuk.

Maar niet héél leuk.

K3 zou meer indruk gemaakt hebben.

*zucht en kijkt of die drie chicks nog ergens een showtje weggeven*

 

A je (fo)to.

 

 

En ze waren niet eens van klei.

*wringt fotoalbum iPhone uit*

 

 

Tot mijn grote verbazing wist ik dit ongeleide projectiel te fotograferen in ruste.

 

        

Hemels -en jurkjesblauw

 

 

 

 

Ze is echt dól op haar nieuwe fiets.

Maar jullie moeten ons niet zien opstappen. Een wirwar van in elkaar klittende fietsen, handen tussen spaken en oren onder snelbinders.

Ik moet haar namelijk nog een beetje helpen. Dus.

 

          

Het moet áltijd weer gek en anders.

 

 

 

 

Ik bleef maar wie een zotte foto's maken van de zonsondergang.

Want die was werkelijk wunderbar.

En ik hoorde de zon écht écht sissen in de plas..eh...de zee.

 

 

Toen was er nog een feestje dat het festivalseizoen opende en waar ik me festivalesk voor verkleedde. Denk ik.

En dat was weer leuk. Dat feestje.  

 

 

 

Zo. Einde.

Want ik heb geen tijd aangezien de kasten leeg zijn en de wasmanden vol.

Daar moet ik vast wat mee.

'Mama, vertel eens wat over vroeger, toen jij klein was.' vroeg Olivia toen ik haar naar bed bracht.

Dus ik verfde mijn haren grijs, maakte een knotje, pakte mijn breiwerk en mijn kunstheup en ging in de schommelstoel zitten.

 

'Vroeger, toen ik klein was, woonde ik in Schiedam in een flat. Weet je wat dat is? Precies.

We woonden op de bovenste verdieping. Dat was vier hoog.

We hadden daar geen lift dus moest ik altijd heel veel trappen op en af.

Daarom heeft mama nu zo'n gestroomlijnd figuur. (....)

Als ik wilde spelen, dan moest dat altijd buiten op het speelplaatsje waar één klimrek en één schommel stond.

Er was ook een grasveldje.

Maar daar poepte Wodan altijd. Zo heette de hond van een jongen uit de buurt.

Die was fan van Feyenoord. Dat is een voetbalteam. Hij schreef dat ook overal, met een dikke stift op de brievenbussen. Andere jongens krasten dat dan weer door en schreven er Ajax.

Dat is ook een voetbalteam.

Dus op het grasveldje speelden we niet zo vaak. De grote jongens voetbalden daar ook altijd.

En die vond ik een beetje eng.

Alle kinderen uit de flats hadden een speciale lokroep voor hun mama's.

Want als je wat wilde vragen en steeds omhoog moest lopen, dat duurde te lang.

Dus dan gingen we onder aan de flat staan en riepen: 'Maaaaaah-maaaa, Súúú-san roept je, má-ham! Maaaaah-maaaa, Súúú-san roept je, má-ham!'

Als je een lange naam had, zoals bijvoorbeeld Samantha, dan zat je niet zo lekker in het ritme van die lokroep. Dan moest je dat heel snel zeggen.

'Maaaah-maaa, S'mantha roept je, má-ham!'

Soms moest je wel zeven keer roepen, want als mijn mama, jouw oma Haldis, aan het stofzuigen was ofzo, dan hoorde ze dat natuurlijk niet.

Dan kwam ze boven aan de reling van de galerij staan en schreeuwde vriendelijk: 'WAT ÍS ER??!!'

Ja, net als ik tegen jou, als je me twintig keer roept, ja.

En dan vroeg ik om een snoepje of zo. En dan deed oma Haldis dat in een plastic zakje en dan gooide ze dat zó, ploep, vier verdiepingen naar beneden.

Of ze gooide een bal. Of een pop.

Een bal was het leukste. Die stuiterde dan soms tot aan de tweede verdieping weer omhoog.

Precies aan de overkant, in de andere flat, woonde mijn vriendinnetje en als je heel hard riep, kon je met elkaar praten vanuit de galerij.

En naast ons woonde mijn buurjongetje Ralph. Daar speelde ik ook heel veel mee.

