Waar ze het lef vandaan haalde, wist ze zelf ook eigenlijk niet.
Ze was niet zo'n avontuurlijk typje. Eigenlijk.
Maar vandaag had ze zichzelf in de spiegel aangekeken, haar schouders naar achteren getrokken en iets moediger dan ze zich voelde, gezegd: doe's iets geks!
Om vervolgens met haar ogen te rollen en mompelend naar de badkamer te lopen.
Ze zag 'm bijna elke dag op het werk.
Een groot bedrijf met sfeerloze kantoortuinen. Kantoortuinen. Ook zo'n woord.
Ze kreeg er altijd een heel groen en weelderig gevoel bij, maar feitelijk was het niets anders dan poepbruine schotten en donkerblauwe vloerbedekking en veel, heel veel mensen die ineengedoken van 9 tot vijf achter een computer zaten.
Maar hij werkte er.
Ze zeiden goedemorgen en fijne avond tegen elkaar en verder niets.
Soms wat steelse blikken.
Bij het degelijke Douwe Egberts-koffieapparaat. Of in de lift.
Maar nu was het tijd voor actie. Vond ze. En haar vriendinnen eigenlijk ook.
Hij woonde in dezelfde stad als zij, maar omdat ze geen idee had waar het was, had ze een taxi gebeld.
Dat gaf wel een gevoel van luxe. En ook van avontuur.
Zo deden mensen dat ook in films. Die lieten zich rijden. Of door een paard.
Maar ze was niet zo'n paardenfan. En vind er maar eens één hè.
Bovendien, zonder Robert Redford was het ook net niets.
Nu stond ze voor zijn deur. De zenuwen waren plots verdwenen.
Ze zag een hand op de bel, oh, dat was de hare, en hoorde een korte rinkel.
Fok. Dacht ze. En zette een glimlach op.
Gerommel aan de andere kant van de deur. En toen deed hij open.
Hij keek haar aan en schrok zichtbaar.
'Hallo.' Zei ze. 'Ik eh...was in een gekke bui. Eh. Haha. Dacht eh..kom eens op bezoek.'
Dit verloopt verre van soepeltjes, sterk begin meid!
'Mag ik eh..binnenkomen?'
Ze keek in zijn nog altijd verbouwereerde gezicht. Perste haar lippen op elkaar voor ze nog meer onzin uitbraakte.
'Nee!' zei hij.
Een werkelijk succesvol avontuur. Ja. Heel Notting Hill dit.
Hij hield de deur op een kier, maar zwaaide hem toen opeens open.
'Ja. Nee. Ik bedoel natuurlijk ja, kom binnen. Sorry.'
Aarzelend stapte ze naar binnen. Een typisch mannenhuis.
Weinig meubels, weinig frutsels. Niks overtolligs. Gewoon de basics.
'Wat kom je doen?' vroeg hij haar. Hij stond nog bij de deur en liep langzaam de kamer in.
God. Wat een rotvraag. Dat gebeurde nou weer niet in films.
Ze stotterde iets over 'gewoon' en 'jeweetwel' en hervond zich toen. Avontuur, weet je nog?!
'Ik vroeg me af of je misschien zin had in een betere kop koffie dan die op kantoor.'
Hee. Die zin had ze niet eens ingestudeerd.
Hij keek haar nog steeds vrij wezenloos aan. Z'n ogen, bruin, lieten een argwanende aarzeling zien.
Toen lachte hij: 'Sorry, ik ben even...ik..er staat niet elke dag een vrouw voor mijn deur.'
Zij lachte ook. 'Niet? Dat verbaast me!'
'We gaan koffie drinken!' Hij had het bijna geroepen. Enthousiast opeens.
IJs gebroken. Thank heavens.
Hij had zich omgekleed, zij had om zich een houding te geven, zijn boeken bekeken.
Als ze naar de hoezen van pornofilms had staan kijken, had ze het wellicht niet eens gemerkt.
Toen hij eindelijk uit de slaapkamer kwam lopen, met andere kleren aan, was ze plots weer zenuwachtig geworden.
Zomaar hierheen komen. Silly girl.
Maar hij had haar vriendelijk aangekeken en was naar haar toegelopen.
Toen hij voor haar stond, hij rook fris gewassen, had hij haar voorzichtig en heel kort gekust.
Nu was zij degene die even sprakeloos was geweest.
Ze waren koffie gaan drinken, hadden veel gepraat maar nog meer naar elkaar gekeken.
Ze waren weer teruggegaan en in bed beland. Het had vreemd vertrouwd gevoeld.
Zoals dat gebeurt in niet al te realistische films.
Ze had als een geit liggen glimlachen naar hem. Dat deed Julia Roberts dan weer niet.
Maar mysterieus voor zich uit kijken was dan ook niet zo haar ding.
Bij het afscheid had hij geknipoogd en hoofdschuddend de deur dicht gedaan.
Bijna huppelend was ze weggelopen.
Althans, tot ze tot de ontdekking kwam dat ze geen idee had waar ze was en 10 minuten had moeten lopen alvorens een taxi te vinden.
Ook niet zoals het in films ging, maar vooruit dan maar. Ze was vrolijk geweest. Uitgelaten.
Op maandag was hij niet op kantoor verschenen.
De volgende dag ook niet.
Na 3 weken hield ze op met hoopvol naar de liftdeuren te kijken.
Na 6 weken reed ze stiekem langs zijn huis en zag slechts gesloten gordijnen.
Ze had hem nooit meer gezien.
Een zeer onbevredigende romkom vond ze zelf.
Mijn dochter zit in een identiteitscrisis.
Laatst hadden we een etentje van mijn werk.