Die was dol op Star Wars. Dat is iets voor jongens, met ruimteschepen enzo.

Als het regende? Dan speelden we binnen. Of op de galerij.

Met onze skelters reden we dan heen en weer of we zetten een tent op.

Oma Haldis zat altijd met de buurvrouw buiten op de galerij te kletsen en koffie te drinken.

En Caballero zonder filter te roken.

Onder ons woonde een mevrouw. Die leek op Anita Meyer. Die ken je niet.

Ralph en ik deden wel eens een plastic zakje aan een touwtje en dan was dat onze vlieger.

Of we lieten het zakje heel langzaam naar beneden zakken en soms stopte Anita Meyer er dan iets lekkers in.

Ik deed het een keer met een vuilniszak, omdat die groter was, maar toen zat er toch nog steeds maar één snoepje in. Dat was jammer.

Om de hoek zat de groenteboer. Toen ik heel klein was, noemde ik die de 'Naantjesm'neer'.

Naantjes. Van banaantjes. Ja, da's grappig hè.

Nee, ik vond het niet erg dat we geen tuin hadden.

Ik wist niet eens wat een tuin was.

Ik was altijd buiten op het speelplaatsje. Met mijn fietsje of op mijn rolschaatsen.

Van die blauwe met geel. Daar was ik zo blij mee.

Het speelplaatsje was mijn tuin.

En het huis waar we woonden was heel klein.

 

Ik vond het daar fijn.

Nu slapen jij. Jaja, tuurlijk ben jij wel blij met een tuin. Ik ook hoor.

Nee Wodan is allang dood.

Trusten, poppetje.'

 

 

 

Mijn allerlaatste column voor Kinderen is inmiddels gepubliceerd.

Voor jullie nog even de een-na-laatste.

 

Elke week als ik de Grote Boodschappen doe -niet te verwarren met EEN Grote Boodschap, want die uitdrukking gebruik ik nooit, ik zeg gewoon 'poepen'- vraag ik me af of ik eens een stukje moet schrijven over het inruimen van het boodschappenkrat.

Dat leek me namelijk bijzonder boeiend.

Want ik ga boodschaptechnisch heel strategisch te werk.

Nadat ik die kar heb volgestouwd met zo'n 100 euro aan boodschappen, kom ik bij de kassa en begin ik al een beetje zenuwachtig te worden.

Het volzetten van de loopband luistert namelijk heel erg nauw.

Wil ik dat krat enigszins slim vullen en de alle ruimte optimaal benutten dan moet ik bij de loopband al zeer strategisch te werk gaan.

De pakken melk, Optimel en de flessen frisdrank als eerste.

Daarna het pak Special K en de Cracottes.

Dan al het vlees en zwaardere pot -en fruitwerk.

Heel efficiënt pak ik dit aan. Heel efficiënt.

Maar dán! Begint het kassameisje te bliepen en de band te lopen en wiebel ik nerveus heen en weer tussen de naar beneden schuivende boodschappen en de loopband.

De race tegen de klok is begonnen.

Links gooi ik nog wat zakken appels, chips en wc-papier op de band, pleur dat 'volgende klant bordje' erachter en rechts begin ik in te pakken.

Als een manische tetris ik alles naast en op elkaar en oh oh, wat past het allemaal mooi.

Kijk hoe het pakje Conimex perfect tussen de Evergreen en de Coolbest past!

De spaghetti staat fier naast de rijst en de zak Senseopads omarmt het potje appelmoes.

Gebroederlijk. Hand in hand, kameraden.

Ik zie de bewonderende blikken van de klanten achter mij en ook de cassière is flabbergasted.

Ze fluisteren tegen elkaar: 'Dit zie je niet vaak. Die perfectie! Die trefzekerheid!'

Ik weet zeker dat ze dat zeggen.

De twee kuipjes smeerkaas sluiten naadloos aan op het dekseltje van de filet americain, de Wieger Ketellapper lijkt gemaakt te zijn om op de eieren te lig....

Eieren? Die moeten niet onderop!

Ja. En dan is het bekeken. Mijn ogen schieten naar de loopband, die is bijna leeg, m'n Bonuskaart ligt nog op dat plastic schapje boven de kassa en ik heb óók nog niet mijn pinpas bij de hand.

De gebliepte boodschappen schuiven op en over elkaar heen. Chaos! Massahysterie!

Er rest nu niks anders dan ongecontroleerd gegraai naar zakjes sla en broodjes.

Die moet ik koste wat het kost in veiligheid brengen!

Er volgt gesmijt en gegooi en geprop. Het halfje maanzaad neemt vreemde vormen aan onder het gewicht van 7 Jonagolds. Barbabenno is er niks bij.

Nergens is nog mijn kordate effiency van zojuist te vinden.

Ik ritsrats mijn pinpas door het apparaat, antwoord gedecideerd 'Nee. Nee. Ja. Hetzelfde' op de vragen van de cassière (Wilt u Eftelingzegels? Spaart u koopzegels? Wilt u het bonnetje? Een prettige dag verder!) en duw de volle niet te hanteren kar als een beschonken bestuurder richting de uitgang.

Het begon zo mooi. Maar het eindigt immer in mismaakte broden en kapotte eieren.

Een boodschappendeceptie. Elke week weer.

 

Neen. Ik moet er maar geen stukje over schrijven.

Dat zou zo'n logje zonder fatsoenlijk eind worden. Zonder degelijke verhaallijn zelfs.

 

Goh. De aarde is niet vergaan hè, zaterdag.

Gelukkig maar.

Deze week, vlak voor bedtijd, kreeg mijn dochter (6 jaar en 26 dagen oud) opeens een creatieve brainwave.

Ze zat op haar knieën voor de salontafel, knipte en plakte een boek en begon te schrijven.

Soms peinzend voor zich uit kijkend, dan weer vlijtig pennend met het puntje van haar tong uit de mond. Heel schrijverig zag het eruit.

Ik wilde gaan sporten en als ik weer thuis was, kreeg ik te horen, dan zou het wel af zijn en mocht ik het lezen.

Ik kreeg nog even een sneakpreview en zag op de voorkant staan:

'Voor de juf?' vroeg ik fronsend en zette een pruillipje op.

Gevoelig als Olivia is, kraste ze het meteen door.

Mooi zo.

En toen ik terugkwam, toen lag het boek op haar nachtkastje.

De schone schrijfster was veranderd in de schone slaapster.

Dus ik las en ik dacht wauw. Meisje toch.

Een verhaal, met een opbouw, een plot en een slot en geïllustreerd ook nog!

 

En dan volgt er nu, speciaal voor jullie, een kleine impressie van Olivia's Eerste Schreden Richting Het Schrijversbestaan.

Want daar stevent ze nu onvermijdelijk op af, so much is clear.

Ja of niet. Want ze wil eigenlijk dierenarts worden. Of paardrijdster.

Het kan zijn dat het verhaal u ietwat bekend voorkomt.

Maar goed, welk verhaal is eigenlijk nog niet verteld he.

En Rapunzel is de laatste tijd nógal vaak bekeken, zeg maar.

Van je beter goed gejat enzo...

 

 

Het boek van Olivia.

Voor de juf Voor papa en mama.

 

 

Pagina 1:

'Er was eens een prinses die woonde in een toren.

En in die toren zat geen deur en ook geen raam en dus de prinses kon dus niet weg.'

 

 

Pagina 5:

'Maar toen kreeg ze het gevoel dat het buiten veel leuker is maar ze moest wel uitkijken want haar mama mocht het niet zien.

Ze liep door het bos onder de bomen en op de bladeren die op de grond liggen.'

 

 

Pagina 9:

'Samen gingen de prinses en de prins verder door het bos.

Opeens zag de prins iets achter een boom. De prinses verstopte zich achter een struik en de prins (..?) zijn zwaard. En toen deed de prins met zijn zwaard een gat in de rug steken van de slechterik en de slechterik viel neer.

De prins zei dat de prinses te voorschijn moest komen.'

 

 

Pagina 11:

'Toen zei de prinses dat de slechterik haar moeder was en de prins zei is jouw mama dan een slechterik. De prinses antwoordde ja en toen gingen ze naar het kasteel en de prinses zei tegen de prins ik heet Roos en de prins zei ik Pal en ze leefden nog lang en gelukkig.'

 

 

En ze kreeg ook nog een nieuwe fiets.

En omdat daar volgens de fietsenboer een reden voor moet zijn (Ben je jarig? Heb je je zwemdiploma gehaald? Is Sinterklaas al bij jullie geweest? Of heb je gewoon een lieve mama?), heeft ze die fiets dus gekregen omdat ze zo mooi schrijven kan.

Simple as that.

Op dit moment zit ik aan de keukentafel met links van mij het aanrecht waar een kleine doch zeer schadelijke bom ontploft is.

Ik bak namelijk cakejes. Negenendertig om precies te zijn.

Olivia was jarig, dat weet u wellicht nog wel, en net toen ik het zweet van het kinderfeestje van me had afgeveegd en tot rust was gekomen in de meivakantie, realiseerde ik me dat ik nog één klein dingetje vergeten was; het Trakteren Op School.

Ohja.

Vorig jaar ging ik mezelf te buiten om cake in frietjesvorm te snijden en die dan in een frietbakje te serveren. Héél leuk. Héél creatief.

Dit jaar zou ik minder moeite nemen dacht ik.

Maar hoe het gebeurd is, geen idee, maar ik zit toch opeens met bakken beslag, rood glazuur, witte stippen, dropveters en meer van die shit te kloten.

Never mind. Alles voor het kind.

Nu ben ik niet zo'n keukenprinsesje hè. Neen.

Niet zo'n bakker. En niet zo'n koker ook nie.

Daar wordt nog wel eens een grapje over gemaakt. Zo van, haha, die Susy. Die kan niet koken.

Oh, je magnetron piept. Ben je aan het koken? Ha. Ha.

Ik kan niet plannen, zet een cake in de oven en verlaat dan het huis.

Bij gebrek aan paneermeel verkruimel ik geen beschuit, want dat heb ik niet, maar Wasa Sesamkrackers.

En ik roerbak óók nog wel eens kant-en-klare bami. Vindt men ook grappig. En een beetje sneu.

Ik vind het net echt.

Maar hee. Af en toe wat verse groenten uit een potje en zo krijgt iedereen tóch zijn vitamientjes binnen hè.

Mensen die goed kunnen koken intimideren mij een beetje.

Vriendinnen kunnen nog wel eens in nét geen geuren en kleuren vertellen over overheerlijke gerechten met voor mij mysterieuze ingrediënten en dan hang ik aan hun lippen.

Ik vind mezelf al een hele pief (pief?) als ik afwijk van het pakje Knorr en een gedurfd snufje zeezout aan het geheel toevoeg. Woewie!

Net als die Masterchefprogramma's. Die hebben een shock-and-aw-effect op mij.

Vorig jáár! Dat meiske van 18 dat won. Ik was verbijsterd!

Toen ik 18 was wist ik alleen hoe je jongens een bord spaghetti moest opwarmen in de magnetron, maar meer ook niet.

What can I say. Ik heb het niet van huis uit meegekregen.

Mijn moeder, een volbloed Indonesische, zat achterin de klas bij de Indonesische kookles.

'Wat doe jij hier?', vroeg de kookjuf streng en mijn moeder dook weg achter de hoogblonde dame die voor haar zat.

Mijn moeder heeft het dus ook niet van huis uit meegekregen.

Raar. Want de overdadige maaltijden van mijn oma, waarvoor ze 3 dagen in de keuken stond en ze de gado-gado achter haar oren had zitten, staan me nog helder voor de geest.

 

Eitherway. Het is 22.20 uur en ik sta al 2,5 uur in de keuken.

Ik bak paddenstoelencakejes. Ik ben de ongekroonde keukenkoningin. Ik zweer.

Ik zie eruit alsof ik oorlog heb gevoerd en er een bermbom in mijn gezicht ontploft is en er een verdwaalde scherf in mijn pols terecht is gekomen; met een slagaderlijke bloeding tot gevolg.

Maakt niet uit.

Anders zit ik ook maar wat op de bank.

En morgen eten we gewoon weer *kijkt in vrij lege koelkast* ...soep uit blik en een komkommer.

 

 

Spacecake?                                          Warzone.                    

 

 

Met slagaderlijke glazuurbloeding

 

 

 

En deze en deze.